Ελλάδα του χρέους, Ελάδα του μνημονίου, των κοινωνικών αγώνων και της
ανέχειας. Ελλάδα που καταρρέει και συνάμα ξανασηκώνεται. Ελλάδα, η μεγάλη
μας πατρίδα.
Στις αρχές του 190υ αιώνα όταν οι λαοί αγωνίζονταν για την εδραίωση
της εθνικής τους κυριαρχίας, σε εθνικό και πολιτικό επίπεδο, η έννοια
της "πατρίδας" και του "έθνους" βάραινε πιο πολύ από ποτέ. Σήμερα τον
21ο αιώνα, η "εθνική κυριαρχία" μοιάζει οξύμωρο σχήμα όσον αφορά τη
χώρα μας και η λέξη "πατρίδα" τείνει να πάρει πολλές επεξηγήσεις.
"Αμύνεσθε περί πάρτης", μας είπε ένας καθηγητής μου τις προάλλες και
σπεύσαμε να τον διορθώσουμε. "Μα κύριε", είπαμε "αμύνεσθε περί πάτρης.
Χαμογέλασε και πρόσθεσε: "Δεν έκανα λάθος. Αμύνεσθε περί πάρτης. Ποιος
αμύνεται σήμερα για την πατρίδα. Όλοι την πάρτη μας κοιτάμε. Αν μας
ένοιαζε η παρτίδα, δε θα ήμασταν σήμερα εδώ που είμαστε."
Το εύστοχο λογοπαίγνιο μου έδωσε τροφή να σκεφτώ τα γεγονότα των
τελευταίων ημερών: παραίτηση πρωθυπουργού, κυβέρνηση εθνικής ενότητας
και πολύωρες διαπραγματεύσεις. Ήταν τόσο δύσκολο πια να βρεθεί μια
λύση; Ήταν τόσο δύσκολο να μπορέσουμε επιτέλους να συνεννοηθούμε και
να αφήσουμε στην άκρη ο καθένας τα συμφέροντά του; Προφανώς ναι.
Τον τελευταίο χρόνο , καθημερινά από όλα τα ΜΜΕ και το λαό, ο
πρωθυπουργός και η κοινοβουλευτική του ομάδα "λιθοβολούνται". Και όχι
άδικα βέβαια.Την ίδια στιγμή όμως ούτε η αξιότιμη αντιπολίτευση
δείχνει ευγενή συμπεριφορά. Η οικονομία και οι θεσμοί της χώρας
καταρρέουν, η αβεβαιότητα αυξάνεται και το μόνο που μας νοιάζει είναι
η καρέκλα , κυρίες και κύριοι. Το μόνο που μας νοιάζει είναι να
επιβάλλουμε τους όρους μας και τις αξιώσεις μας, τη στιγμή που ο
κόσμος πεινάει και η Ευρώπη μας καταδικάζει χρησιμοποιώντας τις πιο
υβριστικές και χυδαίες συμπεριφορές.
"Ανήκουμε στο εμείς και όχι στο εγώ", έγραψε κάποτε ο Μακρυγιάννης.
Το "εμείς" σήμερα χάθηκε από πλευράς των πολιτικών. Ελάχιστοι είναι
αυτοί που δείχνουν καλές προθέσεις ακόμη και αυτή τη δύσκολη στιγμή.
Το "εγώ", αυτό το άπληστο "εγώ" βασιλεύει και γυρνά την πλάτη στην
πατρίδα που εκλέχθηκε να υπηρετήσει.
Όχι, δεν εκφωνώ εθνικιστικές κορώνες. Αγαπώ όμως αυτή τη χώρα με ένα
δικό μου τρόπο, αυτόν που μου υποδεικνύει η κρίση μου και το αίσθημα
χρέους ως προς τους γύρω μου. Άκουγα την 28η Οκτωβρίου όσους
καταδίκαζαν τα γεγονότα που συνέβησαν και έκανα μια απλή σκέψη: γιατί
να γιορτάζεις την ιστορία του παρελθόντος όταν στο ιστορικό παρόν
στέκεσαι με το κεφάλι χαμηλά;
Γιατί πώς αλλιώς να σταθείς όταν σε όλη την Ευρώπη σε αντιμετωπίζουν
σαν το μαύρο πρόβατο και σε εξευτελίζουν με κάθε τρόπο; Αποδεκτή η
σάτιρα και η κριτική αφού φταίμε αλλά κανένας δεν έχει δικαίωμα να
βγάζει υβριστικά βιντεάκια για την Ελλάδα ούτε να κάνει ριάλιτι σόου
με θέμα την οικονομική κατάσταση της χώρας μας. Σχεδόν όλες οι
ευρωπαϊκές χώρες πλήττονται οικονομικά μα μόνο εμείς δεχόμαστε τέτοια
μαζική επίθεση.
Πληροφορούμαι από φίλους μου στο εξωτερικό ότι η προπαγάνδα εναντίον
της Ελλάδας έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις και ο κόσμος τους
αντιμετωπίζει περιφρονητικά. Καλλιεργείται μια αντίληψη ότι η Ελλάδα
και μόνο φταίει για τα δεινά της Ευρωζώνης, πώς οι Έλληνες πολίτες
τεμπελιάζουν καθημερινά κατασπαταλώντας τα λεφτά των υπολοίπων, τη
στιγμή που οι "ξένοι" προσπαθούν να τους βοηθήσουν και να πληρώσουν
τα σπασμένα. Και ποιος απαντά κάτι σοβαρό και εύστοχο για να
σταματήσει αυτή η παραδοξολογία από τους πολιτικούς μας; Κανείς
απολύτως.
Η ανεπάρκεια μας είναι χαρακτηριστική τόσο με την εσωτερική μας
εικόνα όσο και με αυτή που δίνουμε προς τα έξω. Τα όσα έγιναν δε
μπορούμε να τα αλλάξουμε. Το θέμα είναι τι μπορούμε να κάνουμε από εδώ
και στο εξής: χρειάζεται στροφή 360 μοιρών από κάθε άποψη για να
μπορέσουμε να ατενίζουμε το μέλλον με ελπίδα.
Την ώρα που γράφω η 17η Νοέμβρη έχει περάσει. Γιορτάσαμε για μια
ακόμη φορά το Πολυτεχνείο και τη δημοκρατία, μια δημοκρατία που
φαίνεται κάπως πλασματική όταν ο λαός μαθαίνει τελευταίος τις
αποφάσεις που πάρθηκαν χωρίς να μπορεί να αντιδράσει. Φταίμε", θα
πουν κάποιοι. "Εμείς τους ψηφίσαμε."
Στις 19 Φεβρουαρίου έχουμε τη δυνατότητα να κάνουμε τη δική μας
εκλογή κι αυτή τη φορά ας μην απέχουμε τις κάλπες. Να πάμε να
ψηφίσουμε συνειδητοποιημένοι και ώριμοι. Ας σκεφτούμε λίγο αυτή την
"πολυαγαπημένη" πατρίδα που συνηθίζουμε να λέμε πως σεβόμαστε αλλά
σπάνια το αποδεικνύουμε στην πράξη. Το κράτος δεν είναι μόνο οι
πολιτικοί αλλά και οι πολίτες του. Η βασανισμένη μας δημοκρατία μας
χρειάζεται άμεσα. Ας συντρέξουμε!
(το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Μαχητής)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου