Το φοιτητικό άσυλο: ένα ζήτημα πάντοτε επίκαιρο. Οι μεν ζητούν την κατάργησή του και οι δε παλεύουν με κάθε τρόπο να μη φτάσουν τα πράγματα ως εκεί. Στη μέση , το φοιτητικό κίνημα που υπερασπίζεται το ανεκτίμητο δικαίωμα της ασυλίας.
Το άσυλο δεν παραχωρήθηκε ποτέ από καμιά κυβέρνηση. Είναι λάθος να πιστεύουμε κάτι τέτοιο. Αποκτήθηκε μετά από αγώνες των φοιτητών. Συνεπώς, το να καταργηθεί δεν είναι μια απλή υπόθεση και σίγουρα δεν αποτελεί προνόμιο κάποιας πολιτικής παράταξης.
Το Πανεπιστήμιο θα πρέπει να είναι ένας ελεύθερος χώρος διακίνησης ιδεών. Ο θεσμός του ασύλου έχει αυτό ακριβώς το συμβολισμό: διασφαλίζει την ελευθερία της διδασκαλίας και της έρευνας. Η κατάργησή του παραπέμπει σε περιόδους δικτατορικών καθεστώτων όπως την περίοδο της Χούντας . Και οι εποχές αυτές έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Οι παραβάσεις όμως δεν αφορούν μόνο το παρελθόν. Υφίστανται ακόμη και σήμερα.
Δεκέμβριος του 2010, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Τρεις άνδρες της ομάδας ΔΙΑΣ μπήκαν στο χώρο του πανεπιστημίου . Μόλις έγιναν αντιληπτοί, προκλήθηκε αναταραχή καθώς το υπό κατάληψη τμήμα των Πλαστικών Τεχνών , θεώρησε πως η συγκεκριμένη «έφοδος» έγινε εξαιτίας τους. Φωνές διαμαρτυρίας υψώθηκαν αμέσως και πραγματοποιήθηκε πορεία στο κέντρο της πόλης. Η Αστυνομία δικαιολόγησε τους αστυνομικούς ισχυριζόμενη πως ήθελαν να δανειστούν κάποιο βιβλίο από τη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου. Η δικαιολογία ωστόσο δεν ήταν αρκετή για να αμβλυνθεί η κατάσταση.
Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο. Κατά καιρούς, το άσυλο έχει δοκιμαστεί και μάλιστα με τρόπο εξοργιστικό. Σε ΑΣΟΕΕ, ΕΜΠ και Πάντειο έχουν εξελιχθεί παρόμοιες καταστάσεις μέσα στην τελευταία δεκαετία χωρίς να δίνεται καμιά ικανοποιητική απάντηση.
Αντίθετα, σε γεγονότα όπως το πρόσφατο περιστατικό της Νομικής , έχουμε πάντα την ίδια πρόταση: «Κατάργηση του ασύλου». Η κατάργηση του ασύλου δεν έχει κανένα απολύτως νόημα. Μήπως θα προστατεύεται καλύτερα το Πανεπιστήμιο; Αντιθέτως, με τη λύση του ασύλου, ο οποιοσδήποτε θα έχει πρόσβαση μέσα σε αυτό. Μήπως θα αποφεύγονται καταστάσεις όπως αυτές της Νομικής; Αναμφίβολο. Μήπως θα διασφαλίζεται η ομαλή λειτουργία των Σχολών; Ποιος μπορεί να μας εγγυηθεί ότι με την κατάργηση του ασύλου, θα λυθούν ξαφνικά τα προβλήματα των Ελληνικών Πανεπιστημίων; Μάλλον κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας.
Για την κατάντια των Ελληνικών Πανεπιστημίων, μόνο το άσυλο δεν φταίει. Στη χειρότερη περίπτωση, είναι ο τελευταίος τροχός της αμάξης. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε πως ο θεσμός προστατεύεται νομοθετικά αλλά οι ρυθμίσεις αυτές φυσικά δεν τηρούνται. Είναι πάνω απ’ όλα ζήτημα της Πολιτείας, ζήτημα των Πρυτανικών Αρχών και ζήτημα των ίδιων των φοιτητών που ορισμένα έκτροπα διαιωνίζονται.
Για παράδειγμα η Νομική. Οι μετανάστες δε βρέθηκαν μόνοι τους εκεί. Κάποιος τους οδήγησε σκόπιμα, βάζοντας σε κίνδυνο αυτό τον ίδιο το θεσμό και δίνοντας τροφή για σχόλια από τους συνήθεις γνωστούς- άγνωστους. Παρότι, οι μετανάστες δε δημιούργησαν κάποιο πρόβλημα στη διεξαγωγή των μαθημάτων και την ομαλή λειτουργία της Σχολής, δε θα έπρεπε σίγουρα να βρίσκονται εκεί. Δεν υπάρχει λόγος να υποστηρίξουμε κάτι διαφορετικό. Το θέμα είναι ποιος τους οδήγησε σε αυτό το χώρο και με τι προθέσεις. Ήθελε να προκαλέσει συγκρούσεις και τα κατάφερε. Μπορούν σε αυτή την περίπτωση να αποδοθούν ευθύνες;
Δυστυχώς , φίλοι μου, η ασυδοσία των Ελληνικών Πανεπιστημίων δε σχετίζεται με το άσυλο. Είναι ένα θέμα πολύ πιο μεγάλο και πολύπλοκο απ’ όσο φανταζόμαστε. Ακόμη κι αν καταργούσαμε το θεσμό του ασύλου, τα πράγματα θα έμεναν λίγο πολύ στάσιμα. Αυτό που πρέπει να αλλάξει είναι η νοοτροπία μας.
Θα μπορούσαμε για παράδειγμα να καταργήσουμε και την ασυλία των βουλευτών με τον ίδιο τρόπο. Κι αυτοί ασύδοτοι δεν είναι; Κι αυτοί δεν προκαλούν σκάνδαλα και μάλλον εις βάρος του λαού; Ακόμη κι αν το καταργούσαμε όμως, θα μπορούσαμε να πατάξουμε τη διαφθορά; Και βέβαια όχι.
Θα βιαστούν κάποιοι να πουν ότι η θέση των μεταναστών δεν αρμόζει μέσα σε ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα. Ωστόσο το πανεπιστήμιο είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας. Ένας χώρος κοινωνικών ζυμώσεων. Τόσο η παιδεία όσο και το μεταναστευτικό είναι δύο τεράστια προβλήματα αυτής της χώρας. Αυτό που χρειάζεται για να λυθούν είναι υπευθυνότητα και συζήτηση. Θα μπορούσαμε ωραιότατα να καταργήσουμε το άσυλο και τα πανεπιστήμια να προστατεύονται από αστυνομική φρουρά. Θα μπορούσαμε να διώχνουμε τους μετανάστες, ή να χτίζουμε φράχτες. Πόσους ανθρώπους όμως μπορούμε να φιμώσουμε; Κι αν το κάνουμε θα αλλάξει στ’ αλήθεια κάτι;
Το συγκεκριμένο περιστατικό μόνο να μας διδάξει μπορεί. Κι αυτή τη φορά θα πρέπει να αφήσουμε τις πρόχειρες λύσεις. Να σκύψουμε πάνω από τον άνθρωπο. Μπορούμε; Φοβάμαι πως όχι αλλά αξίζει να προσπαθήσουμε.
(το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Μαχητής")
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου