Με το μυαλό ,όχι μετην καρδιά Οι Έλληνες τυχαίνει να συγκαταλεγόμαστε ανάμεσα στους λαούς που θεωρούνται παρορμητικοί και συναισθηματικοί. Η καθημερινότητά μας το αποδεικνύει περίτρανα και σε αντιδιαστολή με τη φυσιογνωμία άλλων λαών,μοιάζουμε πράγματι περισσότερο εξωστρεφείς. Τον τελευταίο καιρό, είναι πολλοί αυτοί που αναλογίζονται πόσο μας βοήθησε αυτή η εικόνα και κατά πόσο οφείλεται γιατα λάθη που διαπράξαμε και την κατάσταση που έχουμε φτάσει. Σε αντίθεση με μια μερίδα της ελληνικής κοινής γνώμης,πιστεύω πως έχουμε όλοι μερίδιο χωριστά για όσα συμβαίνουν . Δεμπορούμε να αποποιούμαστε τις ευθύνες ούτε να απέχουμε από τα γεγονότα που μαςαφορούν. Τις τελευταίες ημέρες και μάλιστα εν όψει εκλογών, οι αντιδράσεις των διάφορων πλευρών έχουν οξυνθεί. Οι αιτίες πολλές: αγανάκτηση,σκοπιμότητα, επιθυμία για αλλαγή. Βρισκόμαστε σε μια κρίσιμη περίοδο τηςιστορίας. Οι πράξεις και τα λόγια έχουν μια ιδιαίτερη βαρύτητα και πρέπει νακινηθούμε συνειδητοποιημένα και σοβαρά. Δυστυχώς, ό,τι έχω εισπράξει ως τώρα μέσα στα Πανεπιστήμιααλλά και έξω στον κόσμο, είναι πως δρούμε με βάση τον αυθορμητισμό και όχι τηλογική μας. Αφηνόμαστε να εντυπωσιαστούμε και να παρασυρθούμε από λόγια καιυποσχέσεις που μακροπρόθεσμα δε μας προσφέρουν τίποτα. Μιλάω για υλικέςαπολαβές αλλά ταυτόχρονα και για πολιτικά οράματα που μας κατευθύνουνλανθασμένα. Σκεφτήκαμε άραγε ποτέ πού μας οδηγεί η ιδέα που υπηρετούμε, ποιοςείναι ο αντίκτυπός της στα πράγματα και εάν είναι δική μας αυτή η ιδέα εν τέλει; Η χειραγώγηση του Έλληνα ψηφοφόρου αλλά και του κάθεψηφοφόρου αποτελεί πάντοτε ένα διαχρονικό ζήτημα. Ιδιαίτερα στην Ελλάδα, η οικογενειοκρατία, η αμάθεια και η βόλεψη που τόσο πολύ αγαπήσαμε, ευθύνονται λίγο πολύ για τις επιλογές μας. Και αναρωτιέμαι: άλλαξε κάτι τώρα; Αυτό που όλοι περιμένουμε, είναι μια πολυκομματική βουλή και ελπίζουμε στη σθεναρή αντιμετώπιση των προβλημάτων που μας ταλανίζουν. Η ψήφοςμας και η εισαγωγή του οποιουδήποτε στη Βουλή, δε θα πρέπει να είναι επιπόλαιη.Πρέπει να προσπαθήσουμε να δούμε πίσω από τα πράγματα και να αφήσουμε στηνάκρη τις έντονες συγκινήσεις. Οι ακραίες καταστάσεις και οι εξτρεμισμοί δε θα πρέπεινα έχουν θέση στο πολιτικό σκηνικό. Οι ιδεολογίες του χάους , τα χιτλερικά κατάλοιπα και οι αερολογίες δεν ταιριάζουν στη χώρα και μάλιστα στην παρούσα φάση. Όποιος πιστεύει το αντίθετο, είναι σίγουρα πολύ αφελής ή θολωμένος. Ίσως ναμην βρίσκουμε τον «καλύτερο» αλλά ας δώσουμε μια ευκαιρία στον «περισσότερο καλό». Δυστυχώς, η απογοήτευση είναι έντονη και είμαστε όλοι πολύευάλωτοι σε λάθος χειρισμούς και αποφάσεις. Αρκετοί παραδίδονται στη λύπη τους και υιοθετούν τοποθετήσειςπου ειδάλλως θα απέρριπταν. Είναι όμως αυτές οι στιγμές που πρέπει να φερθούμεδυναμικά και να διεκδικήσουμε αυτά που μας ανήκουν. Το «κατηγορώ» που τόσο συχνάεξαπολύεται τα τελευταία δύο χρόνια έχει βάση αλλά πρέπει να έχει και μιασυνέπεια συμπεριφορών. Πρέπει να είμαστε εμείς οι ίδιοι σοβαροί για να μας αντιμετωπίζουν σοβαρά και να μην αφήνουμε τίποτα στην τύχη του. Το «δεν ήξερα,δεν κατάλαβα», δεν είναι πλέον δικαιολογία και δεν τιμά κανένα. Τα πάντα πια είναι θέμα κρίσης και πολιτικής ωριμότητας. Ας αφήσουμε λίγο το συναίσθημα στηνάκρη για να κοιτάξουμε με ψυχραιμία το μέλλον!