«Δεν υπάρχει ανάγκη για ναούς, δεν υπάρχει ανάγκη για περίπλοκες φιλοσοφίες. Ο εγκέφαλος και η καρδιά μου είναι οι ναοί μου, η καλοσύνη είναι η φιλοσοφία μου.»
(Σωκράτης)
Σκεφτόμουν πολύ το θέμα μου για το άρθρο μετά από απουσία τόσων εβδομάδων και ομολογώ πως δεν έβρισκα τίποτα αρκετά αξιόλογο που να θέλω να μοιραστώ με κάποιον. Οι ειδήσεις των τελευταίων ημερών δε με κάλυπταν. Χρειαζόμουν κάτι ιδιαίτερο. Κάτι που όταν το έγραφα, θα με έκανε να αισθανθώ καλύτερα και να ελπίζω σε ένα όμορφο φθινόπωρο.
Το Δεκαπενταύγουστο παρακολουθούσα τους πιστούς που συνέρρεαν στην Παναγία της Τήνου και της Σουμελά να προσκυνήσουν και ήταν τόσο ευλαβικό το κλίμα που ακόμη κι αν δεν ήσουν θρήσκος, μπορούσε να σε συγκινήσει. Γιατί πόσοι σήμερα πιστεύουν στα θαύματα; Μάλλον ελάχιστοι. Κι ακόμη λιγότεροι παλεύουν για να τα προκαλέσουν. Γιατί απ’ όσο καταλαβαίνω, θαύματα είμαστε εμείς οι ίδιοι. Με τη θέλησή μας προκαλούμε τις αλλαγές. Τίποτα δεν έρχεται μόνο του από εκεί ψηλά αν εμείς οι ίδιοι δεν το κυνηγήσουμε.
Μπορεί να πείτε πως λέω κουταμάρες. Συχνά ακόμη κι εγώ αμφισβητώ τον εαυτό μου. υπάρχουν όμως κάποια φωτεινά παραδείγματα εκεί έξω που με ωθούν να πιστέψω στο ανθρώπινο μεγαλείο. Ένα από αυτά η εννιάχρονη Ρέιτσελ Μπέκγουιθ που πριν φύγει από τη ζωή, πάλεψε για να δώσει πόσιμο νερό σε χιλιάδες ανθρώπους.
Έμεινα έκπληκτη διαβάζοντας την ιστορία του μικρού κοριτσιού που δώριζε τα πάντα στους γύρω της προκειμένου να τους κάνει χαρούμενους. Όταν ήταν 5 χρονών, πληροφορήθηκε πως υπήρχε μια οργάνωση (η Locks of love, Κοτσίδες της αγάπης) που συγκέντρωνε κοτσίδες προκειμένου να φτιάξει περούκες για παιδιά που έπασχαν από καρκίνο. Η Ρέιτσελ δε δίστασε. Έβαλε τη μαμά της να της κόψει τα μαλλιά προκειμένου να βοηθήσει το έργο της οργάνωσης.
Στις 12 Ιουνίου, τη μέρα των ένατων γενεθλίων της, είπε στους συγγενείς της : «μη μου κάνετε δώρα. Δώστε 9 δολάρια για όσους δεν έχουν πόσιμο νερό και υποφέρουν.» Πριν λίγο καιρό είχε ακούσει στην Εκκλησία να μιλούν για τη λειψυδρία που μαστίζει πολλές χώρες του κόσμου όπως το Κονγκό και το Μπαγκλαντές. Η μικρή Ρέιτσελ ευαισθητοποιήθηκε. Μαζί με τη μητέρα της έψαξαν και έμαθαν περισσότερα. Υπήρχε μια οργάνωση η charity water , στην οποία απευθύνθηκαν για να ενισχύσουν το έργο της. Στον ιστότοπο της οργάνωσης (www.charitywater.org) υπάρχει ακόμη η σελίδα της Ρέιτσελ, όπου αναγράφεται η πρόθεσή της να συγκεντρώσει 300 δολάρια για την κατασκευή πηγαδιών σε περιοχές που δεν υπάρχει πόσιμο νερό.
Μικρά παιδάκια απ’ όλο τον κόσμο της έγραφαν ενθαρρυντικά μηνύματα και έστελναν το πενιχρό χαρτζιλίκι τους με σκοπό να βοηθήσουν. Αν επισκεφτείτε τον ιστότοπο θα μείνετε άφωνοι από τον αλτρουισμό και τη γενναιοδωρία των παιδιών που μάλιστα εξέφραζαν τη θλίψη τους γιατί δεν είχαν περισσότερα χρήματα να στείλουν.
Όταν στις 23 Ιουλίου, η Ρέιτσελ χτυπήθηκε θανάσιμα σε τροχαίο ατύχημα, ο στόχος είχε επιτευχθεί. Τις μέρες που έμεινε αναίσθητη στο κρεβάτι του νοσοκομείου, οι φίλοι της δεν έπαψαν στιγμή να της ψιθυρίζουν πως τα είχε καταφέρει. Η Ρέιτσελ τελικά απεβίωσε και οι γονείς της αποφάσισαν να δωρίσουν για μια ακόμη φορά τις κοτσίδες και τα υγιή όργανα του παιδιού τους. Ήταν σίγουροι πως η κόρη τους που δε σταματούσε λεπτό να νοιάζεται για τους άλλους, θα ήταν απόλυτα ικανοποιημένη με την κίνησή τους.
Η ιστορία του κοριτσιού έκανε το γύρο του κόσμου και συγκίνησε μικρούς και μεγάλους. Σαν αυτή, υπάρχουν πολλά άτομα εκεί έξω για τα οποία δυστυχώς σπάνια μαθαίνουμε καθώς το καθεστώς πληροφόρησης στο οποίο ζούμε σπάνια επιλέγει να προβάλλει και να επιβραβεύσει τις Ρέιτσελ αυτού του κόσμου.
Η επιβράβευση ωστόσο αφορά και τους ίδιους τους γονείς του κοριτσιού που κατάφεραν να εμφυσήσουν στο παιδί τους τόσο ευγενή συναισθήματα για το πλησίον του. Γιατί κακά τα ψέματα, πόσοι γονείς σήμερα ενισχύουν το ανθρωπιστικό πνεύμα των παιδιών τους; Οι πιο πολλοί αρκούνται στο να τους συμβουλεύουν να προσέχουν τον εαυτό τους και το συμφέρον τους. Είμαστε συχνά εμείς οι ενήλικες που οδηγούμε τα παιδιά σε σκέψεις ατομιστικές.
Η Ρέιτσελ απέδειξε πως το ατομικό συμφέρον δεν είναι μονόδρομος. Η καρδιά ενός παιδιού είναι αρκετά μεγάλη για να χωρά μέσα της όλο τον κόσμο. Τα παιδιά δε βάζουν όρια ούτε ξεχωρίζουν τους ανθρώπους όπως οι ενήλικες. Αγαπούν αυθεντικά και χαρίζονται. Αν κοιτάζαμε τη ζωή με τα παιδικά μας μάτια, θα ανακαλύπταμε χιλιάδες πράγματα που τώρα δε βλέπουμε. Πράγματα που η Ρέιτσελ είδε και υπερασπίστηκε ένθερμα λίγο πριν μας αφήσει για πάντα.
(το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Μαχητής)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου