Ας σοβαρευτουμε λιγο!!!!

Δεν υπήρξα ποτέ φανατική αντιεξουσιάστρια και ίσως ούτε καν αντιεξουσιάστρια. Δε μου αρέσει να κατηγορώ τους ανθρώπους απλά για να λέω πως αμφισβητώ τα κακώς κείμενα. γιατί η αμφισβήτηση έχει πολλές μορφές και παραλλαγές ανάλογα με τα κίνητρα που την κατευθύνουν. είναι και γόνιμη αλλά είναι και στείρα. Το άδικο όμως δεν το δέχομαι. Κι όσο κι αν θέλω να μη μιλήσω δε μπορώ. Χτυπάει άσχημα στο μάτι μου. Σαν ένα έργο που προσβάλλει την αισθητική μου κι ακόμα περισσότερο την αξιοπρέπειά μου.
Πριν λίγο καιρό, καθ' οδόν για το σπίτι μου, αντίκρισα ένα θέαμα που μόνο καλή εντύπωση δε μου έκανε. Τυχαίνει να μένω δίπλα στο Δικαστικό Μέγαρο και συχνά βλέπω περιπολικά, μετακινήσεις κρατουμένων κλπ. Αυτή τη φορά έτυχε να δω δύο αστυνομικούς να βγαίνουν από το κτίριο μ' ένα μεσήλικα αλλοδαπό, δεμένο με χειροπέδες. Τον κρατούσαν κι αυτοί από το μπράτσο και ετοιμάζονταν να μπουν στο περιπολικό όχημα. Ετοιμάστηκα να προσπεράσω αδιάφορη όταν τυχαία γύρισα το κεφάλι μου και προς μεγάλη μου έκπληξη είδα ότι είχαν φορτώσει τον κρατούμενο στο πορτ-μπαγκάζ του αστυνομικόύ τζιπ. Δε μπορούσα να το πιστέψω!
Ειλικρινά ούτε τότε αλλά και ούτε τώρα κατάλαβα τη λογική αυτής της κίνησης. Έμεινα να τους κοιτάζω μέχρι που απομακρύνθηκαν προπσπαθώντας να καταλάβω. Ο κρατούμενος ήταν ήδη δεμένος και αν είχα υπολγίσει καλά την ηλικία του, δε θα μπορούσε εύκολα να ξεφύγει. Θα μπορούσαν τουλάχιστον να τον βάλουν στα πίσω καθίσματα και να τον επιτηρεί κάποιος ή να καθίσει ένας αστυνομικός μαζί του. Με δεμένα χέρια και τις ασφάλειες του αυτοκινήτου ενεργοποιημένες, πώς θα έφευγε; Μήπως τελικά με ξεγελούσε η κρίση μου και επρόκειτο για έναν επικίνδυνο εγκληματία, ένα φοβερό serial killer που ο νους του κατέβαζε χιλιάδες διαστροφικά σχέδια; Δε νομίζω φίλοι μου. Ας σοβαρευτούμε!
Υπήρξα γνήσια Ελληνοπούλα. Αγαπάω τη χώρα μου και καταλαβαίνω ότι η ανεξέλεγκτη εισροή αλλοδαπών προκαλεί προβλήματα και η εγκληματικότητα έχει εκτοξευτεί στα ύψη. Συμφωνώ να βρεθεί μια λύση. Πρέπει να σταματήσουν όλα αυτά. Μα για το Θεό! Μη σταματήσουμε να είμαστε άνθρωποι! Αυτό είναι το στοίχημα που πρέπει να κερδίσουμε. Ψυχαραιμία χρειάζεται και πάνω απ' όλα λίγο σεβασμός στο συνάνθρωπο όποιας φυλής κι αν είναι.
Η "αυτοκριτική" είναι προφανώς μια λέξη δύσκολη για όλους μας. Ακόμη κι αν έκλεψε ή σκότωσε , ποιος από εμάς μπορεί στ' αλήθεια να του φερθεί όπως του αξίζει; Δεν δικαιολογώ κανέναν. Ούτε εγκληματία ούτε αθώο. Αρνούμαι όμως να το παίζω "αλάνθαστη" ή "τιμωρός". "Ο αναμάρτητος πρώτος το λίθο βαλέτω".