χειροπέδες σε λάθος χέρια

Σκεφτείτε πως έχετε χάσει τις αισθήσεις σας. Από πάνω σας βρίσκονται δυο άνθρωποι. Ο ένας σας χτυπά ελαφρά στο μάγουλο για να συνέλθετε. Ο άλλος προσπαθεί να σας κλέψει και να το σκάσει. Τι κάνετε όταν τους αντιλαμβάνεστε; Η κοινή λογική είναι πως ευχαριστείτε τον πρώτο και προσπαθείτε να τιμωρήσετε το δεύτερο. Κι όμως, στην Ελλάδα, θα μπορούσε να συμβεί και το αντίθετο!

Οι χειροπέδες σε λάθος χέρια, είναι ένα συχνό φαινόμενο των τελευταίων δεκαετιών. Η ατιμωρησία δημοσίων προσώπων είναι στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος και διχάζει την κοινή γνώμη. Νομίζω λοιπόν πως για το ένα πρόσωπο δε χρειάζονται  συστάσεις. Ο άνθρωπος που εκμεταλλεύεται τον άνθρωπο, θα μπορούσε να είναι ο οποιοσδήποτε στην Ελλάδα του 2012.

Μα, ας μην τα βλέπουμε όλα μαύρα. Δεν είναι όλοι ίδιοι. Υπάρχουν και κάποιοι που δεν κοιτάζουν μόνο τον εαυτό τους αλλά θυσιάζουν το είναι τους για το κοινωνικό σύνολο. Κάποιοι από αυτούς δίνουν χρήματα, χρόνο ακόμη και την ίδια τους τη ζωή για να υπερασπιστούν τις ευάλωτες ανθρώπινες ομάδες ή τις αξίες που τους διέπουν. Λέγονται εθελοντές, ακτιβιστές, ή απλά ανθρωπιστές.

Πρόσφατα , έλαβα ένα email που μου ζητούσε να υπογράψω και να δηλώσω έτσι τη συμπαράστασή μου σε 4 μέλη της Greenpeace που βρισκόντουσαν υπό αστυνομική κράτηση. Το έγκλημά τους: η υπεράσπιση των θαλασσών από καταστροφικές πρακτικές αλιείας. Τα εν λόγω άτομα συνελήφθησαν, τους πέρασαν χειροπέδες και οδηγήθηκαν σε εισαγγελέα. Τη στιγμή που 15.000 τόνοι νεκρά ψάρια πετιούνται ετησίως στη θάλασσα, λόγω της μικρής εμπορικής τους αξίας, οι υπεύθυνοι κυκλοφορούν ελεύθεροι και εμείς επιλέγουμε να ενοχοποιήσουμε αυτούς που μας ανοίγουν τα μάτια.

Ευτυχώς, το δικαστήριο της Σύρου απέρριψε τις κατηγορίες και τους άφησε ελεύθερους. Η ειρηνική, μη βίαιη διαμαρτυρία δεν είναι έγκλημα. Έγκλημα είναι η χρόνια βεβήλωση αυτού του περιβάλλοντος που μας φιλοξενεί και μας τρέφει.

Τις μέρες αυτές και συγκεκριμένα 30-11 Μαϊου 2012, πραγματοποιείται για 17^η συνεχή χρονιά η εκστρατεία «Καθαρίστε τη Μεσόγειο» (www.econews.gr, www.medsos.gr) και όλες οι συμμετοχές είναι ευπρόσδεκτες.  Στόχος της φετινής εκστρατείας, είναι η ενημέρωση των πολιτών πάνω σε ζητήματα βιώσιμης αλιείας και η συνειδητοποίηση της δύναμης τους.

Την προηγούμενη Κυριακή 13 Μαϊου ,διοργανώθηκε μια αντίστοιχη εκδήλωση στο δήμο Αγρινίου. Υπό την αιγίδα του ΣΚΑΙ και τη στήριξη του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου, ο δήμος μαζί με τοπικούς συλλόγους και συστήματα προσκόπων διοργάνωσαν καθαρισμό σε τμήματα της λίμνης Τριχωνίδας. Αν μη τι άλλο, τέτοιες ενέργειες χρειάζεται η περιοχή αλλά και το ευρύτερο σύνολο των πολιτών.

Οι εθελοντές υπάρχουν είτε το πιστεύουμε είτε όχι. Είναι και θα είναι πάντα παρόντες. Κι όμως συχνά αγνοούνται ή περιφρονούνται κι αυτό δεν είναι υπερβολή. Είναι απλά εξοργιστικό.  Οι άνθρωποι αυτοί δεν πληρώνονται, δεν ωφελούνται (παρά μόνο παίρνοντας ηθική ικανοποίηση ) και δε ζητάνε τίποτα άλλο παρά μόνο το ενδιαφέρον μας.

Η μόνη πραγματική αιτία όλων αυτών των συμπεριφορών είναι ο «ωχαδερφισμός» που μας διέπει και μας οδήγησε ως εδώ. «Ψάχνεις τώρα να βρεις λογική;», ακούω συχνά. Ναι ,η λογική μας είναι αναγκαία εν αντιθέσει με τις προσφιλείς (σε πολλούς) θεωρίες του χάους και της ισοπέδωσης. Το μέλλον μας το φτιάχνουμε μόνοι μας και έχουμε ευθύνη στη διαμόρφωσή του.

Δε σας ζητώ να βγείτε στους δρόμους. Αν βγείτε όμως και συναντήσετε κάποιον που να μοιράζει φυλλάδια για κάποια εθελοντική οργάνωση, σταθείτε για λίγο. Πάρτε το φυλλάδιο, ευχαριστείτε τον και κάντε τον κόπο να το κοιτάξετε. Μην του φοράτε «χειροπέδες» και μην τον απομονώνετε. Όσο κι αν δυσπιστείτε, η ανθρώπινη αλληλεγγύη επιβιώνει και με τη δική μας ενθάρρυνση, θα συνεχίσει.

Παγκόσμια ημέρα Μεσογειακής Αναιμίας

Αύριο είναι η παγκόσμια ημέρα μεσογειακής αναιμίας, μια ασθένεια που αφορά τη χώρα μας και ταλαιπωρεί πολλά άτομα.

 Ίσως να μην το γνωρίζετε αλλά στην Ελλάδα έχουμε 3000 πάσχοντες  περίπου , για τους οποίους  χρειαζόμαστε συνολικά 150.000 μονάδες αίματος ετησίως.

Μετάγγιση αίματος  και αποσιδήρωση (απομάκρυνση σιδήρου από τον οργανισμό) είναι δύο διαδικασίες, στις οποίες υποβάλλονται συχνά τα πάσχοντα άτομα.

Ο ελάχιστος αριθμός των μεταγγίσεων , είναι δύο φορές το μήνα καθώς  τα άτομα αυτά δε μπορούν να συνθέσουν την απαιτούμενη ποσότητα αιμοσφαιρίνης που χρειάζεται ο οργανισμός τους.

Δεν πρόκειται για κάτι απλό. Η Ελλάδα είναι μια χώρα με μεγάλες ανάγκες σε αίμα που όμως δεν καλύπτονται από τον πληθυσμό της.

Όλοι μαζί μπορούμε να δώσουμε ένα χέρι βοηθείας , προσφέροντας το αίμα μας σε κάποιον που το έχει ανάγκη.

Συγκεκριμένα να γίνουμε εθελοντές αιμοδότες. Έχουμε όλοι αυτή τη δυνατότητα, εφόσον είμαστε υγιείς και έχουμε συμπληρώσει το 18^ο έτος της ηλικίας μας.

Ίσως κάποιοι να φοβούνται αλλά ο φόβος είναι χαζή δικαιολογία όταν πρόκειται να σώσουμε τη ζωή κάποιου.

Αξίζει να αφιερώσουμε 10 λεπτά από το χρόνο μας για αυτό το σκοπό. Η ηθική ικανοποίηση θα μας αποζημιώσει.

