Δεν υπήρξα ποτέ φανατική αντιεξουσιάστρια και ίσως ούτε καν αντιεξουσιάστρια. Δε μου αρέσει να κατηγορώ τους ανθρώπους απλά για να λέω πως αμφισβητώ τα κακώς κείμενα. γιατί η αμφισβήτηση έχει πολλές μορφές και παραλλαγές ανάλογα με τα κίνητρα που την κατευθύνουν. είναι και γόνιμη αλλά είναι και στείρα. Το άδικο όμως δεν το δέχομαι. Κι όσο κι αν θέλω να μη μιλήσω δε μπορώ. Χτυπάει άσχημα στο μάτι μου. Σαν ένα έργο που προσβάλλει την αισθητική μου κι ακόμα περισσότερο την αξιοπρέπειά μου.
Πριν λίγο καιρό, καθ' οδόν για το σπίτι μου, αντίκρισα ένα θέαμα που μόνο καλή εντύπωση δε μου έκανε. Τυχαίνει να μένω δίπλα στο Δικαστικό Μέγαρο και συχνά βλέπω περιπολικά, μετακινήσεις κρατουμένων κλπ. Αυτή τη φορά έτυχε να δω δύο αστυνομικούς να βγαίνουν από το κτίριο μ' ένα μεσήλικα αλλοδαπό, δεμένο με χειροπέδες. Τον κρατούσαν κι αυτοί από το μπράτσο και ετοιμάζονταν να μπουν στο περιπολικό όχημα. Ετοιμάστηκα να προσπεράσω αδιάφορη όταν τυχαία γύρισα το κεφάλι μου και προς μεγάλη μου έκπληξη είδα ότι είχαν φορτώσει τον κρατούμενο στο πορτ-μπαγκάζ του αστυνομικόύ τζιπ. Δε μπορούσα να το πιστέψω!
Ειλικρινά ούτε τότε αλλά και ούτε τώρα κατάλαβα τη λογική αυτής της κίνησης. Έμεινα να τους κοιτάζω μέχρι που απομακρύνθηκαν προπσπαθώντας να καταλάβω. Ο κρατούμενος ήταν ήδη δεμένος και αν είχα υπολγίσει καλά την ηλικία του, δε θα μπορούσε εύκολα να ξεφύγει. Θα μπορούσαν τουλάχιστον να τον βάλουν στα πίσω καθίσματα και να τον επιτηρεί κάποιος ή να καθίσει ένας αστυνομικός μαζί του. Με δεμένα χέρια και τις ασφάλειες του αυτοκινήτου ενεργοποιημένες, πώς θα έφευγε; Μήπως τελικά με ξεγελούσε η κρίση μου και επρόκειτο για έναν επικίνδυνο εγκληματία, ένα φοβερό serial killer που ο νους του κατέβαζε χιλιάδες διαστροφικά σχέδια; Δε νομίζω φίλοι μου. Ας σοβαρευτούμε!
Υπήρξα γνήσια Ελληνοπούλα. Αγαπάω τη χώρα μου και καταλαβαίνω ότι η ανεξέλεγκτη εισροή αλλοδαπών προκαλεί προβλήματα και η εγκληματικότητα έχει εκτοξευτεί στα ύψη. Συμφωνώ να βρεθεί μια λύση. Πρέπει να σταματήσουν όλα αυτά. Μα για το Θεό! Μη σταματήσουμε να είμαστε άνθρωποι! Αυτό είναι το στοίχημα που πρέπει να κερδίσουμε. Ψυχαραιμία χρειάζεται και πάνω απ' όλα λίγο σεβασμός στο συνάνθρωπο όποιας φυλής κι αν είναι.
Η "αυτοκριτική" είναι προφανώς μια λέξη δύσκολη για όλους μας. Ακόμη κι αν έκλεψε ή σκότωσε , ποιος από εμάς μπορεί στ' αλήθεια να του φερθεί όπως του αξίζει; Δεν δικαιολογώ κανέναν. Ούτε εγκληματία ούτε αθώο. Αρνούμαι όμως να το παίζω "αλάνθαστη" ή "τιμωρός". "Ο αναμάρτητος πρώτος το λίθο βαλέτω".
Δευτέρα 26 Απριλίου 2010
Σάββατο 24 Απριλίου 2010
Παρασκευή 23 Απριλίου 2010
"Αιμοδοσία: ένα δώρο ζωής"
«Αν δεν καώ εγώ, αν δεν καείς εσύ, πώς θες να γίνουν τα σκοτάδια φως;», λέει ο Ναζίμ Χικμέτ σ’ ένα ποίημα του. Και είναι αλήθεια, ο στίχος αυτός, μια πανανθρώπινη έκκληση και μια ερώτηση πάντα διαχρονική που συνοψίζει την ανάγκη μας για βοήθεια είτε αυτό σημαίνει πως δεχόμαστε είτε πως προσφέρουμε.
Η μεγαλύτερη χαρά κατά το Γιάννη Ρίτσο είναι να προσφέρεις παρά να παίρνεις. Την άποψη αυτή υποστήριξαν κατά καιρούς μεγάλα μυαλά της ανθρωπότητας και κυρίως ψυχολόγοι. Πρόκειται για την ικανοποίηση της προσφοράς που αντικατοπτρίζεται σε διάφορες εθελοντικές ομάδες ανά τον κόσμο και κυρίως στις φοιτητικές ομάδες εθελοντικής αιμοδοσίας.
Στη χώρα μας η φοιτητική εθελοντική αιμοδοσία δίνει δυναμικό παρόν σε περιοχές όπως τα Γιάννενα (ΦΟΕΑ Πανεπιστημίου Ιωαννίνων), η Αθήνα («Αιμοπετάλιο»), το Ηράκλειο (ΟΦΕΑΚ) και το Ρέθυμνο («Φυλή εξ’ αίματος»). Η συμμετοχή είναι μεγάλη. Νέα παιδιά από διάφορες σχολές της κάθε πόλης δίνουν το χρόνο και το μεράκι τους για να προωθήσουν την εθελοντική αιμοδοσία.
Παλιότερα οι φοιτητικές ομάδες εθελοντικής αιμοδοσίας απαρτίζονταν κυρίως από φοιτητές Ιατρικής ή Νοσηλευτικής. Σήμερα δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Μπορεί ο οποιοσδήποτε να γίνει μέλος αρκεί να προσφέρει. Κι εδώ μια διευκρίνιση είναι απαραίτητη: δε χρειάζεται να δίνεις αίμα για να γίνεις μέλος μιας φοιτητικής ομάδας εθελοντικής αιμοδοσίας. Όπως μας ενημέρωσαν τα μέλη της Φοιτητικής Ομάδας Εθελοντικής Αιμοδοσίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων (ΦΟΕΑ), υπάρχουν άτομα που θέλουν να βοηθήσουν, αλλά δε μπορούν να γίνουν εθελοντές αιμοδότες. Ωστόσο, τα άτομα αυτά μπορούν να γραφτούν στην ομάδα και να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους με άλλον τρόπο. «Ακόμα και μιλώντας στους φίλους σου για το σκοπό της εθελοντικής αιμοδοσίας, προωθείς το όραμα της ΦΟΕΑ», δηλώνει η πρόεδρος της ομάδας στα Ιωάννινα.
