Το γεγονός που συγκλονίζει τους τηλεοπτικούς , και όχι μόνο , δέκτες των τελευταίων ημερών, δεν είναι άλλο από τον 77χρονο αυτόχειρα που έδωσε τέλος στη ζωή του το πρωί της 4ης Απριλίου. Τόπος: η πλατεία Συντάγματος, η καρδιά της Αθήνας και μάλιστα σε ώρα αιχμής όπου πολλοί περαστικοί διέρχονταν για να πάνε στις δουλειές τους.
Η είδηση συγκλόνισε το Πανελλήνιο και έκανε το γύρο του κόσμου. Ειδησεογραφικά πρακτορεία όπως το Bloomberg και η Wall Street Journal έκαναν ιδιαίτερη μνεία στον αυτόχειρα του Συντάγματος συνδέοντάς τον με τη γενικότερη κατάσταση που έχει προκαλέσει η κρίση στην Ελλάδα.
Εξάλλου, το σημείωμα στον τόπο θανάτου, ήταν απόλυτα ξεκάθαρο. «Δε μπορώ να βρω άλλο τρόπο αντίδρασης εκτός από ένα αξιοπρεπές τέλος, πριν αρχίσω να ψάχνω στα σκουπίδια για τη διατροφή μου». Και το σημείωμα έκλεινε λέγοντας: «Οι νέοι χωρίς μέλλον, κάποια μέρα θα πάρουν τα όπλα στην πλατεία Συντάγματος και θα κρεμάσουν ανάποδα τους εθνικούς προδότες, όπως έκαναν το 1945 οι Ιταλοί στο Μουσολίνι» (αναφερόμενος στο θάνατο του Μουσολίνι στην Πιάτσα Πορέτο του Μιλάνο).
Το περιστατικό από μόνο του είναι θλιβερό και φυσικά δεν είναι το πρώτο εδώ και δύο χρόνια. Οι αυτοκτονίες έχουν αυξηθεί κατακόρυφα ιδίως σε περιοχές που χαρακτηρίζονται από έναν υψηλό κώδικα τιμής όπως η περιοχή της Μάνης και της Κρήτης. Οι ψυχολόγοι κρούουν διαρκώς τον κώδικα του κινδύνου και υπενθυμίζουν πόσο ευάλωτοι είμαστε ψυχικά και συναισθηματικά την περίοδο αυτή. Τα ποσοστά δείχνουν τους άντρες πρώτους σε αυτοκτονίες ενώ οι γυναίκες κυρίως αποπειρώνται αλλά δεν φτάνουν στο θάνατο. Οι υπηρεσίες ψυχολογικής στήριξης είναι πολλές και βάσει αριθμών, θα έπρεπε να έχουμε λιγότερα κρούσματα αυτοχειρίας. Μα κάποιες φορές είναι πολύ δύσκολο να αντέξει ο άνθρωπος (όσο δυνατός και αν είναι) σε ένα τόσο απάνθρωπο τοπίο.
Η αυτοκτονία και η θλίψη γενικότερα έχουν εξεταστεί πολλάκις από ψυχολόγους, κοινωνιολόγους και φιλοσόφους. Μια και μόνο ερμηνεία φαίνεται ανεπαρκής όταν μιλάμε για σύνθετα φαινόμενα. Άλλοι μιλούν για θάρρος και άλλοι για αδυναμία σε τέτοιες περιπτώσεις.
Φυσικά υπάρχουν χιλιάδες ορισμοί . Είναι ωραία τα λόγια μα κάποιες φορές, ό,τι κι αν πραγματικά εκφράζουν, ίσως να μοιάζουν φτηνά και χυδαία. Έτσι φτηνές και χυδαίες μου φάνηκαν οι δηλώσεις που έτρεξαν πολλοί να κάνουν για το περιστατικό. Μιλάω για όσους προσπάθησαν να κερδίσουν τις εντυπώσεις, αυτούς που μέχρι χτες έμπηγαν βαθιά το μαχαίρι στο κόκκαλο και ξαφνικά βρέθηκαν χωρίς ευθύνες και ενοχές. Όμως το προσωπείο, δεν είναι πάντα ικανό να ξεγελάσει. Ο κόσμος ξεχνά αλλά όχι τόσο εύκολα πλέον και ίσως κάποιοι θα πρέπει να προσέχουν λίγο περισσότερο «τι» λένε και «πότε» επιλέγουν να το πουν.
«Η 4η Απριλίου ήταν μια κραυγή αφύπνισης», είπαν αρκετοί. Ήταν ώρα στοχασμού και περισυλλογής. Το ποτήρι ξεχείλισε. Ας μην το φουσκώνουμε με κούφια λόγια που από μόνα τους μπάζουν σκοπιμότητα και υπερβολή.
Πάνω κάτω βρισκόμαστε όλοι σε μια φάση μεταβατική. Βλέπουμε ότι τα σαθρά θεμέλια του χτες γκρεμίζονται αλλά η αλλαγή παίρνει στο διάβα της κι αυτούς που δε δύνανται να αντέξουν περισσότερες μεταβολές. Ας είμαστε κοντά στο διπλανό μας αυτές τις ώρες, η αλληλεγγύη βοηθά να μείνουμε όρθιοι και πιστοί στα ιδανικά μας. Το αύριο κάποια στιγμή θα μας αποζημιώσει.
Οι μέρες που έρχονται είτε πιστεύουμε βαθιά είτε όχι, έχουν έναν ιδιαίτερο συμβολισμό που δεν πρέπει να αγνοήσουμε. Ο καλύτερός μας εαυτό υπάρχει κάπου εκεί μέσα και θα αναγεννηθεί, όποιες κι αν είναι οι συνθήκες. Υπομονή και αισιοδοξία χρειάζεται μόνο και να μην ξεχνάμε ότι τα δύσκολα
Καλό Πάσχα!!!!
(δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Μαχητής)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου