Παρατηρητες

Σκεφτομουν τι τιτλο να διαλεξω για το blog και μου ηρθε στο νου το ρημα "παρατηρω"। Προκειται για ενα ρημα που αγακαλιαζει ολο το φασμα των ανθρωπων। Ολοι παρατηρουμε κατι καθημερινα। Τον εαυτο μας η τους γυρω μας। Και το θεμα ειναι ζουμε ταυτοχρονα η αρκουμαστε σ' αυτο που βλεπουμε;
Διαβασα στην "Κοινωνια του Θεαματος" του Guy Debord οτι ζουμε σε μια κοινωνια θεαματιστικη। Τα παντα ειναι θεαμα।Τεινουμε να γινουμε οι ιδιοι θεαμα। Το ειδωλο του εαυτου μας αναπαρισταται μπροστα μας με τον ενα η με τον αλλο τροπο। Κι εμεις δεχομαστε το καθε ερεθισμα παθητικα η γιατι δε θελουμε να σκεφτουμε η γιατι δε μπορουμε να πραξουμε διαφορετικα।
Μπορει να μας ικανοποιει το θεαμα αυτο- του εαυτου μας η της κοινωνιας(πραγμα που αμφισβητω) η να εχουμε επιλεξει να αποστασιοποιηθουμε συνειδητα και να αδιαφορουμε πια για τα τεκταινομενα (ταση προσφιλης σε πολλους αλλα διολου παρηγορητικη)। Υπαρχουν ομως κι εκεινοι που συνειδητα βλεπουν τι συμβαινει। Ζουν τη στιγμη και ταυτοχρονα τη βλεπουν να περνα απο μπροστα τους। Αφουγκραζονται το αυριο και αγωνιουν στ' αληθεια। Φωναζουν και ζητουν μια αλλαγη। Κατι για να σπασουν αυτο τον κλοιο αδιαφοριας που τους κυκλωνει καθημερινα। Ειναι εκεινοι οι ονειροπολοι που συχνα κοροιδευουμε। Αυτοι οι γραφικοι που οραματιζονται οασεις ουτοπικες χωρις μελλον।
Με μεγαλη μου λυπη, ανακλαυψα οτι ανηκω σ αυτη την τριτη κατηγορια της εξουθενωτικης παρατηρησης και του προβληματισμου। Δυσκολο να ελεγξω αυτη μου τη συνηθεια।Και ειναι βλαβερη το ξερω। Δε μπορω να την αποχωριστω। Οπως δε μπορω να ελεγξω τη ζωη που φευγει κι ερχεται χωρις προειδοποιηση। Γι αυτο αρκεστηκα να την παρατηρω και να την σχολιαζω। Νοσηρη κι αυτη μου η επιλογη, δε λεω... αλλα ισως καποτε να βγει και κατι καλο। Εως τοτε αρκουμαι να βασανιζω τον κοσμο γραφοντας....