Στα Ιωάννινα, η ΦΟΕΑ εμφανίζεται ιδιαίτερα δραστήρια, με πολλές βραβεύσεις στο ενεργητικό της και μετρά 30 χρόνια ζωής. Με τη βοήθεια του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων διοργάνωσε φέτος διημερίδα με θέμα τη Δωρεά του Μυελού των Οστών. Το αποτέλεσμα ήταν άκρως ικανοποιητικό, αλλά και συγκινητικό, αφού περιελάμβανε και μαρτυρία-εμπειρία λήψης και δωρεάς μυελού των οστών. Τι πιο όμορφο από το να χαρίζεις ζωή στον συνάνθρωπο; Στη διημερίδα παραβρέθηκαν και άλλες φοιτητικές ομάδες εθελοντικής αιμοδοσίας, όπως η αντίστοιχη ομάδα της Αθήνας, «Αιμοπετάλιο». Με σκοπό τη συνεργασία και τη γνωστοποίηση της δράσης τους, οι διάφορες ομάδες ανά την Ελλάδα συναντιούνται και επικοινωνούν τακτικά για να ανταλλάξουν ιδέες .
«Οι άνθρωποι είναι ακόμα διστακτικοί όσον αφορά την εθελοντική αιμοδοσία. Αν κάθε υγιής κάτοικος της Ελλάδας αιμοδοτούσε έστω και μια φορά το χρόνο, θα είχαμε επάρκεια σε αίμα στη χώρα μας», δηλώνουν τα μέλη της ΦΟΕΑ, αναφερόμενα στην ίσως άγνωστη ετήσια εισαγωγή αίματος από την Ελβετία. Οι Ελβετοί εμφανίζονται αρκετά συνειδητοποιημένοι ως προς το θέμα. Οι ίδιοι διαθέτουν επάρκεια σε φιάλες αίματος σε τέτοιο βαθμό, ώστε να εξάγουν και στη χώρα μας. Αν λοιπόν η επάρκεια αίματος εκφράζει τον πολιτισμό κάθε χώρας, η Ελβετία μας έχει ξεπεράσει προ πολλού.
Μα γιατί ο κόσμος δεν αιμοδοτεί; Η απάντηση είναι μία: προκατάληψη. Κυκλοφορούν διάφοροι μύθοι που αποτρέπουν τους πιθανούς εθελοντές αιμοδότες. Ο βασικότερος έχει να κάνει με την ασφάλεια του δότη και καταρρίπτεται πανηγυρικά. Ο δότης δεν κινδυνεύει. Τα υλικά που χρησιμοποιούνται είναι μιας χρήσης και αποστειρωμένα. Ανοίγονται μπροστά στα μάτια των αιμοδοτών και πετιούνται αμέσως μετά τη χρήση. Αυτός που ίσως κινδυνεύει είναι ο λήπτης γι’ αυτό και πρέπει οι δότες να μην αποκρύπτουν στοιχεία από το γιατρό . Πρέπει να είμαστε υπεύθυνοι. Κρατάμε στα χέρια μας μια ανθρώπινη ζωή.
Πολλοί επίσης είναι αυτοί που πιστεύουν ότι θα πονέσουν ή πως το αίμα που δίνεται είναι πολύ σε ποσότητα και δε μπορεί να αναπληρωθεί. Πρώτα απ’ όλα, το τσίμπημα της βελόνας διαρκεί μόνο μια στιγμή, όπως συμβαίνει και σε οποιαδήποτε άλλη εξέταση αίματος. Δεύτερον, το αίμα που δίνεται δεν ξεπερνά το 1/10 του συνολικού όγκου του αίματος του οργανισμού μας και ο όγκος των υγρών που χάνεται αναπληρώνεται σε δέκα λεπτά. Επιπλέον, η όλη διαδικασία δεν κρατά πάνω από δέκα λεπτά και το άτομο δεν αντιμετωπίζει κανένα πρόβλημα, όπως ζάλη ή αδυναμία, εάν ακολουθήσει τις οδηγίες του γιατρού.
Πολλοί το αμελούν και άλλοι σνομπάρουν τη διαδικασία. Ποτέ όμως δεν ξέρουμε τι θα μας τύχει. Και μπορεί εμείς να είμαστε τυχεροί, αλλά η ατυχία μπορεί να χτυπήσει κάποια στιγμή την πόρτα δικών μας προσώπων. Συν τοις άλλοις, βοηθάμε ανθρώπους που πάσχουν από αιματολογικές ή νεοπλασματικές ασθένειες (μεσογειακή αναιμία, λευχαιμίες κ.ά.) και υποβάλλονται συχνά σε μεταγγίσεις. Οι ανάγκες της χώρας μας ξεπερνούν τις 600.000 φιάλες το χρόνο. Δε μπορούμε να μένουμε αμέτοχοι. Σήμερα είναι κάποιος άλλος. Αύριο μπορεί να είμαστε εμείς.
Η ΦΟΕΑ των Ιωαννίνων είναι παρούσα για να λύσει τις τυχόν απορίες σας. Μπορείτε να δώσετε αίμα, εφόσον είστε απόλυτα υγιείς και η ηλικία σας είναι από 18- 62 ετών, κάθε Παρασκευή 11.30-14.00, στα γραφεία της ομάδας απέναντι από τη Λέσχη, σε ένα χώρο φιλικό, οικείο και κατάλληλα διαμορφωμένο. Οποιοσδήποτε μπορεί να γίνει μέλος στην ομάδα και να προσφέρει εθελοντικά, ακόμα και αν δε δίνει αίμα.
Ενημερωθείτε από τα blogs των διάφορων ομάδων και εάν η πόλη σας δε διαθέτει ομάδα ή σύλλογο προώθησης της εθελοντικής αιμοδοσίας, μπορείτε να απευθυνθείτε στα τοπικά νοσοκομεία.
Μην αφήνετε τη ζωή να περνά, αλλά χαρίστε τη στους γύρω σας. Με δέκα λεπτά από το χρόνο σας, κάνετε κάποιον να χαμογελά. Σήμερα είμαστε όλοι τόσο υποψήφιοι δότες, όσο και υποψήφιοι λήπτες. Σκεφτείτε το!
Η μεγαλύτερη χαρά κατά το Γιάννη Ρίτσο είναι να προσφέρεις παρά να παίρνεις. Την άποψη αυτή υποστήριξαν κατά καιρούς μεγάλα μυαλά της ανθρωπότητας και κυρίως ψυχολόγοι. Πρόκειται για την ικανοποίηση της προσφοράς που αντικατοπτρίζεται σε διάφορες εθελοντικές ομάδες ανά τον κόσμο και κυρίως στις φοιτητικές ομάδες εθελοντικής αιμοδοσίας.
Στη χώρα μας η φοιτητική εθελοντική αιμοδοσία δίνει δυναμικό παρόν σε περιοχές όπως τα Γιάννενα (ΦΟΕΑ Πανεπιστημίου Ιωαννίνων), η Αθήνα («Αιμοπετάλιο»), το Ηράκλειο (ΟΦΕΑΚ) και το Ρέθυμνο («Φυλή εξ’ αίματος»). Η συμμετοχή είναι μεγάλη. Νέα παιδιά από διάφορες σχολές της κάθε πόλης δίνουν το χρόνο και το μεράκι τους για να προωθήσουν την εθελοντική αιμοδοσία.
Παλιότερα οι φοιτητικές ομάδες εθελοντικής αιμοδοσίας απαρτίζονταν κυρίως από φοιτητές Ιατρικής ή Νοσηλευτικής. Σήμερα δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Μπορεί ο οποιοσδήποτε να γίνει μέλος αρκεί να προσφέρει. Κι εδώ μια διευκρίνιση είναι απαραίτητη: δε χρειάζεται να δίνεις αίμα για να γίνεις μέλος μιας φοιτητικής ομάδας εθελοντικής αιμοδοσίας. Όπως μας ενημέρωσαν τα μέλη της Φοιτητικής Ομάδας Εθελοντικής Αιμοδοσίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων (ΦΟΕΑ), υπάρχουν άτομα που θέλουν να βοηθήσουν, αλλά δε μπορούν να γίνουν εθελοντές αιμοδότες. Ωστόσο, τα άτομα αυτά μπορούν να γραφτούν στην ομάδα και να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους με άλλον τρόπο. «Ακόμα και μιλώντας στους φίλους σου για το σκοπό της εθελοντικής αιμοδοσίας, προωθείς το όραμα της ΦΟΕΑ», δηλώνει η πρόεδρος της ομάδας στα Ιωάννινα.
Στα Ιωάννινα, η ΦΟΕΑ εμφανίζεται ιδιαίτερα δραστήρια, με πολλές βραβεύσεις στο ενεργητικό της και μετρά 30 χρόνια ζωής. Με τη βοήθεια του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων διοργάνωσε φέτος διημερίδα με θέμα τη Δωρεά του Μυελού των Οστών. Το αποτέλεσμα ήταν άκρως ικανοποιητικό, αλλά και συγκινητικό, αφού περιελάμβανε και μαρτυρία-εμπειρία λήψης και δωρεάς μυελού των οστών. Τι πιο όμορφο από το να χαρίζεις ζωή στον συνάνθρωπο; Στη διημερίδα παραβρέθηκαν και άλλες φοιτητικές ομάδες εθελοντικής αιμοδοσίας, όπως η αντίστοιχη ομάδα της Αθήνας, «Αιμοπετάλιο». Με σκοπό τη συνεργασία και τη γνωστοποίηση της δράσης τους, οι διάφορες ομάδες ανά την Ελλάδα συναντιούνται και επικοινωνούν τακτικά για να ανταλλάξουν ιδέες .
«Οι άνθρωποι είναι ακόμα διστακτικοί όσον αφορά την εθελοντική αιμοδοσία. Αν κάθε υγιής κάτοικος της Ελλάδας αιμοδοτούσε έστω και μια φορά το χρόνο, θα είχαμε επάρκεια σε αίμα στη χώρα μας», δηλώνουν τα μέλη της ΦΟΕΑ, αναφερόμενα στην ίσως άγνωστη ετήσια εισαγωγή αίματος από την Ελβετία. Οι Ελβετοί εμφανίζονται αρκετά συνειδητοποιημένοι ως προς το θέμα. Οι ίδιοι διαθέτουν επάρκεια σε φιάλες αίματος σε τέτοιο βαθμό, ώστε να εξάγουν και στη χώρα μας. Αν λοιπόν η επάρκεια αίματος εκφράζει τον πολιτισμό κάθε χώρας, η Ελβετία μας έχει ξεπεράσει προ πολλού.
Μα γιατί ο κόσμος δεν αιμοδοτεί; Η απάντηση είναι μία: προκατάληψη. Κυκλοφορούν διάφοροι μύθοι που αποτρέπουν τους πιθανούς εθελοντές αιμοδότες. Ο βασικότερος έχει να κάνει με την ασφάλεια του δότη και καταρρίπτεται πανηγυρικά. Ο δότης δεν κινδυνεύει. Τα υλικά που χρησιμοποιούνται είναι μιας χρήσης και αποστειρωμένα. Ανοίγονται μπροστά στα μάτια των αιμοδοτών και πετιούνται αμέσως μετά τη χρήση. Αυτός που ίσως κινδυνεύει είναι ο λήπτης γι’ αυτό και πρέπει οι δότες να μην αποκρύπτουν στοιχεία από το γιατρό . Πρέπει να είμαστε υπεύθυνοι. Κρατάμε στα χέρια μας μια ανθρώπινη ζωή.
Πολλοί επίσης είναι αυτοί που πιστεύουν ότι θα πονέσουν ή πως το αίμα που δίνεται είναι πολύ σε ποσότητα και δε μπορεί να αναπληρωθεί. Πρώτα απ’ όλα, το τσίμπημα της βελόνας διαρκεί μόνο μια στιγμή, όπως συμβαίνει και σε οποιαδήποτε άλλη εξέταση αίματος. Δεύτερον, το αίμα που δίνεται δεν ξεπερνά το 1/10 του συνολικού όγκου του αίματος του οργανισμού μας και ο όγκος των υγρών που χάνεται αναπληρώνεται σε δέκα λεπτά. Επιπλέον, η όλη διαδικασία δεν κρατά πάνω από δέκα λεπτά και το άτομο δεν αντιμετωπίζει κανένα πρόβλημα, όπως ζάλη ή αδυναμία, εάν ακολουθήσει τις οδηγίες του γιατρού.
Πολλοί το αμελούν και άλλοι σνομπάρουν τη διαδικασία. Ποτέ όμως δεν ξέρουμε τι θα μας τύχει. Και μπορεί εμείς να είμαστε τυχεροί, αλλά η ατυχία μπορεί να χτυπήσει κάποια στιγμή την πόρτα δικών μας προσώπων. Συν τοις άλλοις, βοηθάμε ανθρώπους που πάσχουν από αιματολογικές ή νεοπλασματικές ασθένειες (μεσογειακή αναιμία, λευχαιμίες κ.ά.) και υποβάλλονται συχνά σε μεταγγίσεις. Οι ανάγκες της χώρας μας ξεπερνούν τις 600.000 φιάλες το χρόνο. Δε μπορούμε να μένουμε αμέτοχοι. Σήμερα είναι κάποιος άλλος. Αύριο μπορεί να είμαστε εμείς.
Η ΦΟΕΑ των Ιωαννίνων είναι παρούσα για να λύσει τις τυχόν απορίες σας. Μπορείτε να δώσετε αίμα, εφόσον είστε απόλυτα υγιείς και η ηλικία σας είναι από 18- 62 ετών, κάθε Παρασκευή 11.30-14.00, στα γραφεία της ομάδας απέναντι από τη Λέσχη, σε ένα χώρο φιλικό, οικείο και κατάλληλα διαμορφωμένο. Οποιοσδήποτε μπορεί να γίνει μέλος στην ομάδα και να προσφέρει εθελοντικά, ακόμα και αν δε δίνει αίμα.
Ενημερωθείτε από τα blogs των διάφορων ομάδων και εάν η πόλη σας δε διαθέτει ομάδα ή σύλλογο προώθησης της εθελοντικής αιμοδοσίας, μπορείτε να απευθυνθείτε στα τοπικά νοσοκομεία.
Μην αφήνετε τη ζωή να περνά, αλλά χαρίστε τη στους γύρω σας. Με δέκα λεπτά από το χρόνο σας, κάνετε κάποιον να χαμογελά. Σήμερα είμαστε όλοι τόσο υποψήφιοι δότες, όσο και υποψήφιοι λήπτες. Σκεφτείτε το!
Παρατηρητες
Σκεφτομουν τι τιτλο να διαλεξω για το blog και μου ηρθε στο νου το ρημα "παρατηρω"। Προκειται για ενα ρημα που αγακαλιαζει ολο το φασμα των ανθρωπων। Ολοι παρατηρουμε κατι καθημερινα। Τον εαυτο μας η τους γυρω μας। Και το θεμα ειναι ζουμε ταυτοχρονα η αρκουμαστε σ' αυτο που βλεπουμε;
Διαβασα στην "Κοινωνια του Θεαματος" του Guy Debord οτι ζουμε σε μια κοινωνια θεαματιστικη। Τα παντα ειναι θεαμα।Τεινουμε να γινουμε οι ιδιοι θεαμα। Το ειδωλο του εαυτου μας αναπαρισταται μπροστα μας με τον ενα η με τον αλλο τροπο। Κι εμεις δεχομαστε το καθε ερεθισμα παθητικα η γιατι δε θελουμε να σκεφτουμε η γιατι δε μπορουμε να πραξουμε διαφορετικα।
Μπορει να μας ικανοποιει το θεαμα αυτο- του εαυτου μας η της κοινωνιας(πραγμα που αμφισβητω) η να εχουμε επιλεξει να αποστασιοποιηθουμε συνειδητα και να αδιαφορουμε πια για τα τεκταινομενα (ταση προσφιλης σε πολλους αλλα διολου παρηγορητικη)। Υπαρχουν ομως κι εκεινοι που συνειδητα βλεπουν τι συμβαινει। Ζουν τη στιγμη και ταυτοχρονα τη βλεπουν να περνα απο μπροστα τους। Αφουγκραζονται το αυριο και αγωνιουν στ' αληθεια। Φωναζουν και ζητουν μια αλλαγη। Κατι για να σπασουν αυτο τον κλοιο αδιαφοριας που τους κυκλωνει καθημερινα। Ειναι εκεινοι οι ονειροπολοι που συχνα κοροιδευουμε। Αυτοι οι γραφικοι που οραματιζονται οασεις ουτοπικες χωρις μελλον।