Με το μυαλό ,όχι μετην καρδιά Οι Έλληνες τυχαίνει να συγκαταλεγόμαστε ανάμεσα στους λαούς που θεωρούνται παρορμητικοί και συναισθηματικοί. Η καθημερινότητά μας το αποδεικνύει περίτρανα και σε αντιδιαστολή με τη φυσιογνωμία άλλων λαών,μοιάζουμε πράγματι περισσότερο εξωστρεφείς. Τον τελευταίο καιρό, είναι πολλοί αυτοί που αναλογίζονται πόσο μας βοήθησε αυτή η εικόνα και κατά πόσο οφείλεται γιατα λάθη που διαπράξαμε και την κατάσταση που έχουμε φτάσει. Σε αντίθεση με μια μερίδα της ελληνικής κοινής γνώμης,πιστεύω πως έχουμε όλοι μερίδιο χωριστά για όσα συμβαίνουν . Δεμπορούμε να αποποιούμαστε τις ευθύνες ούτε να απέχουμε από τα γεγονότα που μαςαφορούν. Τις τελευταίες ημέρες και μάλιστα εν όψει εκλογών, οι αντιδράσεις των διάφορων πλευρών έχουν οξυνθεί. Οι αιτίες πολλές: αγανάκτηση,σκοπιμότητα, επιθυμία για αλλαγή. Βρισκόμαστε σε μια κρίσιμη περίοδο τηςιστορίας. Οι πράξεις και τα λόγια έχουν μια ιδιαίτερη βαρύτητα και πρέπει νακινηθούμε συνειδητοποιημένα και σοβαρά. Δυστυχώς, ό,τι έχω εισπράξει ως τώρα μέσα στα Πανεπιστήμιααλλά και έξω στον κόσμο, είναι πως δρούμε με βάση τον αυθορμητισμό και όχι τηλογική μας. Αφηνόμαστε να εντυπωσιαστούμε και να παρασυρθούμε από λόγια καιυποσχέσεις που μακροπρόθεσμα δε μας προσφέρουν τίποτα. Μιλάω για υλικέςαπολαβές αλλά ταυτόχρονα και για πολιτικά οράματα που μας κατευθύνουνλανθασμένα. Σκεφτήκαμε άραγε ποτέ πού μας οδηγεί η ιδέα που υπηρετούμε, ποιοςείναι ο αντίκτυπός της στα πράγματα και εάν είναι δική μας αυτή η ιδέα εν τέλει; Η χειραγώγηση του Έλληνα ψηφοφόρου αλλά και του κάθεψηφοφόρου αποτελεί πάντοτε ένα διαχρονικό ζήτημα. Ιδιαίτερα στην Ελλάδα, η οικογενειοκρατία, η αμάθεια και η βόλεψη που τόσο πολύ αγαπήσαμε, ευθύνονται λίγο πολύ για τις επιλογές μας. Και αναρωτιέμαι: άλλαξε κάτι τώρα; Αυτό που όλοι περιμένουμε, είναι μια πολυκομματική βουλή και ελπίζουμε στη σθεναρή αντιμετώπιση των προβλημάτων που μας ταλανίζουν. Η ψήφοςμας και η εισαγωγή του οποιουδήποτε στη Βουλή, δε θα πρέπει να είναι επιπόλαιη.Πρέπει να προσπαθήσουμε να δούμε πίσω από τα πράγματα και να αφήσουμε στηνάκρη τις έντονες συγκινήσεις. Οι ακραίες καταστάσεις και οι εξτρεμισμοί δε θα πρέπεινα έχουν θέση στο πολιτικό σκηνικό. Οι ιδεολογίες του χάους , τα χιτλερικά κατάλοιπα και οι αερολογίες δεν ταιριάζουν στη χώρα και μάλιστα στην παρούσα φάση. Όποιος πιστεύει το αντίθετο, είναι σίγουρα πολύ αφελής ή θολωμένος. Ίσως ναμην βρίσκουμε τον «καλύτερο» αλλά ας δώσουμε μια ευκαιρία στον «περισσότερο καλό». Δυστυχώς, η απογοήτευση είναι έντονη και είμαστε όλοι πολύευάλωτοι σε λάθος χειρισμούς και αποφάσεις. Αρκετοί παραδίδονται στη λύπη τους και υιοθετούν τοποθετήσειςπου ειδάλλως θα απέρριπταν. Είναι όμως αυτές οι στιγμές που πρέπει να φερθούμεδυναμικά και να διεκδικήσουμε αυτά που μας ανήκουν. Το «κατηγορώ» που τόσο συχνάεξαπολύεται τα τελευταία δύο χρόνια έχει βάση αλλά πρέπει να έχει και μιασυνέπεια συμπεριφορών. Πρέπει να είμαστε εμείς οι ίδιοι σοβαροί για να μας αντιμετωπίζουν σοβαρά και να μην αφήνουμε τίποτα στην τύχη του. Το «δεν ήξερα,δεν κατάλαβα», δεν είναι πλέον δικαιολογία και δεν τιμά κανένα. Τα πάντα πια είναι θέμα κρίσης και πολιτικής ωριμότητας. Ας αφήσουμε λίγο το συναίσθημα στηνάκρη για να κοιτάξουμε με ψυχραιμία το μέλλον!