Το κίνημα των «αγανακτισμένων»

Είχα αποφασίσει να γράψω ένα άρθρο για το περιβάλλον αυτή τη βδομάδα και τους τρόπους εξοικονόμησης ενέργειας. Στις 5 Ιουνίου είναι η παγκόσμια ημέρα του περιβάλλοντος και σκέφτηκα πως ήταν καλή ιδέα. Έγραψα λοιπόν το άρθρο και βρισκόμουν σε στάδιο διορθώσεων, όταν τελικά άλλαξα γνώμη . Η επικαιρότητα μου υπαγόρευε να αναφερθώ σε κάτι διαφορετικό και έτσι οι σκέψεις μου κυοφόρησαν όσα τελικά σας παραθέτω.
Το θέμα μου είναι «οι αγανακτισμένοι» που εδώ και μέρες απασχολούν την Ελλάδα αλλά και ολόκληρη την Ευρώπη. Διαδηλώσεις που οργανώθηκαν κυρίως μέσω του Facebook και κατάφεραν να συσπειρώσουν πολλές γενιές και αντιμαχόμενες ομάδες. Εξάλλου ο σκοπός είναι κοινός όπως και τα αίτια: δυσαρέσκεια , οργή και αγανάκτηση.
Οι αγανακτισμένοι πολίτες των Ιωαννίνων διαμαρτύρονται ειρηνικά ,μερικά βήματα πιο πέρα από το σπίτι μου . Από τη δεύτερη μέρα και μετά, λαμβάνω κι εγώ μέρος , δηλώνοντας παρουσία σ’ αυτό το κάλεσμα που έχουμε όλοι ανάγκη.
Ομολογώ πως έχω εντυπωσιαστεί όχι μόνο από την εικόνα αυτής της πόλης αλλά από ολόκληρη την Ελλάδα. Πρώτη φορά στη δική μου ζωή, βλέπω τόσους πολλούς και διαφορετικούς από πολλές απόψεις ανθρώπους να συσπειρώνονται για τον ίδιο σκοπό. Γέροι, νέοι, άσημοι, διάσημοι, παθιασμένοι και μετριοπαθείς, δίνουν το παρών σε μια διαδήλωση που πολλοί είχαμε φανταστεί αλλά φάνταζε ουτοπική. Με το σύνθημα «Πάρτε το μνημόνιο και φύγετε από εδώ» αλλά και με τη συνοδεία μουσικής, μένουν στους δρόμους ως αργά τη νύχτα, τραγουδώντας Ξυλούρη, Θεοδωράκη και φυσικά τον Εθνικό ύμνο.
Η μεγαλύτερη ίσως αξία της εν λόγω διαδήλωσης είναι ότι δε χρωματίζεται πολιτικά. Τη δεύτερη μέρα που κατέβηκα να λάβω μέρος, συνάντησα έναν εκπρόσωπο κάποιου κόμματος, ο οποίος επέμενε ότι μια αχρωμάτιστη πολιτική κίνηση δεν έχει κανένα όφελος. «Συμφωνώ να βγει ο κόσμος στους δρόμους», μου είπε, «αλλά όχι με αυτό τον τρόπο». Μου εξέθεσε μάλιστα τις απόψεις του, οι οποίες ήταν εν μέρει λογικές αλλά ιδωμένες από το δικό του πρίσμα. Δυστυχώς, δε μπορούμε να βλέπουμε τα πράγματα μόνο από την πλευρά μας. Η στενότητα των σκέψεων μας έφερε ως εδώ και μας εγκλώβισε στην ίδια μας την αδράνεια.
Την τρίτη μέρα των διαδηλώσεων εδώ στα Ιωάννινα, οι πολίτες κλήθηκαν να μιλήσουν. Κάποιος κύριος επιχείρησε να βάλει πολιτικό χρώμα στη συζήτηση και αμέσως όλοι αντέδρασαν. Ακολούθησαν οι προτάσεις πολλών άλλων με αποκορύφωμα δύο νεαρά παιδιά. Ένα δεκαπεντάχρονο αγόρι πήρε το λόγο και δήλωσε ρητά ότι οφείλουμε να είμαστε ενωμένοι παρά τις ιδεολογικές ή ταξικές διαφορές μας και να αγωνιστούμε μαζί. Δε μπορούμε άλλο να καπελώνουμε τους πολιτικούς φορείς που υποστηρίζουμε. Στη συνέχεια, σηκώθηκε μια δεκαοκτάχρονη κοπέλα που πραγματικά μας συνεπήρε και είπε τα εξής: «Φέτος τέλειωσα την Τρίτη Λυκείου. Καλούμαι να κάνω μηχανογραφικό και να σχεδιάσω το μέλλον μου. Την ίδια στιγμή όμως μου λένε πως αυτό το μέλλον δεν υπάρχει. Εγώ όμως ξέρω πως υπάρχει και έχω τη δύναμη να το διεκδικήσω , όπως και όλοι μας. Αλλιώς, δε θα βρισκόμασταν απόψε εδώ». Ήταν εμφανές πως ό,τι έλεγε πήγαζε, από μέσα της και γι’ αυτό συγκίνησε τον κόσμο που ξέσπασε αμέσως σε χειροκροτήματα. Δύο νεαρά παιδιά είχαν καταφέρει να πουν όσα δεν κατάφεραν ίσως πολλοί μεγαλύτεροί τους.
Η γενιά μου έχει αποδείξει πολλές φορές πως είναι μάχιμη, αντικρούοντας τις κατηγορίες όσων μας θεωρούν «παιδιά του καναπέ». Είμαι περήφανη για τα όσα διαδραματίζονται στους δρόμους τις τελευταίες ημέρες. Νιώθω πως πρόκειται για μια από τις μεγαλύτερες κοινωνικές αναταραχές της δεκαετίας αλλά δεν ξέρω αν πρέπει να είμαι αισιόδοξη. Το να μαζευόμαστε κάθε βράδυ να διαδηλώνουμε και να τραγουδάμε, είναι σίγουρο όμορφο αλλά πόσο μπορεί να κρατήσει;
Χρειάζεται δημιουργικές πρωτοβουλίες για να μπορέσει να σταθεί αυτή η κίνηση και να προχωρήσει. Χρειάζεται ένα μεθοδικό μυαλό και τα θαύματα μπορούν να γίνουν, εφόσον είμαστε συσπειρωμένοι. Ελπίζω να μείνουμε έτσι και να μη στραφούμε ξανά στις προσφιλείς μας συνήθειες του ωχαδερφισμού και του αλληλοφαγώματος. Κύριοι Ισπανοί, οι Έλληνες ξύπνησαν! Μακάρι να μην κοιμηθούμε ποτέ ξανά και να έχουμε τα μάτια μας δεκατέσσερα!