Πέμπτη 26 Απριλίου 2012
Δευτέρα 16 Απριλίου 2012
Κραυγή στο κέντρο της πόλης
Το γεγονός που συγκλονίζει τους τηλεοπτικούς , και όχι μόνο , δέκτες των τελευταίων ημερών, δεν είναι άλλο από τον 77χρονο αυτόχειρα που έδωσε τέλος στη ζωή του το πρωί της 4ης Απριλίου. Τόπος: η πλατεία Συντάγματος, η καρδιά της Αθήνας και μάλιστα σε ώρα αιχμής όπου πολλοί περαστικοί διέρχονταν για να πάνε στις δουλειές τους.
Η είδηση συγκλόνισε το Πανελλήνιο και έκανε το γύρο του κόσμου. Ειδησεογραφικά πρακτορεία όπως το Bloomberg και η Wall Street Journal έκαναν ιδιαίτερη μνεία στον αυτόχειρα του Συντάγματος συνδέοντάς τον με τη γενικότερη κατάσταση που έχει προκαλέσει η κρίση στην Ελλάδα.
Εξάλλου, το σημείωμα στον τόπο θανάτου, ήταν απόλυτα ξεκάθαρο. «Δε μπορώ να βρω άλλο τρόπο αντίδρασης εκτός από ένα αξιοπρεπές τέλος, πριν αρχίσω να ψάχνω στα σκουπίδια για τη διατροφή μου». Και το σημείωμα έκλεινε λέγοντας: «Οι νέοι χωρίς μέλλον, κάποια μέρα θα πάρουν τα όπλα στην πλατεία Συντάγματος και θα κρεμάσουν ανάποδα τους εθνικούς προδότες, όπως έκαναν το 1945 οι Ιταλοί στο Μουσολίνι» (αναφερόμενος στο θάνατο του Μουσολίνι στην Πιάτσα Πορέτο του Μιλάνο).
Το περιστατικό από μόνο του είναι θλιβερό και φυσικά δεν είναι το πρώτο εδώ και δύο χρόνια. Οι αυτοκτονίες έχουν αυξηθεί κατακόρυφα ιδίως σε περιοχές που χαρακτηρίζονται από έναν υψηλό κώδικα τιμής όπως η περιοχή της Μάνης και της Κρήτης. Οι ψυχολόγοι κρούουν διαρκώς τον κώδικα του κινδύνου και υπενθυμίζουν πόσο ευάλωτοι είμαστε ψυχικά και συναισθηματικά την περίοδο αυτή. Τα ποσοστά δείχνουν τους άντρες πρώτους σε αυτοκτονίες ενώ οι γυναίκες κυρίως αποπειρώνται αλλά δεν φτάνουν στο θάνατο. Οι υπηρεσίες ψυχολογικής στήριξης είναι πολλές και βάσει αριθμών, θα έπρεπε να έχουμε λιγότερα κρούσματα αυτοχειρίας. Μα κάποιες φορές είναι πολύ δύσκολο να αντέξει ο άνθρωπος (όσο δυνατός και αν είναι) σε ένα τόσο απάνθρωπο τοπίο.
Η αυτοκτονία και η θλίψη γενικότερα έχουν εξεταστεί πολλάκις από ψυχολόγους, κοινωνιολόγους και φιλοσόφους. Μια και μόνο ερμηνεία φαίνεται ανεπαρκής όταν μιλάμε για σύνθετα φαινόμενα. Άλλοι μιλούν για θάρρος και άλλοι για αδυναμία σε τέτοιες περιπτώσεις.
Φυσικά υπάρχουν χιλιάδες ορισμοί . Είναι ωραία τα λόγια μα κάποιες φορές, ό,τι κι αν πραγματικά εκφράζουν, ίσως να μοιάζουν φτηνά και χυδαία. Έτσι φτηνές και χυδαίες μου φάνηκαν οι δηλώσεις που έτρεξαν πολλοί να κάνουν για το περιστατικό. Μιλάω για όσους προσπάθησαν να κερδίσουν τις εντυπώσεις, αυτούς που μέχρι χτες έμπηγαν βαθιά το μαχαίρι στο κόκκαλο και ξαφνικά βρέθηκαν χωρίς ευθύνες και ενοχές. Όμως το προσωπείο, δεν είναι πάντα ικανό να ξεγελάσει. Ο κόσμος ξεχνά αλλά όχι τόσο εύκολα πλέον και ίσως κάποιοι θα πρέπει να προσέχουν λίγο περισσότερο «τι» λένε και «πότε» επιλέγουν να το πουν.
«Η 4η Απριλίου ήταν μια κραυγή αφύπνισης», είπαν αρκετοί. Ήταν ώρα στοχασμού και περισυλλογής. Το ποτήρι ξεχείλισε. Ας μην το φουσκώνουμε με κούφια λόγια που από μόνα τους μπάζουν σκοπιμότητα και υπερβολή.
Πάνω κάτω βρισκόμαστε όλοι σε μια φάση μεταβατική. Βλέπουμε ότι τα σαθρά θεμέλια του χτες γκρεμίζονται αλλά η αλλαγή παίρνει στο διάβα της κι αυτούς που δε δύνανται να αντέξουν περισσότερες μεταβολές. Ας είμαστε κοντά στο διπλανό μας αυτές τις ώρες, η αλληλεγγύη βοηθά να μείνουμε όρθιοι και πιστοί στα ιδανικά μας. Το αύριο κάποια στιγμή θα μας αποζημιώσει.
Οι μέρες που έρχονται είτε πιστεύουμε βαθιά είτε όχι, έχουν έναν ιδιαίτερο συμβολισμό που δεν πρέπει να αγνοήσουμε. Ο καλύτερός μας εαυτό υπάρχει κάπου εκεί μέσα και θα αναγεννηθεί, όποιες κι αν είναι οι συνθήκες. Υπομονή και αισιοδοξία χρειάζεται μόνο και να μην ξεχνάμε ότι τα δύσκολα
Καλό Πάσχα!!!!
(δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Μαχητής)
Η είδηση συγκλόνισε το Πανελλήνιο και έκανε το γύρο του κόσμου. Ειδησεογραφικά πρακτορεία όπως το Bloomberg και η Wall Street Journal έκαναν ιδιαίτερη μνεία στον αυτόχειρα του Συντάγματος συνδέοντάς τον με τη γενικότερη κατάσταση που έχει προκαλέσει η κρίση στην Ελλάδα.
Εξάλλου, το σημείωμα στον τόπο θανάτου, ήταν απόλυτα ξεκάθαρο. «Δε μπορώ να βρω άλλο τρόπο αντίδρασης εκτός από ένα αξιοπρεπές τέλος, πριν αρχίσω να ψάχνω στα σκουπίδια για τη διατροφή μου». Και το σημείωμα έκλεινε λέγοντας: «Οι νέοι χωρίς μέλλον, κάποια μέρα θα πάρουν τα όπλα στην πλατεία Συντάγματος και θα κρεμάσουν ανάποδα τους εθνικούς προδότες, όπως έκαναν το 1945 οι Ιταλοί στο Μουσολίνι» (αναφερόμενος στο θάνατο του Μουσολίνι στην Πιάτσα Πορέτο του Μιλάνο).
Το περιστατικό από μόνο του είναι θλιβερό και φυσικά δεν είναι το πρώτο εδώ και δύο χρόνια. Οι αυτοκτονίες έχουν αυξηθεί κατακόρυφα ιδίως σε περιοχές που χαρακτηρίζονται από έναν υψηλό κώδικα τιμής όπως η περιοχή της Μάνης και της Κρήτης. Οι ψυχολόγοι κρούουν διαρκώς τον κώδικα του κινδύνου και υπενθυμίζουν πόσο ευάλωτοι είμαστε ψυχικά και συναισθηματικά την περίοδο αυτή. Τα ποσοστά δείχνουν τους άντρες πρώτους σε αυτοκτονίες ενώ οι γυναίκες κυρίως αποπειρώνται αλλά δεν φτάνουν στο θάνατο. Οι υπηρεσίες ψυχολογικής στήριξης είναι πολλές και βάσει αριθμών, θα έπρεπε να έχουμε λιγότερα κρούσματα αυτοχειρίας. Μα κάποιες φορές είναι πολύ δύσκολο να αντέξει ο άνθρωπος (όσο δυνατός και αν είναι) σε ένα τόσο απάνθρωπο τοπίο.
Η αυτοκτονία και η θλίψη γενικότερα έχουν εξεταστεί πολλάκις από ψυχολόγους, κοινωνιολόγους και φιλοσόφους. Μια και μόνο ερμηνεία φαίνεται ανεπαρκής όταν μιλάμε για σύνθετα φαινόμενα. Άλλοι μιλούν για θάρρος και άλλοι για αδυναμία σε τέτοιες περιπτώσεις.
Φυσικά υπάρχουν χιλιάδες ορισμοί . Είναι ωραία τα λόγια μα κάποιες φορές, ό,τι κι αν πραγματικά εκφράζουν, ίσως να μοιάζουν φτηνά και χυδαία. Έτσι φτηνές και χυδαίες μου φάνηκαν οι δηλώσεις που έτρεξαν πολλοί να κάνουν για το περιστατικό. Μιλάω για όσους προσπάθησαν να κερδίσουν τις εντυπώσεις, αυτούς που μέχρι χτες έμπηγαν βαθιά το μαχαίρι στο κόκκαλο και ξαφνικά βρέθηκαν χωρίς ευθύνες και ενοχές. Όμως το προσωπείο, δεν είναι πάντα ικανό να ξεγελάσει. Ο κόσμος ξεχνά αλλά όχι τόσο εύκολα πλέον και ίσως κάποιοι θα πρέπει να προσέχουν λίγο περισσότερο «τι» λένε και «πότε» επιλέγουν να το πουν.
«Η 4η Απριλίου ήταν μια κραυγή αφύπνισης», είπαν αρκετοί. Ήταν ώρα στοχασμού και περισυλλογής. Το ποτήρι ξεχείλισε. Ας μην το φουσκώνουμε με κούφια λόγια που από μόνα τους μπάζουν σκοπιμότητα και υπερβολή.
Πάνω κάτω βρισκόμαστε όλοι σε μια φάση μεταβατική. Βλέπουμε ότι τα σαθρά θεμέλια του χτες γκρεμίζονται αλλά η αλλαγή παίρνει στο διάβα της κι αυτούς που δε δύνανται να αντέξουν περισσότερες μεταβολές. Ας είμαστε κοντά στο διπλανό μας αυτές τις ώρες, η αλληλεγγύη βοηθά να μείνουμε όρθιοι και πιστοί στα ιδανικά μας. Το αύριο κάποια στιγμή θα μας αποζημιώσει.
Οι μέρες που έρχονται είτε πιστεύουμε βαθιά είτε όχι, έχουν έναν ιδιαίτερο συμβολισμό που δεν πρέπει να αγνοήσουμε. Ο καλύτερός μας εαυτό υπάρχει κάπου εκεί μέσα και θα αναγεννηθεί, όποιες κι αν είναι οι συνθήκες. Υπομονή και αισιοδοξία χρειάζεται μόνο και να μην ξεχνάμε ότι τα δύσκολα
Καλό Πάσχα!!!!
(δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Μαχητής)
Τι σημαίνει για εμάς μια εθνική παρέλαση
Υπήρξε ένα κομμάτι στη ζωή όλων μας: βήμα, ποιήματα και εθνική παρέλαση. Κάποιοι μπήκαμε στη διαδικασία κλήρωσης και βηματίσαμε ως παραστάτες ή σημαιοφόροι. Άλλοι το θέλαμε και άλλοι όχι. Μερικοί βαδίζαμε περήφανοι και συνειδητοποιημένοι ενώ μερικοί το κάναμε ως αγγαρεία. Για τους μεν ή τους δε, μια εθνική παρέλαση σήμαινε κάτι το πολύ συγκεκριμένο.
Ποια η ιστορία των παρελάσεων όμως; Η πρώτη μαθητική παρέλαση πραγματοποιήθηκε το 1924. Το 1932 όμως θα μετέχουν μαζί σχολεία, φρουρά και εθνικιστικές οργανώσεις στην Αθήνα σε παρέλαση ενώπιον του Αγνώστου Στρατιώτη. Για πρώτη φορά η μαθητική παρέλαση παίρνει χαρακτήρα επίσημο και συμπληρωματικό ως προς τη στρατιωτική, από το 1936. Το στρατιωτικό καθεστώς της 4ης Αυγούστου έδωσε ιδιαίτερη σημασία στην ανάπτυξη της στρατιωτικής συνείδησης των μαθητών και θα χρησιμοποιήσει τις παρελάσεις και άλλες γυμναστικές επιδείξεις για επίτευξη των σκοπών της (χαρακτηριστικό παράδειγμα η ΕΟΝ). Οι παρελάσεις συνεχίστηκαν με τον ίδιο ρυθμό και μόνο μια φορά αμφισβητήθηκε η συνέχισή της (το 1984) αλλά οι προτάσεις για λήξη του θεσμού τελικά απορρίφθηκαν.
Σύμφωνα με τα παραπάνω, η σύνδεση των παρελάσεων με φασιστικά καθεστώτα δεν είναι τυχαία. Σήμερα, αρκετοί είναι αυτοί που σνομπάρουν τις παρελάσεις και τις θεωρούν κατάλοιπα ενός εθνικιστικού παρελθόντος , στο οποίο δεν πρέπει ουδέποτε να επιστρέψουμε.
Υπάρχει όμως και η ρομαντικοποιημένη εκδοχή της παρέλασης: τιμή στους νεκρούς που έπεσαν , επιστροφή στις ρίζες, ημέρα εθνικής ανύψωσης και περηφάνιας. Ίσως αυτή η εκδοχή να μας είναι πιο οικεία μέσα στη σχολική μας ζωή όπου το να βηματίζει κανείς στην πρώτη σειρά ισοδυναμούσε με πράξη αξία επευφημίας και ενθουσιασμού.
Και φτάνουμε στη χρονιά 2011 όπου η ιδεολογική χρήση του θεσμού της παρέλασης είναι εντονότερη από ποτέ. Με αφορμή την κρίσιμη οικονομική κατάσταση στης χώρας μας, πολλοί είναι αυτοί που επιδιώκουν να εκφράσουν την αγανάκτησή τους τη μέρα αυτή με φωνές, συνθήματα και διαδηλώσεις.
Τα γεγονότα μας είναι γνωστά από την 28η Οκτωβρίου του 2011 και ήταν αναμενόμενο ότι θα επαναληφθούν και στην 25η Μαρτίου. Πώς άλλωστε να δικαιολογήσει κανείς τα δρακόντεια μέτρα ασφαλείας σε Αθήνα και τις υπόλοιπες μεγάλες επαρχιακές πόλεις; Ο κόσμος θέλει να φωνάξει, το αίμα βράζει και η ατμόσφαιρα είναι κάτι παραπάνω από ηλεκτρισμένη με το αίσθημα του φόβου να διαχέεται προς κάθε κατεύθυνση. Έτσι λοιπόν και την 25η Μαρτίου 2012 σε αρκετές πόλεις ανά την Ελλάδα (Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Λάρισα, Σέρρες, Ιόνια νησιά) οι παρελάσεις μετατράπηκαν σε διαδηλώσεις ενώ στο Ηράκλειο η παρέλαση ματαιώθηκε λόγω επεισοδίων.
Υπάρχουν και σε αυτή την περίπτωση οι δύο πλευρές: η μια υποστηρίζει τον αντιμνημονιακό αγώνα σε μια εποχή που όλα καταρρέουν ακόμη ενδεχομένως και οι παρελάσεις όπως τις ξέραμε. Τέτοιες εκδηλώσεις μάλιστα αναμορφώνονται ριζικά και παίρνουν έναν άλλο χαρακτήρα ώστε να εκφραστεί η λαϊκή οργή.
Από την άλλη πλευρά, τα επιχειρήματα αντιστρέφονται. Η παρέλαση παρουσιάζεται ως ιερός θεσμός που προστατεύει τα ιδανικά του παρελθόντος και δείχνει το δρόμο του μέλλοντος. Για αυτή την μερίδα ανθρώπων, είναι απαράδεκτο να καπελώνονται κάποιοι τους θεσμούς με το πρόσχημα της λαϊκής οργής.
Οι μεν εδώ θα πουν τους δε συντηρητικούς και οπισθοδρομικούς. Οι δε θα τους αποκαλέσουν θρασύδειλους και εκμεταλλευτές της κοινής γνώμης.
Το αν έχει κάποιος δίκαιο ή άδικο δε μπορεί να διευκρινιστεί απόλυτα. Σε κάθε ιστορική στιγμή, οι άνθρωποι λειτουργούν διαφορετικά και επιλέγουν την πλευρά που τους ταιριάζει καλύτερα και την οποία μπορούν να υπηρετήσουν.
Προσωπικά πιστεύω πως οι καιροί αλλάζουν και μαζί θα αλλάξουν και οι θεσμοί είτε το θέλουμε είτε όχι. Θα πρέπει όμως να γίνουμε κάπως δύσπιστοι απέναντι στην κάθε αλλαγή και να μην την υιοθετήσουμε άκριτα όπως κάναμε τόσα χρόνια τώρα. Ίσως πάλι να ζούμε μια 2η Κατοχή, μια 2η σκλαβιά οπότε οι καιροί δεν άλλαξαν και τόσο πολύ, απλά τους δώσαμε διαφορετικά ονόματα και δεν το καταλάβαμε.
Θα κλείσω με λίγη σκέψη προς προβληματισμό: όποιες σκέψεις/προσδοκίες/αντιρρήσεις έχουμε όσον αφορά τις παρελάσεις του σήμερα, τι λέμε στα παιδιά που τις παρακολουθούν; Τα μαθαίνουμε να σέβονται και εκτιμούν το παρελθόν; Τα μαθαίνουμε να μάχονται για το μέλλον με εντιμότητα και ειλικρίνεια ή απλώς κάνουμε επιδείξεις θάρρους της στιγμής και έπειτα συνεχίζουμε να κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας; Είμαστε άξιοι της εικόνας και του παραδείγματος που τους δίνουμε. Γι’ αυτό και οι πράξεις μας θα πρέπει να συνοδεύονται με κάποιες δόσεις και ευσυνειδησίας για όσους μας ακούν και θα διαδραματίσουν αύριο τον καίριο ρόλο στα πολιτικά τεκταινόμενα.
(δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Μαχητής)
Ποια η ιστορία των παρελάσεων όμως; Η πρώτη μαθητική παρέλαση πραγματοποιήθηκε το 1924. Το 1932 όμως θα μετέχουν μαζί σχολεία, φρουρά και εθνικιστικές οργανώσεις στην Αθήνα σε παρέλαση ενώπιον του Αγνώστου Στρατιώτη. Για πρώτη φορά η μαθητική παρέλαση παίρνει χαρακτήρα επίσημο και συμπληρωματικό ως προς τη στρατιωτική, από το 1936. Το στρατιωτικό καθεστώς της 4ης Αυγούστου έδωσε ιδιαίτερη σημασία στην ανάπτυξη της στρατιωτικής συνείδησης των μαθητών και θα χρησιμοποιήσει τις παρελάσεις και άλλες γυμναστικές επιδείξεις για επίτευξη των σκοπών της (χαρακτηριστικό παράδειγμα η ΕΟΝ). Οι παρελάσεις συνεχίστηκαν με τον ίδιο ρυθμό και μόνο μια φορά αμφισβητήθηκε η συνέχισή της (το 1984) αλλά οι προτάσεις για λήξη του θεσμού τελικά απορρίφθηκαν.
Σύμφωνα με τα παραπάνω, η σύνδεση των παρελάσεων με φασιστικά καθεστώτα δεν είναι τυχαία. Σήμερα, αρκετοί είναι αυτοί που σνομπάρουν τις παρελάσεις και τις θεωρούν κατάλοιπα ενός εθνικιστικού παρελθόντος , στο οποίο δεν πρέπει ουδέποτε να επιστρέψουμε.
Υπάρχει όμως και η ρομαντικοποιημένη εκδοχή της παρέλασης: τιμή στους νεκρούς που έπεσαν , επιστροφή στις ρίζες, ημέρα εθνικής ανύψωσης και περηφάνιας. Ίσως αυτή η εκδοχή να μας είναι πιο οικεία μέσα στη σχολική μας ζωή όπου το να βηματίζει κανείς στην πρώτη σειρά ισοδυναμούσε με πράξη αξία επευφημίας και ενθουσιασμού.
Και φτάνουμε στη χρονιά 2011 όπου η ιδεολογική χρήση του θεσμού της παρέλασης είναι εντονότερη από ποτέ. Με αφορμή την κρίσιμη οικονομική κατάσταση στης χώρας μας, πολλοί είναι αυτοί που επιδιώκουν να εκφράσουν την αγανάκτησή τους τη μέρα αυτή με φωνές, συνθήματα και διαδηλώσεις.
Τα γεγονότα μας είναι γνωστά από την 28η Οκτωβρίου του 2011 και ήταν αναμενόμενο ότι θα επαναληφθούν και στην 25η Μαρτίου. Πώς άλλωστε να δικαιολογήσει κανείς τα δρακόντεια μέτρα ασφαλείας σε Αθήνα και τις υπόλοιπες μεγάλες επαρχιακές πόλεις; Ο κόσμος θέλει να φωνάξει, το αίμα βράζει και η ατμόσφαιρα είναι κάτι παραπάνω από ηλεκτρισμένη με το αίσθημα του φόβου να διαχέεται προς κάθε κατεύθυνση. Έτσι λοιπόν και την 25η Μαρτίου 2012 σε αρκετές πόλεις ανά την Ελλάδα (Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Λάρισα, Σέρρες, Ιόνια νησιά) οι παρελάσεις μετατράπηκαν σε διαδηλώσεις ενώ στο Ηράκλειο η παρέλαση ματαιώθηκε λόγω επεισοδίων.
Υπάρχουν και σε αυτή την περίπτωση οι δύο πλευρές: η μια υποστηρίζει τον αντιμνημονιακό αγώνα σε μια εποχή που όλα καταρρέουν ακόμη ενδεχομένως και οι παρελάσεις όπως τις ξέραμε. Τέτοιες εκδηλώσεις μάλιστα αναμορφώνονται ριζικά και παίρνουν έναν άλλο χαρακτήρα ώστε να εκφραστεί η λαϊκή οργή.
Από την άλλη πλευρά, τα επιχειρήματα αντιστρέφονται. Η παρέλαση παρουσιάζεται ως ιερός θεσμός που προστατεύει τα ιδανικά του παρελθόντος και δείχνει το δρόμο του μέλλοντος. Για αυτή την μερίδα ανθρώπων, είναι απαράδεκτο να καπελώνονται κάποιοι τους θεσμούς με το πρόσχημα της λαϊκής οργής.
Οι μεν εδώ θα πουν τους δε συντηρητικούς και οπισθοδρομικούς. Οι δε θα τους αποκαλέσουν θρασύδειλους και εκμεταλλευτές της κοινής γνώμης.
Το αν έχει κάποιος δίκαιο ή άδικο δε μπορεί να διευκρινιστεί απόλυτα. Σε κάθε ιστορική στιγμή, οι άνθρωποι λειτουργούν διαφορετικά και επιλέγουν την πλευρά που τους ταιριάζει καλύτερα και την οποία μπορούν να υπηρετήσουν.
Προσωπικά πιστεύω πως οι καιροί αλλάζουν και μαζί θα αλλάξουν και οι θεσμοί είτε το θέλουμε είτε όχι. Θα πρέπει όμως να γίνουμε κάπως δύσπιστοι απέναντι στην κάθε αλλαγή και να μην την υιοθετήσουμε άκριτα όπως κάναμε τόσα χρόνια τώρα. Ίσως πάλι να ζούμε μια 2η Κατοχή, μια 2η σκλαβιά οπότε οι καιροί δεν άλλαξαν και τόσο πολύ, απλά τους δώσαμε διαφορετικά ονόματα και δεν το καταλάβαμε.
Θα κλείσω με λίγη σκέψη προς προβληματισμό: όποιες σκέψεις/προσδοκίες/αντιρρήσεις έχουμε όσον αφορά τις παρελάσεις του σήμερα, τι λέμε στα παιδιά που τις παρακολουθούν; Τα μαθαίνουμε να σέβονται και εκτιμούν το παρελθόν; Τα μαθαίνουμε να μάχονται για το μέλλον με εντιμότητα και ειλικρίνεια ή απλώς κάνουμε επιδείξεις θάρρους της στιγμής και έπειτα συνεχίζουμε να κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας; Είμαστε άξιοι της εικόνας και του παραδείγματος που τους δίνουμε. Γι’ αυτό και οι πράξεις μας θα πρέπει να συνοδεύονται με κάποιες δόσεις και ευσυνειδησίας για όσους μας ακούν και θα διαδραματίσουν αύριο τον καίριο ρόλο στα πολιτικά τεκταινόμενα.
(δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Μαχητής)
Κυριακή 15 Απριλίου 2012
ΤΟ ΒΗΜΑ - Θρησκεία για... άθεους - science
ΤΟ ΒΗΜΑ - Θρησκεία για... άθεους - science
Ο γνωστός συγγραφέας Αλαίν ντε Μποτόν και ιδρυτής του περίφημου σχολείου "Το σχολείο της ζωής", παρουσιάζει το νέο του βιβλίο "Religion for atheists" και μιλά για αυτό.
Ο γνωστός συγγραφέας Αλαίν ντε Μποτόν και ιδρυτής του περίφημου σχολείου "Το σχολείο της ζωής", παρουσιάζει το νέο του βιβλίο "Religion for atheists" και μιλά για αυτό.
Σάββατο 7 Απριλίου 2012
Ρομπέρτο Μπενίνι
Τον λατρέψαμε από το "Η ζωή είναι ωραία" που τον έκανε παγκοσμίως γνωστό και έκτοτε αποτελεί μια εμβληματική μορφή του ιταλικού και διεθνούς κινηματογράφου.
Γεννήθηκε το 1952 στο Καστιλιόν Φιορεντίνο. Έως σήμερα, έχει διαγράψει μια λαμπρή πορεία κωμικού, σεναριογράφου και σκηνοθέτη. Η μεγαλύτερη επιτυχία του: η ταινία "Η ζωή είναι ωραία" του χάρισε το όσκαρ Ά Ανδρικού ρόλου.
Έτυχε να δω την ταινία αυτή το 2003 , την περίοδο που οι ΗΠΑ είχαν εισβάλει στο Ιράκ και τα αντιπολεμικά ιδεώδη που προέβαλε, ήταν άκρως επίκαιρα. Αυτό όμως που πραγματικά συγκινούσε ήταν η ερμηνεία του Μπενίνι ως Εβραίου σε στρατόπεδο συγκέντρωσης που προσπαθεί να προστατεύσει το γιο του παριστάνοντας πως όλα είναι ένα παιχνίδι.
Πριν την επιτυχία της εν λόγω ταινίας, είχε πρωταγωνιστήσει στην τηλεοπτική εκπομπή "Τηλεαγελάδα" που όμως έληξε πρόωρα λόγω της τολμηρότητάς της και της λογοκρισίας της εποχής. Τα προβλήματα του Μπενίνι με τη λογοκρισία δε θα σταματήσουν εκεί αλλα΄θα συνεχιστούν και τη δεκαετία του 1980 με διάφορες αφορμές όπως η δήλωση που κάνει για τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β σε ζωντανή αναμετάδοση.
Οι συμμετοχές του στο θέατρο και τον κινηματογράφο είναι πολλές.Συγκεκριμένα με την κινηματογραφική αλλά και πραγματική του σύζυγο Νικολέτα Μπράσκι έχουν παίξει μαζί αρκετές φορές σε ταινίες όπως "Η ζωή είναι ωραία", "Πινόκιο", "ο Τίγρης και το χιόνι" κ.α.
Πρόσφατα αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας του ΑΠΘ στο τμήμα Ιταλικής φιλολογίας. Το κοινό τον περίμενε ενθουσιασμένο κι εκείνος δε δίστασε να ανέβει πάνω στα έδρανα ανεμίζοντας το καπέλο του διδάκτορα.
Όταν τον ρώτησαν για την κρίση αποκρίθηκε πως "Η Ελλάδα δε χρωστάει πουθενά. Ο κόσμος χρωσταέι στην Ελλάδα" και δεν παρέλειψε να πει για μια ακόμη φορά ,με τον γνωστό του αυθορμητισμό, πόσο τυχερός νιώθει για αυτή την τιμή:"Θέλω να σας φιλήσω όλους στο στόμα. Η καρδιά μου χτυπάει πολύ δυνατά».
Γεννήθηκε το 1952 στο Καστιλιόν Φιορεντίνο. Έως σήμερα, έχει διαγράψει μια λαμπρή πορεία κωμικού, σεναριογράφου και σκηνοθέτη. Η μεγαλύτερη επιτυχία του: η ταινία "Η ζωή είναι ωραία" του χάρισε το όσκαρ Ά Ανδρικού ρόλου.
Έτυχε να δω την ταινία αυτή το 2003 , την περίοδο που οι ΗΠΑ είχαν εισβάλει στο Ιράκ και τα αντιπολεμικά ιδεώδη που προέβαλε, ήταν άκρως επίκαιρα. Αυτό όμως που πραγματικά συγκινούσε ήταν η ερμηνεία του Μπενίνι ως Εβραίου σε στρατόπεδο συγκέντρωσης που προσπαθεί να προστατεύσει το γιο του παριστάνοντας πως όλα είναι ένα παιχνίδι.
Πριν την επιτυχία της εν λόγω ταινίας, είχε πρωταγωνιστήσει στην τηλεοπτική εκπομπή "Τηλεαγελάδα" που όμως έληξε πρόωρα λόγω της τολμηρότητάς της και της λογοκρισίας της εποχής. Τα προβλήματα του Μπενίνι με τη λογοκρισία δε θα σταματήσουν εκεί αλλα΄θα συνεχιστούν και τη δεκαετία του 1980 με διάφορες αφορμές όπως η δήλωση που κάνει για τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β σε ζωντανή αναμετάδοση.
Οι συμμετοχές του στο θέατρο και τον κινηματογράφο είναι πολλές.Συγκεκριμένα με την κινηματογραφική αλλά και πραγματική του σύζυγο Νικολέτα Μπράσκι έχουν παίξει μαζί αρκετές φορές σε ταινίες όπως "Η ζωή είναι ωραία", "Πινόκιο", "ο Τίγρης και το χιόνι" κ.α.
Πρόσφατα αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας του ΑΠΘ στο τμήμα Ιταλικής φιλολογίας. Το κοινό τον περίμενε ενθουσιασμένο κι εκείνος δε δίστασε να ανέβει πάνω στα έδρανα ανεμίζοντας το καπέλο του διδάκτορα.
Όταν τον ρώτησαν για την κρίση αποκρίθηκε πως "Η Ελλάδα δε χρωστάει πουθενά. Ο κόσμος χρωσταέι στην Ελλάδα" και δεν παρέλειψε να πει για μια ακόμη φορά ,με τον γνωστό του αυθορμητισμό, πόσο τυχερός νιώθει για αυτή την τιμή:"Θέλω να σας φιλήσω όλους στο στόμα. Η καρδιά μου χτυπάει πολύ δυνατά».
πέδρο αλομοδόβαρ
Για όσους αγαπούν το μελόδραμα, οι ταινίες του Ισπανού σκηνοθέτη , αποτελούν μια άριστη επιλογή.
Δεν πρόκειται όμως για συναίσθημα και μόνο. Ο Αλμοδόβαρ είναι εγκεφαλικός με ένα δικό του τρόπο που συχνά σοκαάρει και δοκιμάζει τις αντοχές μας. Θα έλεγε κανείς πως ενίοτε προσπαθεί να μας δείξει πόσο πουριτανοί ή καταπιεσμένοι είμαστε και θα το κάνει με τον πιο ακραίο τρόπο.
Η σεξουαλική κακοποίηση είναι συχνό θέμα στις ταινίες του ίσως επειδή και ο ίδιος κακοποιήθηκε κάποτε , όπως έχει αναφέρει. Άλλοι βασικοί πυρήνες της φιλμογραφίας του είναι η γυναίκα και η Ισπανία μετά την πτώση του Φράνκο, μια χώρα που προσπαθεί να βρει ξανά τον εαυτό της.
Μεγάλο επίσης ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα χρώματα, το φόντο των χώρων που επιλέγει. Η αισθητική των έντονων χρωμάτων κυριαρχεί. έχουμε ένα μοτίβο πλουραλισμού που συμβαδίζει συχνά με το έντονο ταπεραμέντο των ηρώων του.
Εάν σας γοητεύει η ισπανική γλώσσα και όλα τα παραπάνω, αξίζει να δείτε τις σημαντικότερες ταινίες του όπως "Όλα για τη μητέρα μου", "Μίλα της", "Κακή εκπαίδευση", "Volver", "Ραγισμένες αγκαλιές". Θα σας αποζημιώσει!
Ευγένιος Τριβιζάς
Και ποιος δεν έχει ακουστά τον Ευγένιο Τριβιζά;πρόκειται ίσως για τον πιο πολυδιαβασμένο έλληνα συγγραφέα παιδικών λογοτεχνικών βιβλίων με αρκετά βραβεία στο ενεργητικό του. Με βιβλία όπως η "Φρουτοπία" , "Οι πειρατές της καμινάδας", "Τα μαγικά μαξιλάρια" αλλά και ο "ερωτευμένος πυροσβέστης" ,έχει κατακτήσει τις καρδιές μικρών και μεγάλων αναγνωστών. Ιδίως, όσον αφορά τα παιδικά λογοτεχνικά βιβλία, προσπαθεί να παλέψει με το ρατσισμό και τις σύγχρονες λαίλαπες μέσα από μια ατμόσφαρα μαγική που υποβάλλει συναισθήματα και ιδέες παρά διδάσκει όπως στεγνά διδάσκουν πολλά σύγχρονα παραμύθια.
εκτός των άλλων, έχει ασχοληθεί με το θέατρο ενώ έχει γράψει και λιμπρέτα για όπερες.
η συγγραφική του πορεια ξαφνιάζει όταν κάποιος συλλογίζεται τις σπουδές του Τριβιζά στην εγκληματολογία. Εγκληματολόγος και παραμυθάς μαζί αποτελούν 2 ιδιότητες αταίριαστες που όμως αλληλοσυμπληρώνονται.
δεν πρόκειται για ένα συγγραφέα που χαϊδεύει αυτιά αλλά για ένα καλό γνώστη της πραγματικότητας που δε διστάζει να υπερασπιστεί τα δικαιώματά του όταν νιώθει πως καταπατώνται. Αυτό εξάλλου το απέδειξε βγαίνοντας νικητή από τη δικαστική του διαμάχη με την coca cola για το όνομα "Φρουτοπία".
Από τότε συνεχίζει να το αποδεικνύει σε κάθε βιβλίο του με σεβασμό και υπευθυνότητα στο κοινό του, δίνοντας το δικό του ιδιαίτερο προσανατολισμό στην παιδική λογοτεχνία.
εκτός των άλλων, έχει ασχοληθεί με το θέατρο ενώ έχει γράψει και λιμπρέτα για όπερες.
η συγγραφική του πορεια ξαφνιάζει όταν κάποιος συλλογίζεται τις σπουδές του Τριβιζά στην εγκληματολογία. Εγκληματολόγος και παραμυθάς μαζί αποτελούν 2 ιδιότητες αταίριαστες που όμως αλληλοσυμπληρώνονται.
δεν πρόκειται για ένα συγγραφέα που χαϊδεύει αυτιά αλλά για ένα καλό γνώστη της πραγματικότητας που δε διστάζει να υπερασπιστεί τα δικαιώματά του όταν νιώθει πως καταπατώνται. Αυτό εξάλλου το απέδειξε βγαίνοντας νικητή από τη δικαστική του διαμάχη με την coca cola για το όνομα "Φρουτοπία".
Από τότε συνεχίζει να το αποδεικνύει σε κάθε βιβλίο του με σεβασμό και υπευθυνότητα στο κοινό του, δίνοντας το δικό του ιδιαίτερο προσανατολισμό στην παιδική λογοτεχνία.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)