Με μεγαλη μου λυπη, ανακλαυψα οτι ανηκω σ αυτη την τριτη κατηγορια της εξουθενωτικης παρατηρησης και του προβληματισμου। Δυσκολο να ελεγξω αυτη μου τη συνηθεια।Και ειναι βλαβερη το ξερω। Δε μπορω να την αποχωριστω। Οπως δε μπορω να ελεγξω τη ζωη που φευγει κι ερχεται χωρις προειδοποιηση। Γι αυτο αρκεστηκα να την παρατηρω και να την σχολιαζω। Νοσηρη κι αυτη μου η επιλογη, δε λεω... αλλα ισως καποτε να βγει και κατι καλο। Εως τοτε αρκουμαι να βασανιζω τον κοσμο γραφοντας....
Διαβασα στην "Κοινωνια του Θεαματος" του Guy Debord οτι ζουμε σε μια κοινωνια θεαματιστικη। Τα παντα ειναι θεαμα।Τεινουμε να γινουμε οι ιδιοι θεαμα। Το ειδωλο του εαυτου μας αναπαρισταται μπροστα μας με τον ενα η με τον αλλο τροπο। Κι εμεις δεχομαστε το καθε ερεθισμα παθητικα η γιατι δε θελουμε να σκεφτουμε η γιατι δε μπορουμε να πραξουμε διαφορετικα।
Μπορει να μας ικανοποιει το θεαμα αυτο- του εαυτου μας η της κοινωνιας(πραγμα που αμφισβητω) η να εχουμε επιλεξει να αποστασιοποιηθουμε συνειδητα και να αδιαφορουμε πια για τα τεκταινομενα (ταση προσφιλης σε πολλους αλλα διολου παρηγορητικη)। Υπαρχουν ομως κι εκεινοι που συνειδητα βλεπουν τι συμβαινει। Ζουν τη στιγμη και ταυτοχρονα τη βλεπουν να περνα απο μπροστα τους। Αφουγκραζονται το αυριο και αγωνιουν στ' αληθεια। Φωναζουν και ζητουν μια αλλαγη। Κατι για να σπασουν αυτο τον κλοιο αδιαφοριας που τους κυκλωνει καθημερινα। Ειναι εκεινοι οι ονειροπολοι που συχνα κοροιδευουμε। Αυτοι οι γραφικοι που οραματιζονται οασεις ουτοπικες χωρις μελλον।
Με μεγαλη μου λυπη, ανακλαυψα οτι ανηκω σ αυτη την τριτη κατηγορια της εξουθενωτικης παρατηρησης και του προβληματισμου। Δυσκολο να ελεγξω αυτη μου τη συνηθεια।Και ειναι βλαβερη το ξερω। Δε μπορω να την αποχωριστω। Οπως δε μπορω να ελεγξω τη ζωη που φευγει κι ερχεται χωρις προειδοποιηση। Γι αυτο αρκεστηκα να την παρατηρω και να την σχολιαζω। Νοσηρη κι αυτη μου η επιλογη, δε λεω... αλλα ισως καποτε να βγει και κατι καλο। Εως τοτε αρκουμαι να βασανιζω τον κοσμο γραφοντας....
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)