Φοιτητικές εκλογές 2011

Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η πολιτική στην Ελλάδα μας απογοητεύει όλους. Συνηθίζουμε να λέμε ότι τα πράγματα πρέπει να αλλάξουν, πρέπει να χτυπήσουμε τη διαφθορά στη ρίζα της και να συμβάλλουμε στην υγιή πολιτικοποίηση των νέων. Εξάλλου, η γνωριμία της νεολαίας με κάποια μορφή πολιτικής πραγματοποιείται πλέον από τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση (πενταμελή, δεκαπενταμελή) για να κορυφωθεί στο πανεπιστήμιο. Ειδικά στο Πανεπιστήμιο, τα παραδείγματα είναι λαμπρά: Μάης του 68 και γενιά του Πολυτεχνείου έγραψαν ιστορία. Θα μπορούσαν σήμερα να επαναληφθούν παρόμοια κινήματα;
Την Τετάρτη 18 Μαϊου 2011 έλαβαν χώρα οι φοιτητικές εκλογές όλων των ελληνικών πανεπιστημίων. Οι εφημερίδες έγραψαν ότι οι εκλογές φέτος έλαβαν άλλο νόημα σε συνθήκες μνημονίου και οικονομικής κρίσης. Πράγματι , τα προβλήματα είναι πολλά: ανεργία, απεργίες, περικοπή κονδυλίων και λουκέτο σε πολλά πανεπιστημιακά ιδρύματα. Σε κάποιες περιπτώσεις, η πίεση που ασκείται είναι γόνιμη. Δυστυχώς, στις περισσότερες περιπτώσεις, διαιωνίζεται απλώς το ίδιο ασφυκτικό κλίμα.
Η πρώτη εντύπωση που αποκόμισα από τις πολιτικές παρατάξεις σε επίπεδο πανεπιστημιακό, συνοψίζεται σε μια φράση : «πολύς θόρυβος για το τίποτα». Άνθρωποι που προσπαθούν να σε προσεγγίσουν με κάθε τρόπο :δωρεάν σημειώσεις, κερασμένα ποτά και καφέδες, πάρτι και εκδρομές. Τραπεζάκια κάτω από πολύχρωμες αφίσες, βαβούρα και μουσική στη διαπασών. Κάποιες φορές η μουσική διακόπτεται για να ακουστούν τα γνωστά συνθήματα. Στέκομαι και κοιτάζω. Μερικές φορές απορώ: οι άνθρωποι αυτοί πιστεύουν αληθινά σε ό,τι κάνουν ή απλά αποβλέπουν σε κάποιο διορισμό ή άλλου είδους βοήθεια;
Δεν τους κατηγορώ σε καμιά από τις δύο περιπτώσεις. Όλοι έχουμε ανάγκη να πιστέψουμε σε κάτι (ακόμη και λανθασμένο) κι ακόμη περισσότερο έχουμε ανάγκη να βολευτούμε με κάποιο τρόπο στη δύσκολη εποχή που ζούμε. Νοιώθω όμως να με κοροϊδεύουν όταν κάποιοι προσπαθούν να με πείσουν για τις αγνές τους προθέσεις και ιδέες. Ειδικά όταν προσπαθούν να με πείσουν πως είναι ανεξάρτητοι ιδεολόγοι που νοιάζονται απλώς για το καλό μας και πρέπει να τους στηρίξω. Αισθάνομαι ότι βλέπω τους πολιτικούς που παρακολουθώ στην τηλεόραση. Μόνο που αυτοί εδώ είναι ακόμη εκκολαπτόμενοι.
Οι συνελεύσεις των σχολών , όταν φυσικά πραγματοποιούνται, είναι αγώνας ρινγκ. Το να πραγματοποιηθεί συνέλευση, είναι ένα εγχείρημα σχετικά δύσκολο. Έχει τύχει να υπάρχουν αιτήματα αλλά εξαιτίας των συμφερόντων της εκάστοτε παράταξης, οι μεν κάνουν πόλεμο στους δε για να μη συγκεντρωθεί κόσμος και έτσι η συνέλευση να μην έχει ισχύ. Ακόμη όμως κι όταν πραγματοποιηθεί, ο άμαχος πληθυσμός προσπαθεί να ξεφύγει μέσα από θύελλα χειρονομιών, βρισιών και γιατί όχι, ξύλου. Ποια δημοκρατία και ποιος διάλογος! Οι συνελεύσεις έχουν καταντήσει μια επίδειξη δύναμης μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών και των αγαπημένων τους λέξεων. Όλοι φωνάζουν ταυτόχρονα προσπαθώντας να ακουστούν πιο δυνατά και στο τέλος δεν ακούγεται τίποτα, όπως ακριβώς και στα τηλεοπτικά παράθυρα. Τα πραγματικά προβλήματα των σχολών φυσικά, έρχονται συχνά δεύτερα.
Πέρυσι, γνώρισα μέσα στο πλαίσιο έρευνας μια Αμερικανίδα από το Σηάτλ που έκανε εργασία για την παιδεία στην Ελλάδα. Τα όσα άκουσε για τις πολιτικές παρατάξεις των σχολών, την άφησαν άφωνη. «Στην Αμερική δε γίνεται τίποτα τέτοιο», μας είπε.
Θα βιαστούν κάποιοι να πουν πως ίσως στην Αμερική , οι φοιτητές είναι λιγότερο μαχητικοί απ ‘ ότι εδώ. Ίσως να έχουν δίκιο. Ίσως στην Ελλάδα, το χειμαρρώδες πνεύμα μας να κυριεύει τα πάντα. Για να είμαι απόλυτα αντικειμενική, υπάρχουν παρατάξεις που έχουν βοηθήσει τις σχολές με διάφορους τρόπους όπως διοργάνωση εκδηλώσεων και ημερίδων. Μια μόνο παράταξη όμως δε φέρνει την άνοιξη σ’ αυτό το βαρύ χειμωνιάτικο τοπίο.
Το βράδυ των εκλογών, μέλη των εν λόγω ομάδων, πανηγύριζαν έξω από το σπίτι μου. Σκέφτομαι μερικές φορές πως είναι δύσκολο να ξεχωρίσουμε την πολιτική από το ποδόσφαιρο. Και οι δύο χώροι είναι βρόμικοι, τα πάντα θυσιάζονται για το χρήμα και οι φανατισμός κλειδώνει την ικανότητά μας να δούμε καθαρά τα πράγματα. Με συγχωρείτε αλλά αυτές οι εικόνες με θλίβουν. Είναι απαράδεκτες.
Θα ήθελα να μπορούσαμε να αποδεσμευτούμε από τέτοιες καταστάσεις αλλά είναι πολύ δύσκολο. Δε με νοιάζει να φύγουν οι παρατάξεις. Ας μείνουν . Αυτό που επιθυμώ εγώ και πολλοί άλλοι είναι η δυνατότητα επιλογής ενός ανεξάρτητου φοιτητικού κινήματος μακριά από πολιτικά κόμματα και στερεότυπες ιδέες. Ζητάμε ένα κίνημα που να νοιάζεται μόνο για τις ανάγκες του φοιτητή, να πηγαίνει στις πορείες απαρτιζόμενο από φοιτητές και όχι σωματεία, να μην είναι κόκκινο, μπλε, πράσινο. Να είναι μια ομάδα σκεπτόμενων ανθρώπων που θέλουν να βοηθήσουν το φοιτητή και να προάγουν τους πανεπιστημιακούς θεσμούς . Ζητάμε πολλά;
(το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Μαχητής»)