Επαναστάτες νέας γενιάς

Κάποτε οι επαναστάσεις ξεκινούσαν με προκηρύξεις, ο κόσμος έβγαινε στους δρόμους, φώναζε, χειρονομούσε και πραγματοποιούσε καθιστικές διαμαρτυρίες. Σήμερα, τα πρωτεία ανήκουν στο διαδίκτυο απ’ όπου ξεκινούν παντός τύπου εκδηλώσεις και ποικίλες δράσεις ακτιβισμού. Γενικά, το να εκδηλώσει κάποιος το θυμό/την αγανάκτηση/ την επιθυμία για αλλαγή μεταφραζόταν και μεταφράζεται με πολλούς τρόπους.
Πρόσφατο παράδειγμα οι Anonymous. (Πολλοί βέβαια θα με αμφισβητήσουν ως προς τον ορισμό «επαναστάτης», «ακτιβιστής» αλλά αυτό υπόκειται στην κρίση του καθενός και δε μπορώ να το πραγματευτώ). Οι επανειλημμένες «επισκέψεις» τους στην ιστοσελίδα του Υπουργείου Δικαιοσύνης έφεραν μια κάποια αναστάτωση στα ήδη ταραγμένα νερά της Επικαιρότητας. Με βασικό σύνθημα: « Η Ελλάδα είναι η χώρα της δημοκρατίας και εσείς σκοτώσατε τη δημοκρατία», επιτέθηκαν εναντίον των Ελλήνων πολιτικών και δήλωσαν τη συμπαράστασή τους προς τους Έλληνες πολίτες.
Ανάλογο κλίμα συμπαράστασης επικρατεί και σε πολλές χώρες της Ευρώπης. Απανωτές εκδηλώσεις σε Γαλλία, Αγγλία, Ισπανία, Γερμανία αλλά και στην Αμερική, έδειξαν περίτρανα πως οι Έλληνες δε θεωρούνται ο τελευταίος τροχός της αμάξης αλλά πιόνια ενός συστήματος που καταρρέει και παρασέρνει στο διάβα του χώρες και υπολήψεις ανθρώπων. Μέσα στο γενικό ρεύμα και το «ξεσκαρτάρισμα» κρίνονται πολλά και αναδεικνύονται οι πραγματικοί αίτιοι των καταστάσεων. (Ή τουλάχιστον έτσι ελπίζουμε.)
Πώς γίνεται όμως ενώ τόσο καιρό μας λοιδορούσαν, τώρα να μας υποστηρίζουν; Τι άλλαξε ξαφνικά; Μας λυπήθηκαν; Τίποτα από όλα αυτά. Οι τελευταίες μέρες υπογραμμίζουν τη δύναμη των ΜΜΕ ενημέρωσης που προέβαλλαν για μεγάλο χρονικό διάστημα μονόπλευρες εικόνες τύπου «Η Ευρώπη γελά με την Ελλάδα, οι Ευρωπαίοι μας βρίζουν» και άλλα τινά. Δεν ξέρω αν το κλίμα μεταλλάχθηκε τώρα. Προσωπικά μου φαίνεται αφελές να πιστέψω κάτι τέτοιο. Μήπως ξαφνικά καταλάβαμε όλοι ότι ο τροχός γυρίζει και στη θέση του Έλληνα αύριο μπορεί να είναι κάποιος άλλος;
Βέβαια δεν είναι όλοι με το μέρος των Ελλήνων και σίγουρα είναι τιμιότερο το να λέει κάποιος τη γνώμη του ευθέως από το να κρύβεται πίσω από μάσκες και κουκούλες. Δεν υπονοώ κάτι. Για τους Anonymous μιλάω πάλι (μάσκες) και για τους γνωστούς- άγνωστους που πρωταγωνίστησαν ξανά αυτές τις μέρες στις μελανές σελίδες της σύγχρονης ιστορίας. Εδώ θα είμαι κάπως δογματική και ίσως αφαιρετική. Επαναστάτες δεν είναι αυτοί που καίνε και ρημάζουν περιουσίες με το έτσι θέλω. Όταν πλήγεται το βιος και η καθημερινότητα του διπλανού μας, η πράξη μας απαξιώνεται αυτόματα. Πόσο μάλλον όταν στοχεύει στο χάος και όχι στη βελτίωση της κατάστασης. Τρόμος και αποκαΐδια δεν ωφέλησαν ποτέ πραγματικά.
Υπάρχουν όμως κι αυτοί οι διαδηλωτές που πραγματικά παλεύουν για ένα καλύτερο αύριο με όπλο το κουράγιο και τα ιδανικά τους. Είναι Έλληνες αλλά και ξένοι που προσπαθούν να υψώσουν τη φωνή τους για να ακουστούν πιο δυνατά στη «βαρύκοη» εξουσία της χώρας τους. Το «Είμαστε όλοι Έλληνες», ηχεί αρκετά συγκινητικό όπως τα συρτάκια κάτω από τον πύργο του Άιφελ. Το θέμα είναι πόσο σωστοί Έλληνες είμαστε όλοι μας σήμερα και πόσο σωστοί υπήρξαμε τα τελευταία χρόνια κι αυτό αξίζει να το σκεφτούμε καλά.
Στις δυσκολίες φαίνονται οι ήρωες, έτσι λένε….. Ήρωας είναι και ο απλός πολίτης που επιβιώνει με αξιοπρέπεια αλλά και ο ηγέτης που σηκώνει στις πλάτες του την ιστορία. Όπως και να έχουν τα πράγματα, οι συνθήκες είναι που αναδεικνύουν τους ανθρώπους. Ας είμαστε μόνο λίγο προσεκτικοί γιατί κυκλοφορούν πολλοί παραπλανητικοί Ρομπέν των δασών εκεί έξω και άλλοι τόσοι «Ελληνάρες» που ακόμα δε μπόρεσαν να αλλάξουν. «Ας γίνουμε εμείς η αλλαγή που θέλουμε να δούμε» και όπως είπε ο διανοητής Στέλιος Ράμφος «μακάρι οι φωτιές που έρχονται να σβήσουν με νερό και όχι με αίμα».

(το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ομάδα Μαχητής)