Παρατηρωντας

ΤΟ ΒΗΜΑ - Η σημασία της ντροπής - γνώμες

2012-02-25T12:37:00.000+02:00

ΤΟ ΒΗΜΑ - Η σημασία της ντροπής - γνώμες

ΤΟ ΒΗΜΑ - Ενίσχυση των μέτρων ασφαλείας στα Μουσεία - πολιτισμός

2012-02-25T12:32:00.000+02:00

ΤΟ ΒΗΜΑ - Ενίσχυση των μέτρων ασφαλείας στα Μουσεία - πολιτισμός

ΤΟ ΒΗΜΑ - Η 17Ν γίνεται ταινία και προκαλεί αντιδράσεις - πολιτισμός

2012-02-25T12:30:00.000+02:00

ΤΟ ΒΗΜΑ - Η 17Ν γίνεται ταινία και προκαλεί αντιδράσεις - πολιτισμός

Οι ταινίες της εβδομάδας: Επιστρέφοντας στην 11η Σεπτεμβρίου 2001

2012-02-25T12:27:00.000+02:00

Οι ταινίες της εβδομάδας: Επιστρέφοντας στην 11η Σεπτεμβρίου 2001: Οι ταινίες της εβδομάδας: Επιστρέφοντας στην 11η Σεπτεμβρίου 2001

ΤΟ ΒΗΜΑ - Καταργούν τους μεσάζοντες και στην Αθήνα - κοινωνία

2012-02-25T12:24:00.000+02:00

ΤΟ ΒΗΜΑ - Καταργούν τους μεσάζοντες και στην Αθήνα - κοινωνία

Απόκριες στις γωνιές της Ελλάδας

2012-02-24T19:28:00.001+02:00

Κέφι, χορός, μασκαράδες, άφθονο φαγητό και τραγούδι είναι τα πρώτα πράγματα που μας έρχονται στο μυαλό όταν ακούμε τη λέξη «Απόκριες». Σίγουρα όλα τα παραπάνω αποτελούν χαρακτηριστικά στοιχεία για να συνθέσουμε στο μυαλό μας την εικόνα των Αποκριών που αποτελούν ευκαιρία για ξεγνοιασιά και εκτόνωση.
Η μεγάλη γιορτή που παρεμβάλλεται ανάμεσα σε Χριστούγεννα και Πάσχα, γιορτάζεται σε πολλές χώρες του κόσμου (αν και όχι παντού την ίδια χρονική περίοδο.) Συγκεκριμένα ορθόδοξοι και καθολικοί γιορτάζουν κάθε χρόνο ενώ για τους προτεστάντες δεν υπάρχει αντίστοιχη γιορτή. Περίφημα είναι τα καρναβάλια σε Γερμανία (Κολωνία και πόλεις του Ρήνου), Βραζιλία και συγκεκριμένα στο Ρίο ντε Τζανέιρο, Ιταλία (με το περίφημο καρναβάλι της Βενετίας) αλλά και Γαλλία (σε πόλεις όπως η Νίκαια).
Το καρναβάλι προκύπτει από τη λατινική λέξη carne= κρέας και vale= περνάει. Στη χώρα μας έχουμε σπουδαία καρναβάλια και συνοδευτικά έθιμα. Το μεγαλύτερο καρναβάλι στην Ελλάδα γίνεται στην Πάτρα και έχει τις ρίζες του στο 19ο αιώνα. Εξίσου όμορφα αλλά διαφορετικά είναι τα καρναβάλια σε Ξάνθη, Ρέθυμνο, Κοζάνη, Νάουσα και Μοσχάτο. Στην Κοζάνη τα βλέμματα κλέβει το άναμμα του φανού ενώ στη Νάουσα τη μεγάλη φασαρία κάνουν οι «Μπούλες» που μας διασώθηκε πιθανότατα από την αρχαιότητα. Είναι δύσκολο να χρονολογηθεί ωστόσο πολλοί μελετητές υποστηρίζουν πως πρόκειται για αναπαράσταση τελετής μύησης όπως η τελετή ενηλικίωσης.
Το Ξανθιώτικο καρναβάλι συνδυάζει λαογραφικά στοιχεία από όλα τα Βαλκάνια και προσεγγίζει κόσμο από την Ελλάδα αλλά και από γειτονικές χώρες. Την παράδοση αντανακλούν και οι γιορτές στη Θήβα με την αναβίωση του «βλάχικου γάμου». Ο «βλάχικος γάμος» αρχίζει από την Τσικνοπέμπτη και αποτελείται από το προξενιό, το γάμο δυο νέων και τελειώνει με την πορεία των προικιών της νύφης και το γλέντι των συμπεθέρων. Όλες αυτές οι διαδικασίες είναι γεμάτες από σατυρική αθυροστομία, κέφι και χορό. Ανάλογο κλίμα επικρατεί και στον Τύρναβο με σκωπτικές κινήσεις και σύμβολα που θυμίζουν αριστοφανική κωμωδία. Τα φαλλικά σύμβολα έχουν κατά καιρούς διχάσει μια συντηρητική μερίδα κόσμου αλλά συνεχίζει ακάθεκτο με μεγάλη επιτυχία.
Ονομαστές είναι οι εκδηλώσεις σε Ζάκυνθο, Σκύρο , Κεφαλονιά και Ιωάννινα. Στη Ζάκυνθο, το καρναβάλι κρατά από την εποχή της Βενετσιάνικης κυριαρχίας. Το ίδιο ισχύει και στην Κεφαλονιά. Οι επιρροές των λαών που πέρασαν από τα νησιά έχουν αφήσει το στίγμα τους στις γιορτές αυτές. Παράλληλα, εντοπίζονται στοιχεία διονυσιακά με κοινή κατάληξη και στα δύο καρναβάλια το κάψιμο του καρνάβαλου.
Ανάμεσα στα πολλά και διάφορα αποκριάτικα έθιμα της Σκύρου ξεχωρίζει η τριάδα μεταμφιεσμένων που αποτελείται από τον «γέρο», την «κορέλα» και τον «φράγκο». Ο γέρος είναι μαύρος τσοπάνης με κουδούνια και δίπλα του χορεύει η «κορέλα», άντρας ντυμένος με γυναικεία παραδοσιακή φορεσιά. Κουδούνια έχει και ο Φράγκος που κατά τα άλλα όμως είναι ντυμένος με ευρωπαϊκή φορεσιά.
Τέλος, δε θα μπορούσαν να μην αναφερθούν οι «Τζαμάλες», οι μεγάλες φωτιές που ανάβουν σε γειτονιές στα Γιάννενα και τα περίφημα αλευρομουτζουρώμτα του Γαλαξιδίου που προσελκύουν μεγάλο αριθμό επισκεπτών.
Οι Απόκριες είναι σίγουρα γιορτές με σατιρικό χαρακτήρα και έντονη διάθεση εκτόνωσης. Με αφετηρία τα ρωμαϊκά Σατουρνάλια και τις αρχαιότερες διονυσιακές γιορτές, δε σταμάτησαν ποτέ να γιορτάζονται και να γοητεύουν τον κόσμο, ακόμη και μετά την έλευση του Χριστιανισμού.
Φέτος, η σάτιρα και η ανάγκη για διασκέδαση είναι πιο επιτακτική από ποτέ. «Διασκεδάζω» ,εξάλλου, σημαίνει «διασκορπίζω», διώχνω μακριά τα άσχημα και τα δυσάρεστα. Καλή διασκέδαση σε όλους! Μακάρι οι φετινές Απόκριες να είναι μια μικρή ανάπαυλα από στενάχωρες ειδήσεις! Καλές γιορτές!
(δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Μαχητής)

ΤΟ ΒΗΜΑ - Ο πολιτικός ακτιβισμός είναι σήμερα «Anonymous» - κόσμος

2012-02-12T21:14:00.000+02:00

ΤΟ ΒΗΜΑ - Ο πολιτικός ακτιβισμός είναι σήμερα «Anonymous» - κόσμος

Μάνος Χατζιδάκις ~ Το βαλς των χαμένων ονείρων

2012-01-02T17:58:00.000+02:00

ΤΟ ΒΗΜΑ - Πόσο αγαπάνε την πατρίδα οι πολιτικοί μας - γνώμες

2011-12-20T12:42:00.000+02:00

ΤΟ ΒΗΜΑ - Πόσο αγαπάνε την πατρίδα οι πολιτικοί μας - γνώμες

η πατρίδα κι η παρτίδα

2011-12-02T00:03:00.000+02:00

Ελλάδα του χρέους, Ελάδα του μνημονίου, των κοινωνικών αγώνων και της
ανέχειας. Ελλάδα που καταρρέει και συνάμα ξανασηκώνεται. Ελλάδα, η μεγάλη
μας πατρίδα.
Στις αρχές του 190υ αιώνα όταν οι λαοί αγωνίζονταν για την εδραίωση
της εθνικής τους κυριαρχίας, σε εθνικό και πολιτικό επίπεδο, η έννοια
της "πατρίδας" και του "έθνους" βάραινε πιο πολύ από ποτέ. Σήμερα τον
21ο αιώνα, η "εθνική κυριαρχία" μοιάζει οξύμωρο σχήμα όσον αφορά τη
χώρα μας και η λέξη "πατρίδα" τείνει να πάρει πολλές επεξηγήσεις.
"Αμύνεσθε περί πάρτης", μας είπε ένας καθηγητής μου τις προάλλες και
σπεύσαμε να τον διορθώσουμε. "Μα κύριε", είπαμε "αμύνεσθε περί πάτρης.
Χαμογέλασε και πρόσθεσε: "Δεν έκανα λάθος. Αμύνεσθε περί πάρτης. Ποιος
αμύνεται σήμερα για την πατρίδα. Όλοι την πάρτη μας κοιτάμε. Αν μας
ένοιαζε η παρτίδα, δε θα ήμασταν σήμερα εδώ που είμαστε."
Το εύστοχο λογοπαίγνιο μου έδωσε τροφή να σκεφτώ τα γεγονότα των
τελευταίων ημερών: παραίτηση πρωθυπουργού, κυβέρνηση εθνικής ενότητας
και πολύωρες διαπραγματεύσεις. Ήταν τόσο δύσκολο πια να βρεθεί μια
λύση; Ήταν τόσο δύσκολο να μπορέσουμε επιτέλους να συνεννοηθούμε και
να αφήσουμε στην άκρη ο καθένας τα συμφέροντά του; Προφανώς ναι.
Τον τελευταίο χρόνο , καθημερινά από όλα τα ΜΜΕ και το λαό, ο
πρωθυπουργός και η κοινοβουλευτική του ομάδα "λιθοβολούνται". Και όχι
άδικα βέβαια.Την ίδια στιγμή όμως ούτε η αξιότιμη αντιπολίτευση
δείχνει ευγενή συμπεριφορά. Η οικονομία και οι θεσμοί της χώρας
καταρρέουν, η αβεβαιότητα αυξάνεται και το μόνο που μας νοιάζει είναι
η καρέκλα , κυρίες και κύριοι. Το μόνο που μας νοιάζει είναι να
επιβάλλουμε τους όρους μας και τις αξιώσεις μας, τη στιγμή που ο
κόσμος πεινάει και η Ευρώπη μας καταδικάζει χρησιμοποιώντας τις πιο
υβριστικές και χυδαίες συμπεριφορές.
"Ανήκουμε στο εμείς και όχι στο εγώ", έγραψε κάποτε ο Μακρυγιάννης.
Το "εμείς" σήμερα χάθηκε από πλευράς των πολιτικών. Ελάχιστοι είναι
αυτοί που δείχνουν καλές προθέσεις ακόμη και αυτή τη δύσκολη στιγμή.
Το "εγώ", αυτό το άπληστο "εγώ" βασιλεύει και γυρνά την πλάτη στην
πατρίδα που εκλέχθηκε να υπηρετήσει.
Όχι, δεν εκφωνώ εθνικιστικές κορώνες. Αγαπώ όμως αυτή τη χώρα με ένα
δικό μου τρόπο, αυτόν που μου υποδεικνύει η κρίση μου και το αίσθημα
χρέους ως προς τους γύρω μου. Άκουγα την 28η Οκτωβρίου όσους
καταδίκαζαν τα γεγονότα που συνέβησαν και έκανα μια απλή σκέψη: γιατί
να γιορτάζεις την ιστορία του παρελθόντος όταν στο ιστορικό παρόν
στέκεσαι με το κεφάλι χαμηλά;
Γιατί πώς αλλιώς να σταθείς όταν σε όλη την Ευρώπη σε αντιμετωπίζουν
σαν το μαύρο πρόβατο και σε εξευτελίζουν με κάθε τρόπο; Αποδεκτή η
σάτιρα και η κριτική αφού φταίμε αλλά κανένας δεν έχει δικαίωμα να
βγάζει υβριστικά βιντεάκια για την Ελλάδα ούτε να κάνει ριάλιτι σόου
με θέμα την οικονομική κατάσταση της χώρας μας. Σχεδόν όλες οι
ευρωπαϊκές χώρες πλήττονται οικονομικά μα μόνο εμείς δεχόμαστε τέτοια
μαζική επίθεση.
Πληροφορούμαι από φίλους μου στο εξωτερικό ότι η προπαγάνδα εναντίον
της Ελλάδας έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις και ο κόσμος τους
αντιμετωπίζει περιφρονητικά. Καλλιεργείται μια αντίληψη ότι η Ελλάδα
και μόνο φταίει για τα δεινά της Ευρωζώνης, πώς οι Έλληνες πολίτες
τεμπελιάζουν καθημερινά κατασπαταλώντας τα λεφτά των υπολοίπων, τη
στιγμή που οι "ξένοι" προσπαθούν να τους βοηθήσουν και να πληρώσουν
τα σπασμένα. Και ποιος απαντά κάτι σοβαρό και εύστοχο για να
σταματήσει αυτή η παραδοξολογία από τους πολιτικούς μας; Κανείς
απολύτως.
Η ανεπάρκεια μας είναι χαρακτηριστική τόσο με την εσωτερική μας
εικόνα όσο και με αυτή που δίνουμε προς τα έξω. Τα όσα έγιναν δε
μπορούμε να τα αλλάξουμε. Το θέμα είναι τι μπορούμε να κάνουμε από εδώ
και στο εξής: χρειάζεται στροφή 360 μοιρών από κάθε άποψη για να
μπορέσουμε να ατενίζουμε το μέλλον με ελπίδα.
Την ώρα που γράφω η 17η Νοέμβρη έχει περάσει. Γιορτάσαμε για μια
ακόμη φορά το Πολυτεχνείο και τη δημοκρατία, μια δημοκρατία που
φαίνεται κάπως πλασματική όταν ο λαός μαθαίνει τελευταίος τις
αποφάσεις που πάρθηκαν χωρίς να μπορεί να αντιδράσει. Φταίμε", θα
πουν κάποιοι. "Εμείς τους ψηφίσαμε."
Στις 19 Φεβρουαρίου έχουμε τη δυνατότητα να κάνουμε τη δική μας
εκλογή κι αυτή τη φορά ας μην απέχουμε τις κάλπες. Να πάμε να
ψηφίσουμε συνειδητοποιημένοι και ώριμοι. Ας σκεφτούμε λίγο αυτή την
"πολυαγαπημένη" πατρίδα που συνηθίζουμε να λέμε πως σεβόμαστε αλλά
σπάνια το αποδεικνύουμε στην πράξη. Το κράτος δεν είναι μόνο οι
πολιτικοί αλλά και οι πολίτες του. Η βασανισμένη μας δημοκρατία μας
χρειάζεται άμεσα. Ας συντρέξουμε!
(το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Μαχητής)

κακοποίηση γυναικών

2011-12-01T23:53:00.000+02:00

Η 25η Νοεμβρίου είναι εδώ και πολλά χρόνια θεσπισμένη ως η Παγκόσμια Ημέρα κατά της βίας των γυναικών. Η βία των γυναικών μοιάζει να είναι ένα άσχημο ανέκδοτο στις αρχές του 21ου αιώνα ,ωστόσο υπάρχει. Αποτελεί μια από τις συχνότερες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ακόμη και σε αναπτυγμένες χώρες της Δύσης. Βία σωματική, ψυχολογική, λεκτική. Ένα γαϊτανάκι απερίγραπτων συνεπειών που επηρεάζει τόσο την ίδια τη γυναίκα όσο και το περιβάλλον της.
Σύμφωνα με στοιχεία της Διεθνούς Αμνηστίας, μία γυναίκα στις πέντε κακοποιείται καθημερινά στην Ευρώπη. «Οι γυναίκες δε νιώθουν ασφαλείς», δηλώνουν Ευρωπαίοι κοινωνιολόγοι. «Δοκιμάζουν καθημερινά ενδεχόμενα βίας και επιθετικότητας σε κάθε τομέα της ζωής τους: οικογένεια, εργασία, ακόμη και στο δρόμο.»
Οι περισσότερες μορφές κακοποίησης εκδηλώνονται ως επί το πλείστον από πρόσωπα του κοντινού περιβάλλοντος (σύζυγος, γονείς , εργοδότες). Οι μορφές της βίας ποικίλλουν: Ξυλοδαρμοί, βρισιές, βιασμοί, απειλές και περιορισμός κατ’ οίκον εκδηλώνονται καθημερινά σε διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις αλλά σπάνια καταγγέλλονται. Σε γενικές γραμμές, η γυναίκα αποτελεί ένα ευάλωτο άτομο μέσα στην οικογένεια αλλά και το σύνολο των κοινωνικών σχέσεων .
Αν θελήσουμε να διερευνήσουμε τα αίτια αυτών των καταστάσεων, θα συναντήσουμε ξανά καταστάσεις απαιδευσίας, ψυχολογικών προβλημάτων, οικονομικές δυσλειτουργίες και θρησκευτικές προκαταλήψεις. Σημαντικό ρόλο παίζει η διαπαιδαγώγηση τόσο των θυμάτων όσο και των θυτών που μπορεί να συνεπάγεται όλα τα παραπάνω. Σε κάθε περίπτωση, το θέμα μπορεί να είναι πολύ πιο περίπλοκο από όσο νομίζουμε. Υπάρχουν περιπτώσεις όπου τα θύματα θεωρούν υπεύθυνους τους εαυτούς τους για ό,τι γίνεται ή ακόμη χειρότερα έχουν φτάσει σε σημείο να πιστεύουν ότι τους αξίζει μια τέτοια συμπεριφορά.
Ρωτώντας ένα ψυχολόγο, θα μπορούσαμε να πληροφορηθούμε ότι τα πιο συχνά θύματα κακοποίησης είναι γυναίκες με χαμηλή αυτοεκτίμηση. Η καθηγήτρια μου στο μάθημα της Κλινικής Ψυχολογίας ,μας είχε πει ότι οι περισσότεροι βιαστές προτιμούν θύματα που δείχνουν ανυπεράσπιστα και αδύναμα να αμυνθούν. Αυτό ακριβώς μάλιστα είναι το θέλγητρό τους: η απόλυτη υποταγή.
Θα ήταν ωστόσο λανθασμένη η άποψη ότι οι γυναίκες σήμερα δε μπορούν να αμυνθούν και να προστατεύσουν τον εαυτό τους. Η γυναίκα του 21ου αιώνα έχει πάρει τη ζωή στα χέρι της και ξέρει να επεμβαίνει δραστικά σε ό,τι την αφορά. Δεν είναι λίγες οι κυρίες που κάνουν μαθήματα αυτοάμυνας κι ακόμη περισσότερες εκείνες που έχουν τιθασεύσει τους φόβους τους και διεκδικούν το σεβασμό που οφείλεται να έχουν.
Υπάρχουν όμως καταστάσεις που μια γυναίκα μόνη της δε μπορεί πάντα να χειριστεί και τότε επεμβαίνει (ή πρέπει να επεμβαίνει) η πολιτεία. Ας πάρουμε για παράδειγμα τις ευάλωτες σε βία ομάδες ,όπως οι μετανάστριες, που για μια πράσινη κάρτα και αξιοπρεπή διαβίωση, πέφτουν συχνά θύματα εκμετάλλευσης. Στη συνολική αυτή κατάσταση, οδηγεί η γενικότερη νοοτροπία που επικρατεί, ότι δηλαδή η γυναίκα μπορεί να λειτουργήσει ως σκεύος ηδονής. Η άποψη αυτή που λανθασμένα καλλιεργείται από την παγκόσμια βιομηχανία του σεξ, έχει διαπαιδαγωγήσει πολλές γενιές ως τώρα, συμβάλλοντας έτσι σε ένα βαθμό στη σύγχρονη θλιβερή κατάσταση.
Υπάρχουν οργανώσεις που ασχολούνται με την κακοποίηση των γυναικών (Χαμόγελο του Παιδιού, win Hellas,)ενώ επίσης λειτουργούν καταφύγια (Φροντίδα, Κιβωτός του κόσμου) αλλά και γραμμές ψυχολογικής υποστήριξης. Ωστόσο, όλα αυτά φαίνεται να μην είναι αρκετά όπως δείχνουν τα συνεχή κρούσματα βίας.
Το βασικό ζητούμενο είναι να μάθουμε εμείς οι ίδιοι να μιλάμε και να μην κρατάμε στην αφάνεια τα διάφορα περιστατικά . Δυστυχώς ,σε μικρές πόλεις όπως η δική μας όπου οι κοινωνικές σχέσεις είναι ιδιαίτερα στενές, πολλά γεγονότα υποκρύπτονται σε βάρος της κοινωνικής υπόληψης. Έτσι , πολλά ανεπίτρεπτα γεγονότα αναπαράγονται συνεχώς . Ας μην ξεχνάμε όμως ότι όποιος γνωρίζει και δε μιλά, βρίσκεται σχεδόν στην ίδια θέση με αυτόν που ενεργεί βάναυσα. Η σιωπή μπορεί να λειτουργήσει καταστρεπτικά σε τέτοιες περιπτώσεις.
Φυσικά, εμείς οι ίδιοι, δε μπορούμε να αναλάβουμε το ρόλο της πολιτείας, του ψυχολόγου ή του κοινωνικού λειτουργού. Έχουμε όμως χρέος να σεβόμαστε και να καλλιεργούμε το σεβασμό στους γύρω μας και αντίστοιχα να απαξιώνουμε γεγονότα κακοποίησης. Η βία μπορεί να φαίνεται μια ιστορία μακρινή αυτή τη στιγμή αλλά κανείς δε μας εγγυάται ότι δεν κρύβεται πίσω από τη διπλανή πόρτα ή ακόμη και μέσα στο ίδιο μας το σπίτι.
Μόνο με τις πράξεις και τη συμπεριφορά μας μπορούμε να πούμε ένα βροντερό ΟΧΙ στη γυναικεία κακοποίηση. Η σιωπή και η ανοχή οφείλουν να γίνουν παρελθόν όταν ξέρουμε πως κάποιος υποφέρει. Ας μιλήσουμε και συγκεκριμένα ας πούμε ΝΑΙ στην ισότιμη μεταχείριση των ανθρώπων και την αλληλεγγύη προς τα κακοποιημένα άτομα.

μια αλλιώτικη εθνική επέτειος

2011-10-28T19:14:00.000+03:00

Μια αλλιώτικη εθνική επέτειος έλαβε χώρα σήμερα σε πολλές πόλεις ανά την Ελλάδα. Οι εθνικές ζητωκραυγές υπήρχαν αλλά έκρυβαν διαφορετικό νόημα. "Κάποτε είπαμε το ΟΧΙ και τώρα λέμε το ΝΑΙ. Ξεπουλιόμαστε αβίαστα στους ξένους". Τα επεισόδια πολλά όπως και οι γνώμες ποικίλες. Άλλοι μιλούν για υποκινούμενες καταστάσεις και άλλοι για γνήσια λαϊκή οργή. Όπως και να έχουν τα πράγματα, ζούμε ιστορικές στιγμές. Και η ιστορία είναι συχνά βαρύ φορτίο και αναπόφευκτη ροή σε δυσάρεστα γεγονότα. Μακάρι ο ρους του ποταμού να μη μας παρασύρει σε γκρεμούς χωρίς επιστροφή! Μακάρι να υπάρχει κάπου μια σανίδα σωτηρίας!

ο γιατρός των φτωχών

2011-10-27T22:18:00.001+03:00

Το επάγγελμα του γιατρού τείνει να θεωρείται συχνά κοινωνικό λειτούργημα. Και πώς να μην είναι άλλωστε όταν συνδέεται άμεσα με την ίδια την ανθρώπινη ζωή! Σε πολλές χώρες του κόσμου, οι γιατροί χαίρουν άκρας εκτίμησης και βρίσκονται στην κορυφή της κοινωνικής και οικονομικής κλίμακας. Το ίδιο ισχύει και στην Ελλάδα.
Δυστυχώς, δεν είναι λίγες οι φορές που ακούμε για ανήθικα παραδείγματα γιατρών στη χώρα μας. Τα «φακελάκια», οι αμέλειες και η εκμετάλλευση των αναγκών του ασθενή αποτελούν συχνό φαινόμενο στα δημόσια νοσοκομεία. Δεν είναι λίγες οι φορές που συναντούμε ανθρώπους χωρίς αρχές, ψυχρούς και αμείλικτους επαγγελματίες για τους οποίους το χρήμα έρχεται πρώτο σε σχέση με την ανθρώπινη ζωή και ο όρκος του Ιπποκράτη είναι πλασματικός.
Οι έρευνες και η εμπειρία λένε πως η εκμετάλλευση μεγαλώνει σε τέτοιες περιπτώσεις κατά τη διάρκεια μιας οικονομικής ύφεσης. Προσωπικά, δεν ξέρω αν τα πράγματα έχουν αλλάξει προς το χειρότερο ούτε θα πρέπει να θεωρήσουμε κανόνα μια τέτοια άποψη. Όπως κι αν έχουν τα πράγματα, υπάρχουν πάντα κάποιοι που νοιάζονται για το κοινό καλό και δουλεύουν σκληρά για το πλησίον τους.
Πρόσφατα άκουσα για το Αυξέντιο Καλαγκό, γιατρό από την Κωνσταντινούπολη και ιδρυτή του φιλανθρωπικού ιδρύματος «Καρδιές για όλους». Ο γιατρός και η ομάδα του χειρουργούν καθημερινά φτωχά παιδιά σε διάφορες συνοικίες του κόσμου. Οι εγχειρήσεις γίνονται δωρεάν και ανέρχονται περίπου στις 50 ανά μήνα. Η βάση του είναι στην Υεμένη αλλά προγραμματίζονται συχνά χειρουργεία και σε άλλα μέρη προκειμένου να βοηθηθούν παιδιά με χρόνια προβλήματα που δε μπορούν να μετακινηθούν. Ο τίτλος του «γιατρού των φτωχών παιδιών» του ανήκει δικαιωματικά.
Ας πάρουμε όμως από την αρχή τα πράγματα: ο Αυξέντιος Καλαγκός γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και σπούδασε ιατρική δίπλα σε κορυφαίους δασκάλους όπως ο Μαγκντί Γιακούμπ και ο Αλέξ Καραπντιέ που εκτός από τις γνώσεις τους, του μετέδωσαν επίσης το αίσθημα της αυτοθυσίας, το οποίο ο Καλαγκός ενστερνίστηκε απόλυτα. Τι κι αν διέπρεψε στην Καρδιοχειρουργική Κλινική της Γενεύης, τι κι αν πήρε τη διευθυντική θέση! Τίποτα από όλα αυτά δε συγκρίνεται με το συναίσθημα που δοκιμάζει κάθε φορά όταν σώζει κάποιο άρρωστο παιδί.
Κάθε μήνα σχεδόν ταξιδεύει: Μοζαμβίκη, Αλγερία, Λίβανος, Αίγυπτος, Μαρόκο…. Και τα ταξίδια δε σταματούν ποτέ γιατί ποτέ δεν παύουν να υπάρχουν άρρωστα παιδιά που έχουν την ανάγκη του. Ιδεαλιστής, ρομαντικός, ιδιοφυής; Σίγουρα κατέχει όλες τις παραπάνω ιδιότητες.
«Ο πατέρας μου πάντοτε μου έλεγε να προσπαθήσω να γίνω κάποιος που προσφέρει στους άλλους», εξομολογείται. Έτσι και έγινε. Οι υπηρεσίες του στον τομέα της καρδιοχειρουργικής είναι ανεκτίμητες. Στον ίδιο μάλιστα οφείλεται το πρωτοποριακό αυτό «δαχτυλίδι» που φορούν πολλά παιδιά στον κόσμο και συνεχίζουν να ζουν παρά τις καρδιοπάθειες, από τις οποίες πάσχουν. Το “Kalagos Ring” τοποθετείται στην παιδική καρδιά για την επιδιόρθωση της μιτροειδούς βαλβίδας και με αυτό από το 2005 έως σήμερα σώθηκαν 4.000 παιδιά. Ο γιατρός εκχώρησε τα δικαιώματα στο φιλανθρωπικό του ίδρυμα, για να μετεκπαιδεύσει στη Γενεύη γιατρούς και νοσηλευτές των χωρών του Τρίτου Κόσμου.
Σε συνέντευξή του, έχει περιγράψει τα συναισθήματα που βιώνει μετά από μια επιτυχή επέμβαση αλλά και τις θυσίες που έχει κάνει για να αφοσιωθεί στους ασθενείς του. Οικογένεια, φίλοι και ελεύθερος χρόνος δεν υπάρχουν μπροστά σε μια άρρωστη καρδιά. Όπως και ο ίδιος έχει πει: «Δεν κοιτάζω ποτέ το ρολόι μου. Κανένας επιστήμονας δεν πρέπει ποτέ να μετρά το χρόνο που βρίσκεται μέσα σ’ ένα χειρουργείο.»
Πολλοί τον αποκαλούν «άγιο» και τον ταυτίζουν με τους Άγιους Αναργύρους που φρόντιζαν τους αρρώστους χωρίς χρήματα. Εγώ δε θα χρησιμοποιούσα τη λέξη «άγιος» αλλά λέξεις όπως «αλτρουιστής» και «οραματιστής» γιατί το έργο που προσφέρει απαιτεί κάποιος μα έχει ένα μεγαλόπνοο όραμα και να ονειρεύεται να κάνει καλύτερο τον κόσμο.
Ευχή δική μου είναι να συνεχιστεί το αξιόλογο έργο του γιατρού. Μακάρι να σκορπά χαμόγελα αισιοδοξίας και χαράς στις ταλαιπωρημένες ανθρώπινες ψυχές και να διδάσκει τους γύρω του με το παράδειγμά του.
(το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Μαχητής)

Το αγόρι πίσω από το συρματόπλεγμα

2011-10-27T13:59:00.000+03:00

Την είδα πέρυσι το καλοκαίρι και την πέτυχα ξανά χτες στη ΝΕΤ. Πρόκειται για μια συγκλονιστική ταινία με φινάλε που συγκινεί ακόμη και τους πιο συγκρατημένους. Η κτηνωδία του Ναζισμού και η γενοκτονία των Εβραίων ξεδιπλώνεται μέσα από την ιστορία της φιλίας δυο μικρών παιδιών. Οι παιδικές καρδιές γεμάτες αθωότητα,ονειρεύονται τη ζωή και καταστρώνουν τα σχέδιά τους. Οι ενήλικες όμως έχουν άλλες προτεραιότητες..... Αξίζει να τη δείτε λόγω ημερών και προπαντός για τη διαχρονικότητα και τη βαρύτητα νοημάτων της.

Ανάμεσα στους τοίχους

2011-09-27T18:41:00.000+03:00

Πόσες φωνές μπορούν να κρατηθούν ανάμεσα στους τοίχους; Πόσες κραυγές και μπόσες συγκρούσεις; Η καθημερινότητα σε ένα διαπολιτισμικό σχολείο στη Γαλλία φαντάζει επιφανειακά διασκεδαστική μα αποτελεί μια καθημερινή αναμέτρηση ανάμεσα σε μαθητές και εκπαιδευτικούς. Το χάσμα είναι μεγάλο και οι διαφωνίες αναπόφευκτες. Υπάρχει κάπου όμως και ένα πείσμα για αλλαγή, μια δημιουργική ώσμωση που δίνει ώθηση σε μικρούς και μεγάλους. Το "Ανάμεσα στους τοίχους" ή Entre les murs είναι μια ταινιία χωρίς πολλούς συναισθηματισμούς. Τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους και δεν αφήνουν περιθώρια για ερωτηματικά. Αξίζει να τη δείτε ιδίως αν είστε γονείς ή εκπαιδευτικοί.

ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΤΩΡΑ!!!!!

2011-09-24T16:53:00.001+03:00

http://www.gazzetta.gr/article/item/226748-exo-apo-mauro-tora
Ένα εξαιρετικό άρθρο!!!Ίσως το καλύτερο που διάβασα εδώ καιπολύ καιρό!!!

ομορφες δρασεις!!!!!

2011-09-22T22:39:00.000+03:00

Τρέχουμε για τον καρκίνο του μαστού ή αλλιώς Greece Race for the cure.Οι πορειες δρόμου ενάντια στον καρκίνο του μαστού έχουν μεγάλη ιστορία. Για να τη μάθουμε πρέπει να πάμε πίσω στο 1983 και συγκεκριμένα στις ΗΠΑ όπου διοργανώθηκε για πρώτη φορά μια τέτοια εκδήλωση. Στην Ελλάδα είναι η δεύτερη φορά που πραγματοποιείται αυτή η συμβολική κίνηση. Οι εθελοντές θα ξεκινήσουν την Κυριακή 2 Οκτωβρίου με αφετηρία το Ζάπειο. Για σχετικές πληροφορίες, μπορείτε να επισκεφτείτε την ιστοσελίδα: www.almazois.gr.

Άλλη μια αξιοσημείωτη δράση, αφορά την Παγκόσμια Ημέρα Αλτσχάιμερ. Την Κυριακή 25/9/11, στην Πλατεία Συντάγματος, στις 10 π.μ. θα πραγματοποιηθείΣυμβολική πορεία με κεντρικό σύνθημα "Νόσος Αλτσχάιμερ: την αντιμετωπίζουμε βήμα - βήμα", για τέταρτη συνεχή χρονιά. Η πορεία θα ξεκινήσει από το Σύνταγμα στις 10:00 το πρωί και θα τερματιστεί στο Ζάππειο, με τη συμμετοχή ασθενών, φροντιστών, εθελοντών, μελών ΚΑΠΗ και με τη συνοδεία της μπάντας του Δήμου Αθηναίων. Παρόμοιες εκδηλώσεις θα λάβουν χώρα και τις προηγούμενες μέρες με σκοπό την ευαισθητοποίηση του κόσμου γύρω από το εν λόγω ζήτημα.
Πιστεύω ότι αξίζει ,όσοι ενδιαφέρονται να συμμετάσχουν. Μπορεί να μην πάσχετε από τις συγκεκριμένες ασθένειες ωστόσο με τη συμμετοχή σας δίνετε κουράγιο και αυτοπεποίθηση στους πάσχοντες. Βαδίστε στην πιο όμορφη κούρσα της ζωή σας και χαρίστε χαμόγελα. Υπάρχει σίγουρα αρκετή πίστη σ' ένα καλύτερο μέλλον και οφείλουμε να το φωνάξουμε παντού!!!!!

Το κορίτσι που άφησε άφωνο τον κόσμο

2011-09-14T13:20:00.000+03:00

Με μεγάλη μου χαρά αποφάσισα να σας γράψω για ένα βίντεο που πιθανότατα να έχετε δει. Μου το έστειλαν μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και πραγματικά αξίζει. Ονομάζεται: "Το κορίτσι που άφησε άφωνο τον κόσμο για 5 λεπτά".Πρόκειται για την εκπληκτική ομιλία ενός κοριτσιού σε διεθνή διάσκεψη για το περιβάλλον. Τα λόγια της είναι σκέψεις που ίσως όλοι να έχουμε κάνει, μπορεί να είναι λόγια που απλά απομνημόνευσε ωστόσο ο τρόπος που τα εκφωνεί, δείχνει πραγματικά να τα πιστεύει. Αν μη τι άλλο, αυτός ο κόσμος χρειάζεται πίστη για να γίνει καλύτερος!!!
http://www.youtube.com/watch?v=_MW46cu0UM8

www.vita.gr - Eco-art

2011-09-13T17:58:00.000+03:00

www.vita.gr - Eco-art

www.vita.gr - Τα «όχι» της προσωπικής ισορροπίας!

2011-09-12T00:38:00.000+03:00

www.vita.gr - Τα «όχι» της προσωπικής ισορροπίας!

Λογια μεγαλων ανδρων

2011-09-09T20:26:00.000+03:00

Αν θέλεις να κάνεις κάποιον πλούσιο, μην του προσθέτεις χρήματα, να του αφαιρείς επιθυμίες. (Επίκουρος)
Η καλύτερη διακυβέρνηση είναι εκείνη όπου ο λαός υπακούει στους άρχοντες κι οι άρχοντες στους νόμους. (Σόλων)
Ανακάλυψα κάτι αστείο για τους ανθρώπους: Είναι έτοιμοι να πεθάνουν για μετάλλια και χρωματιστές κορδέλες.(Ναπολέων)
Είναι εγκληματικό να κλέψεις ένα πορτοφόλι, τολμηρό να κλέψεις μια περιουσία και μεγαλειώδες να κλέψεις ένα στέμμα. Η κατηγορία μειώνεται όσο η ενοχή μεγαλώνει. (Σίλερ)
Αν σε δεχτώ όπως είσαι, θα σε κάνω χειρότερο. Αν όμως σε αντιμετωπίσω σαν να είσαι αυτό που είσαι ικανός να γίνεις, θα σε βοηθήσω να το πετύχεις. (Γκαίτε)

Είκοσι χρόνια από τώρα θα είσαι πιο απογοητευμένος για τα πράγματα που δεν έκανες παρά για τα πράγματα που έκανες. Γι’ αυτό, λύσε τους κάβους. Σαλπάρισε μακριά από το σίγουρο λιμάνι. Εξερεύνησε, ονειρέψου, ανακάλυψε. (Μαρκ Τουαίην)

Ζήτημα ζωής και θανάτου

2011-09-09T20:22:00.000+03:00

Όταν πήγαινα ακόμη σχολείο, είχαμε συζητήσει στο πλαίσιο του μαθήματος της Έκθεσης, το θέμα της θανατικής ποινής. Θυμάμαι καθαρά ότι η τάξη είχε διχαστεί. Υπήρχαν πολλά άτομα υπέρ αλλά και κατά. Προσωπικά είχα δηλώσει κατά της θανατικής ποινής. Ωστόσο, πολλά κορίτσια δήλωναν υπέρ, ιδιαίτερα σε περιπτώσεις που ο δράστης κατηγορείται για παιδεραστία. «Οι γυναίκες είναι πολύ σκληρές όταν πρόκειται για δικαιοσύνη», είχε πει τότε η καθηγήτρια χαμογελώντας.
Σήμερα, με μεγαλύτερη ωριμότητα και ψυχραιμία, σκέφτομαι πως δεν πρόκειται για σκληρότητα. Είναι ίσως αφέλεια , μπορεί και μια καλά καμουφλαρισμένη ψευδαίσθηση, η αντίληψη πως μέσω της θανατικής ποινής τιμωρούμε αυτούς που έφταιξαν και αποκαθιστούμε την τάξη.
Πολλοί μπορεί να διαφωνούν μαζί μου. Είναι δύσκολο κάποιες φορές να συγχωρούμε κι ακόμη πιο δύσκολο να κατανοούμε τις περιπτώσεις ανθρώπων που φτάνουν σε σημεία αποτρόπαιων πράξεων όπως η παιδεραστία ή ο φόνος. Είναι συχνά αβάσταχτο να γνωρίζουμε πως αυτοί οι άνθρωποι επιβιώνουν κάπου εκεί έξω. Πολλές φορές ακόμη και η παρουσία τους μας εξοργίζει. Δε μπορούμε να ικανοποιηθούμε με τη φυλάκισή τους και το δημόσιο χλευασμό. Μερικές φορές μας ενοχλεί ακόμη και ο αέρας που αναπνέουν.
Φυσικά, αυτά τα συναισθήματα δεν είναι κατακριτέα. Είναι απολύτως ανθρώπινα και κατανοητά. Ο πόνος μας οδηγεί συχνά σε σκέψεις και αποφάσεις απάνθρωπες. Χρειάζεται τεράστια δύναμη για να αντισταθούμε στα ένστικτά μας. Όταν όμως παραδοθούμε σε αυτά και τα ανάγουμε στην κοσμοθεωρία μας, ποιος μας λέει πως δεν εξισωθήκαμε με τους εγκληματίες που αποστρεφόμαστε;
Οι θεωρίες είναι περιττές μπροστά σε τόσο σύνθετα θέματα. Για τη θανατική ποινή θα μπορούσαν να μιλήσουν χιλιάδες άνθρωποι :κοινωνιολόγοι, εγκληματολόγοι, νομικοί, θεολόγοι, ψυχολόγοι και απλοί πολίτες. Ο καθένας βλέπει το ζήτημα από τη δική του σκοπιά και με βάση τα εφόδια που διαθέτει. Εγώ ασπάζομαι μονάχα δυο απόψεις :δε δικαιούμαστε να αφαιρέσουμε τη ζωή κανενός όπως και οι άλλοι δε δικαιούνται να αφαιρέσουν τη δική μας. Και κανείς σε αυτό τον κόσμο δε γεννιέται καλός ή κακός. Διαμορφώνουμε χαρακτήρα με βάση τα βιώματα και τις κοινωνικές συνθήκες.
Ας μην ξεχνάμε πως ζούμε σε μια παθογόνο κοινωνία που αναπαράγει προβλήματα και διαταραγμένες ψυχές. Αν λοιπόν αυτή η κοινωνία ψάχνει τρόπους να αντιμετωπίσει την εγκληματικότητα, τότε σαφώς μπορεί να βρει πολλές ευρηματικές λύσεις σε σχέση με τη θανατική ποινή. Δεν πρέπει μόνο να εξαλείψουμε τα τραύματα αλλά να τα επουλώσουμε όταν ακόμη είναι νωρίς.
Πέρα του ηθικού διλήμματος της θανατικής ποινής, πολλά ερωτήματα εγείρονται και σχετικά με την αξιοκρατία της. Ας μην ξεχνάμε ότι σε πολλές χώρες του κόσμου, υπάρχει διαφορετική νομοθεσία σε σχέση με την Ελλάδα. Σε χώρες της Ανατολής όπως το Ιράν, οι γυναίκες είναι εύκολο να καταδικαστούν σε θάνατο δια λιθοβολισμού απλά και μόνο επειδή σύναψαν ερωτικές σχέσεις εκτός γάμου (όπως στην περίπτωση της Sakineh Mohammadi Ashtiani) ενώ σε μη δημοκρατικά καθεστώτα, οι συλλήψεις και οι φόνοι δε χρειάζονται δικαιολογία. Αρκεί μια απόδειξη μόνο για αντικαθεστωτική δράση ώστε να συλληφθεί κάποιος και να θανατωθεί με το πρόσχημα της προδοσίας.
Πρόσφατα, μια φίλη μου κοινωνική λειτουργός , που ευαισθητοποιείται με τέτοια ζητήματα, μου έστειλε σε email κάποιο βίντεο της Διεθνούς Αμνηστίας σχετικά με την κατάργηση της θανατικής ποινής . Μπήκα στην ιστοσελίδα της οργάνωσης (www.amnesty.org.gr) και από σχετικό άρθρο σας παραθέτω τα εξής στοιχεία: μέχρι την ίδρυση της Διεθνούς Αμνηστίας το έτος 1961, μόνο 9 κράτη είχαν καταργήσει το βάρβαρο θεσμό της θανατικής ποινής. Σήμερα πάνω από τα 2/3 των κρατών παγκοσμίως έχουν καταργήσει την εν λόγω μέθοδο είτε με νόμο είτε πρακτικά. Ωστόσο, χώρες όπως η Κίνα, η Β. Κορέα, η Υεμένη, οι ΗΠΑ και το Ιράν συνεχίζουν να εκτελούν ανθρώπους. Υπολογίζεται πως στο Ιράν εκτελέστηκαν το 2010, 252 άτομα κι ανάμεσά τους ένα ανήλικος ενώ οι εκτελέσεις στην Κίνα του τελευταίου χρόνου ξεπερνούν συνολικά τις 1000. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι αριθμοί που δίνονται στη δημοσιότητα ενδέχεται να είναι μικρότεροι από τον ακριβή αριθμό ατόμων που εκτελούνται.
Στην Ευρώπη, η μόνη χώρα που εφαρμόζει ακόμη τη θανατική ποινή είναι η Λευκορωσία. Το email που μου έλαβα, αφορά συγκεκριμένα αυτή τη χώρα. Το προώθησα με τη σειρά μου σε άλλα άτομα καθώς σκοπός του είναι να ενημερωθούν όσο το δυνατόν περισσότεροι μέχρι τις 10 Οκτωβρίου. Στις 10 Οκτωβρίου, την Παγκόσμια ημέρα Δικαιωμάτων του ανθρώπου και εφόσον θα έχει συγκεντρωθεί ένας σεβαστός αριθμός υπογραφών, η Διεθνής Αμνηστία θα ασκήσει πίεση στον πρόεδρο της Λευκορωσίας προκειμένου να σταματήσει την αιματηρή αυτή διαδικασία.
Όποιος επιθυμεί να λάβει μέρος στην καμπάνια της Διεθνούς Αμνηστίας, μπορεί να επισκεφτεί τον ιστότοπο που προανέφερα και να διαβάσει περισσότερα. Με θέληση και καθαρή σκέψη, μπορούν να γίνουν αρκετά βήματα προς βελτίωση τόσο στη Λευκορωσία όσο και στον υπόλοιπο κόσμο. Μπορεί η θανατική ποινή να καταργήθηκε σε πολλές χώρες, ωστόσο πάντα θα υπάρχουν αδικίες σε βάρος των λιγότερο ισχυρών που μας χρειάζονται. Η αδράνεια δεν επιτρέπεται. Οφείλουμε να αγρυπνούμε και να γνωρίζουμε τι συμβαίνει γύρω μας. Κι ακόμη περισσότερο οφείλουμε να ξέρουμε τι συμβαίνει βαθιά μέσα μας. Η συνείδησή μας αποτελεί σίγουρα μια αβάσταχτη τροχοπέδη αλλά μας λέει πάντα την αλήθεια.
(το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημεριδα Μαχητης)

Μια ταινια απο τα παλια!!!

2011-09-09T20:05:00.000+03:00

http://youtu.be/viYNlGoOQUE
steel magnolias!!!Μια ταινια γελιου που σε κανει και να κλαις, οπως συμβαινει στην αυθεντικη καθημερινη ζωη. Γλυκια και με νοημα, θα σας μεινει αξεχαστη!!!

το καλοκαίρι φεύγει!!!καλωσήρθες φθινόπωρο!!!

2011-09-07T22:10:00.000+03:00

Το καλοκαίρι μας άσφησε και οι πρώτες βροχές έΦτασαν. Καλό χειμώνα σε όλους!!! Με γλυκιά προσμονή αναπολούμε τις στιγμές που έφυγαν και περιμένουμε ακόμη καλύτερες!!!!

Ο άγγελος που έφυγε νωρίς

2011-09-03T13:41:00.000+03:00

«Δεν υπάρχει ανάγκη για ναούς, δεν υπάρχει ανάγκη για περίπλοκες φιλοσοφίες. Ο εγκέφαλος και η καρδιά μου είναι οι ναοί μου, η καλοσύνη είναι η φιλοσοφία μου.»
(Σωκράτης)
Σκεφτόμουν πολύ το θέμα μου για το άρθρο μετά από απουσία τόσων εβδομάδων και ομολογώ πως δεν έβρισκα τίποτα αρκετά αξιόλογο που να θέλω να μοιραστώ με κάποιον. Οι ειδήσεις των τελευταίων ημερών δε με κάλυπταν. Χρειαζόμουν κάτι ιδιαίτερο. Κάτι που όταν το έγραφα, θα με έκανε να αισθανθώ καλύτερα και να ελπίζω σε ένα όμορφο φθινόπωρο.
Το Δεκαπενταύγουστο παρακολουθούσα τους πιστούς που συνέρρεαν στην Παναγία της Τήνου και της Σουμελά να προσκυνήσουν και ήταν τόσο ευλαβικό το κλίμα που ακόμη κι αν δεν ήσουν θρήσκος, μπορούσε να σε συγκινήσει. Γιατί πόσοι σήμερα πιστεύουν στα θαύματα; Μάλλον ελάχιστοι. Κι ακόμη λιγότεροι παλεύουν για να τα προκαλέσουν. Γιατί απ’ όσο καταλαβαίνω, θαύματα είμαστε εμείς οι ίδιοι. Με τη θέλησή μας προκαλούμε τις αλλαγές. Τίποτα δεν έρχεται μόνο του από εκεί ψηλά αν εμείς οι ίδιοι δεν το κυνηγήσουμε.
Μπορεί να πείτε πως λέω κουταμάρες. Συχνά ακόμη κι εγώ αμφισβητώ τον εαυτό μου. υπάρχουν όμως κάποια φωτεινά παραδείγματα εκεί έξω που με ωθούν να πιστέψω στο ανθρώπινο μεγαλείο. Ένα από αυτά η εννιάχρονη Ρέιτσελ Μπέκγουιθ που πριν φύγει από τη ζωή, πάλεψε για να δώσει πόσιμο νερό σε χιλιάδες ανθρώπους.
Έμεινα έκπληκτη διαβάζοντας την ιστορία του μικρού κοριτσιού που δώριζε τα πάντα στους γύρω της προκειμένου να τους κάνει χαρούμενους. Όταν ήταν 5 χρονών, πληροφορήθηκε πως υπήρχε μια οργάνωση (η Locks of love, Κοτσίδες της αγάπης) που συγκέντρωνε κοτσίδες προκειμένου να φτιάξει περούκες για παιδιά που έπασχαν από καρκίνο. Η Ρέιτσελ δε δίστασε. Έβαλε τη μαμά της να της κόψει τα μαλλιά προκειμένου να βοηθήσει το έργο της οργάνωσης.
Στις 12 Ιουνίου, τη μέρα των ένατων γενεθλίων της, είπε στους συγγενείς της : «μη μου κάνετε δώρα. Δώστε 9 δολάρια για όσους δεν έχουν πόσιμο νερό και υποφέρουν.» Πριν λίγο καιρό είχε ακούσει στην Εκκλησία να μιλούν για τη λειψυδρία που μαστίζει πολλές χώρες του κόσμου όπως το Κονγκό και το Μπαγκλαντές. Η μικρή Ρέιτσελ ευαισθητοποιήθηκε. Μαζί με τη μητέρα της έψαξαν και έμαθαν περισσότερα. Υπήρχε μια οργάνωση η charity water , στην οποία απευθύνθηκαν για να ενισχύσουν το έργο της. Στον ιστότοπο της οργάνωσης (www.charitywater.org) υπάρχει ακόμη η σελίδα της Ρέιτσελ, όπου αναγράφεται η πρόθεσή της να συγκεντρώσει 300 δολάρια για την κατασκευή πηγαδιών σε περιοχές που δεν υπάρχει πόσιμο νερό.
Μικρά παιδάκια απ’ όλο τον κόσμο της έγραφαν ενθαρρυντικά μηνύματα και έστελναν το πενιχρό χαρτζιλίκι τους με σκοπό να βοηθήσουν. Αν επισκεφτείτε τον ιστότοπο θα μείνετε άφωνοι από τον αλτρουισμό και τη γενναιοδωρία των παιδιών που μάλιστα εξέφραζαν τη θλίψη τους γιατί δεν είχαν περισσότερα χρήματα να στείλουν.
Όταν στις 23 Ιουλίου, η Ρέιτσελ χτυπήθηκε θανάσιμα σε τροχαίο ατύχημα, ο στόχος είχε επιτευχθεί. Τις μέρες που έμεινε αναίσθητη στο κρεβάτι του νοσοκομείου, οι φίλοι της δεν έπαψαν στιγμή να της ψιθυρίζουν πως τα είχε καταφέρει. Η Ρέιτσελ τελικά απεβίωσε και οι γονείς της αποφάσισαν να δωρίσουν για μια ακόμη φορά τις κοτσίδες και τα υγιή όργανα του παιδιού τους. Ήταν σίγουροι πως η κόρη τους που δε σταματούσε λεπτό να νοιάζεται για τους άλλους, θα ήταν απόλυτα ικανοποιημένη με την κίνησή τους.
Η ιστορία του κοριτσιού έκανε το γύρο του κόσμου και συγκίνησε μικρούς και μεγάλους. Σαν αυτή, υπάρχουν πολλά άτομα εκεί έξω για τα οποία δυστυχώς σπάνια μαθαίνουμε καθώς το καθεστώς πληροφόρησης στο οποίο ζούμε σπάνια επιλέγει να προβάλλει και να επιβραβεύσει τις Ρέιτσελ αυτού του κόσμου.
Η επιβράβευση ωστόσο αφορά και τους ίδιους τους γονείς του κοριτσιού που κατάφεραν να εμφυσήσουν στο παιδί τους τόσο ευγενή συναισθήματα για το πλησίον του. Γιατί κακά τα ψέματα, πόσοι γονείς σήμερα ενισχύουν το ανθρωπιστικό πνεύμα των παιδιών τους; Οι πιο πολλοί αρκούνται στο να τους συμβουλεύουν να προσέχουν τον εαυτό τους και το συμφέρον τους. Είμαστε συχνά εμείς οι ενήλικες που οδηγούμε τα παιδιά σε σκέψεις ατομιστικές.
Η Ρέιτσελ απέδειξε πως το ατομικό συμφέρον δεν είναι μονόδρομος. Η καρδιά ενός παιδιού είναι αρκετά μεγάλη για να χωρά μέσα της όλο τον κόσμο. Τα παιδιά δε βάζουν όρια ούτε ξεχωρίζουν τους ανθρώπους όπως οι ενήλικες. Αγαπούν αυθεντικά και χαρίζονται. Αν κοιτάζαμε τη ζωή με τα παιδικά μας μάτια, θα ανακαλύπταμε χιλιάδες πράγματα που τώρα δε βλέπουμε. Πράγματα που η Ρέιτσελ είδε και υπερασπίστηκε ένθερμα λίγο πριν μας αφήσει για πάντα.

(το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Μαχητής)

स्तेफाने hessel αγανακτήστε

2011-09-03T13:19:00.000+03:00

Ακούω πάλι για τα ραντεβού των Αγανακτισμένων που ανανεώνονται και υπάρχουν πολλοί που χλευάζουν αυτή την κίνηση. Πιστεύουν πως δε βγαίνει τίποτα και πως όλα είναι μάταια. Ίσως το εν λόγω κίνημα να μην καταφέρει κάτι. Μας δείχνει ωστόσο κάποιο δρόμο: το δρόμο της αγανάκτησης που μπορεί να μας ωθήσει για νέα και μεγαλύτερα βήματα στο μέλλον.Από το βιβλίο του Στεφάν Εσέλ "Αγανακτήστε", μεταφέρω το παρακάτω απόσπασμα: "Η κινητήρια δύναμη της αντίστασης είναι η αγανάκτηση.
Τολμούν να μας λένε ότι το κράτος δε μπορεί να πληρώνει το κόστος των κοινωνικών μλετρων. Αλλά πώς συμβαίνει να του λείπουν σήμερα τα χρήματα για να διατηρήσει και να προεκτείνει τις κοινωνικές κατακτήσεις ,εφόσον η παραγωγή πλούτου έχει αυξηθεί σημαντικά από τα χρόνια της Απελευθέρωσης; Όταν θεσπίστηκαν τα κοινωνικά μέτρα, η Ευρώπη ήταν κατεστραμμένη από τον πόλεμο... Το κράτος δεν πληρώνει διότι η εξουσία του χρήματος, την οποία πολέμησε η Αντίσταση , δεν ήταν ποτέ τόσο μεγάλη, αυθάδης και εγωιστική όσο σήμερα. Η εξουσία του χρήματος έχει υπηρέτες σε όλες τις βαθμίδες και τις σφαίρες του κράτους. οι τράπεζες που στο μεταξύ ιδιωτικοποιήθηκαν, ανησυχούν για τα μερίσματά τους και για τους μισθούς των υψηλόβαθμων στελεχών τους αλλά δεν ενδιαφέρονται για το γενικό συμφέρον. Το χάσμα μεταξύ των πολύ πλουσίων και των πολύ φτωχών δεν ήταν ποτέ μεγαλύτερο. Και η κούρσα του χρήματος και του ανταγωνισμού δεν ενθαρρυνόταν ποτέ με τέτοια ένταση."
Και πιο κάτω αναφερόμενος στο αίσθημα της αγανάκτησης:
"Εύχομαι να έχει ή να αποκτήσει ο καθένας από σας αυτή την κινητήρια δύναμη της αγανάκτησης. Είναι πολύτιμη. Όταν κάτι μας κάνει να αγανακτούμε όπως αγανάκτησα εγώ με το ναζισμό, γινόμαστε δυνατοί,μαχητικοί, αφοσιωμένοι. Συναντάμε το ρεύμα της ιστορίας που πρέπει να συνεχιστεί χάρη στον καθένα από εμάς. Αυτό το ρεύμα οδηγεί προς περισσότερη δικαιοσύνη και περισσότερη ελευθερία [....] Αν συναντήσετε κάποιον που δεν απολαμβάνει αυτά τα δικαιώματα, βοηθήστε τον να τα αποκτήσει."

Γκάντι:10 θεμελιώδεις αρχές για να αλλάξουμε τον κόσμο

2011-07-08T11:56:00.000+03:00

1) Γίνε εσύ η αλλαγή που θέλεις να δεις
2) Εσύ έχεις τον έλεγχο. Κανείς δε σε βλάπτει χωρίς την άδειά σου. Θωράκισε το νου και την καρδιά σου απέναντι στις σκέψεις και τα αισθήματα των άλλων.
3) Ο αδύναμος δε μπορεί να συγχωρήσει. Η συγχώρεση είναι ιδιότητα των δυνατών. Ο οφθαλμός αντί οφθαλμού καταλήγει να κάνει όλο τον κόσμο τυφλό.
4) Χωρίς δράση δεν πας πουθενά. Ένα γραμμάριο πράξης αξίζει περισσότερο από τόνους διδασκαλίας.
5) Πρόσεχε τη στιγμή. Μη σκέφτεσαι το μέλλον.
6) Ο καθένας είναι άνθρωπος όπως κι εσύ.
7) Έχε επιμονή.
8)Δες το καλό στους ανθρώπους και βοήθησέ τους.
9) Να συνδέεσαι, να είσαι αυθεντικός, να είσαι ο αληθινός εαυτός σου.
10) Συνέχισε να μεγαλώνεις και να εξελίσσεσαι.

ψωμί- παιδεία- οικονομία

2011-07-06T15:38:00.000+03:00

Ψωμί- παιδεία- οικονομία. Το ψωμί- ψωμάκι θα πούμε όλοι εμείς οι νεολαίοι που τόσα χρόνια εκμεταλλευόμασταν τη δωρεάν παιδεία και τα οφέλη της. Με τις αλλαγές στα πανεπιστημιακά ιδρύματα και τις συγχωνεύσεις που έρχονται, το μπέρδεμα είναι αναπόφευκτο και το αποτέλεσμα με προβληματίζει. Θέλουμε να βοηθήσουμε την παιδεία ή κόβουμε λεφτά απ' όπου βρούμε; Μάλλον το δεύτερο. Ίσως οι κύριοι υπουργοί βέβαια να έχουν κάποιο μακροπρόθεσμο σχέδιο που εγώ δε μπορώ να συλλάβω αλλά βρε παίδες πώς θα διδασκόμαστε όλα τα απαραίτητα σε τρία χρόνια; Εδώ 4 ή 5 και πάλι θεωρούμαστε ανειδίκευτοι και τρέχουμε για να συλλέξουμε χαρτάκια. Τώρα στα 3 θα είμαστε έτοιμοι; Και πώς οι γιατροί θα προλαβαίνουν σε 3 χρόνια να τα μάθουν όλα; Με μαύρο δάκρυ κλαίω και γελάω ταυτόχρονα; Αν τώρα οι χειρούργοι ξεχνάνε ψαλίδια και βελόνες στα σώματα των ασθενών, σε καμιά δεκαετία, η σφαγή είναι αναπόφευκτη. Τρέμε κατακαημένε Έλληνα!

Medlook - Αιμοδοσία: Αυτά που πρέπει να γνωρίζετε

2011-06-23T12:11:00.000+03:00

Medlook - Αιμοδοσία: Αυτά που πρέπει να γνωρίζετε

εικόνες ντροπής

2011-06-15T19:43:00.000+03:00

Άλλη μια φορά οι γνωστοί άγνωστοι κουκουλοφόροι διέλυσαν τις ειρηνικές διαδηλώσεις που ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ καταφέραμε να πραγματοποιούμε. Τυφλό μίσος χωρίς αποτέλεσμα! Στο νου μου έρχονται εικόνες της marfin bank του προηγούμενου χρόνου. Εικόνες ντροπής, θάνατοι και απώλειες. Δεν είναι εκδήλωση λαϊκής οργής αυτές οι κινήσεις. είναι εκδήλωση τυφλού μίσους. Ο μέσος Έλληνας αγανακτεί αλλά δε σπάει το βιος του διπλανού του. Με το νόμο του ισχυρού πορευόμαστε σε μια πάλη χωρίς όφελος. Να βάλεις μυαλό στους ανεγκέφαλους δε γίνεται. Όπως λέει και ο Αριστοφάνης "όταν λες στους βαρβάρους σοφές ιδέες, δεν πρόκειται να τις δεχτεί η φύση τους". Τρέμω στην ιδέα ενός αθώου θανάτου. Ξυπνήστε!!! Βυθιζόμαστε στο λάκκο που σκάβουμε μόνοι μας.

Το κίνημα των «αγανακτισμένων»

2011-06-10T22:52:00.000+03:00

Είχα αποφασίσει να γράψω ένα άρθρο για το περιβάλλον αυτή τη βδομάδα και τους τρόπους εξοικονόμησης ενέργειας. Στις 5 Ιουνίου είναι η παγκόσμια ημέρα του περιβάλλοντος και σκέφτηκα πως ήταν καλή ιδέα. Έγραψα λοιπόν το άρθρο και βρισκόμουν σε στάδιο διορθώσεων, όταν τελικά άλλαξα γνώμη . Η επικαιρότητα μου υπαγόρευε να αναφερθώ σε κάτι διαφορετικό και έτσι οι σκέψεις μου κυοφόρησαν όσα τελικά σας παραθέτω.
Το θέμα μου είναι «οι αγανακτισμένοι» που εδώ και μέρες απασχολούν την Ελλάδα αλλά και ολόκληρη την Ευρώπη. Διαδηλώσεις που οργανώθηκαν κυρίως μέσω του Facebook και κατάφεραν να συσπειρώσουν πολλές γενιές και αντιμαχόμενες ομάδες. Εξάλλου ο σκοπός είναι κοινός όπως και τα αίτια: δυσαρέσκεια , οργή και αγανάκτηση.
Οι αγανακτισμένοι πολίτες των Ιωαννίνων διαμαρτύρονται ειρηνικά ,μερικά βήματα πιο πέρα από το σπίτι μου . Από τη δεύτερη μέρα και μετά, λαμβάνω κι εγώ μέρος , δηλώνοντας παρουσία σ’ αυτό το κάλεσμα που έχουμε όλοι ανάγκη.
Ομολογώ πως έχω εντυπωσιαστεί όχι μόνο από την εικόνα αυτής της πόλης αλλά από ολόκληρη την Ελλάδα. Πρώτη φορά στη δική μου ζωή, βλέπω τόσους πολλούς και διαφορετικούς από πολλές απόψεις ανθρώπους να συσπειρώνονται για τον ίδιο σκοπό. Γέροι, νέοι, άσημοι, διάσημοι, παθιασμένοι και μετριοπαθείς, δίνουν το παρών σε μια διαδήλωση που πολλοί είχαμε φανταστεί αλλά φάνταζε ουτοπική. Με το σύνθημα «Πάρτε το μνημόνιο και φύγετε από εδώ» αλλά και με τη συνοδεία μουσικής, μένουν στους δρόμους ως αργά τη νύχτα, τραγουδώντας Ξυλούρη, Θεοδωράκη και φυσικά τον Εθνικό ύμνο.
Η μεγαλύτερη ίσως αξία της εν λόγω διαδήλωσης είναι ότι δε χρωματίζεται πολιτικά. Τη δεύτερη μέρα που κατέβηκα να λάβω μέρος, συνάντησα έναν εκπρόσωπο κάποιου κόμματος, ο οποίος επέμενε ότι μια αχρωμάτιστη πολιτική κίνηση δεν έχει κανένα όφελος. «Συμφωνώ να βγει ο κόσμος στους δρόμους», μου είπε, «αλλά όχι με αυτό τον τρόπο». Μου εξέθεσε μάλιστα τις απόψεις του, οι οποίες ήταν εν μέρει λογικές αλλά ιδωμένες από το δικό του πρίσμα. Δυστυχώς, δε μπορούμε να βλέπουμε τα πράγματα μόνο από την πλευρά μας. Η στενότητα των σκέψεων μας έφερε ως εδώ και μας εγκλώβισε στην ίδια μας την αδράνεια.
Την τρίτη μέρα των διαδηλώσεων εδώ στα Ιωάννινα, οι πολίτες κλήθηκαν να μιλήσουν. Κάποιος κύριος επιχείρησε να βάλει πολιτικό χρώμα στη συζήτηση και αμέσως όλοι αντέδρασαν. Ακολούθησαν οι προτάσεις πολλών άλλων με αποκορύφωμα δύο νεαρά παιδιά. Ένα δεκαπεντάχρονο αγόρι πήρε το λόγο και δήλωσε ρητά ότι οφείλουμε να είμαστε ενωμένοι παρά τις ιδεολογικές ή ταξικές διαφορές μας και να αγωνιστούμε μαζί. Δε μπορούμε άλλο να καπελώνουμε τους πολιτικούς φορείς που υποστηρίζουμε. Στη συνέχεια, σηκώθηκε μια δεκαοκτάχρονη κοπέλα που πραγματικά μας συνεπήρε και είπε τα εξής: «Φέτος τέλειωσα την Τρίτη Λυκείου. Καλούμαι να κάνω μηχανογραφικό και να σχεδιάσω το μέλλον μου. Την ίδια στιγμή όμως μου λένε πως αυτό το μέλλον δεν υπάρχει. Εγώ όμως ξέρω πως υπάρχει και έχω τη δύναμη να το διεκδικήσω , όπως και όλοι μας. Αλλιώς, δε θα βρισκόμασταν απόψε εδώ». Ήταν εμφανές πως ό,τι έλεγε πήγαζε, από μέσα της και γι’ αυτό συγκίνησε τον κόσμο που ξέσπασε αμέσως σε χειροκροτήματα. Δύο νεαρά παιδιά είχαν καταφέρει να πουν όσα δεν κατάφεραν ίσως πολλοί μεγαλύτεροί τους.
Η γενιά μου έχει αποδείξει πολλές φορές πως είναι μάχιμη, αντικρούοντας τις κατηγορίες όσων μας θεωρούν «παιδιά του καναπέ». Είμαι περήφανη για τα όσα διαδραματίζονται στους δρόμους τις τελευταίες ημέρες. Νιώθω πως πρόκειται για μια από τις μεγαλύτερες κοινωνικές αναταραχές της δεκαετίας αλλά δεν ξέρω αν πρέπει να είμαι αισιόδοξη. Το να μαζευόμαστε κάθε βράδυ να διαδηλώνουμε και να τραγουδάμε, είναι σίγουρο όμορφο αλλά πόσο μπορεί να κρατήσει;
Χρειάζεται δημιουργικές πρωτοβουλίες για να μπορέσει να σταθεί αυτή η κίνηση και να προχωρήσει. Χρειάζεται ένα μεθοδικό μυαλό και τα θαύματα μπορούν να γίνουν, εφόσον είμαστε συσπειρωμένοι. Ελπίζω να μείνουμε έτσι και να μη στραφούμε ξανά στις προσφιλείς μας συνήθειες του ωχαδερφισμού και του αλληλοφαγώματος. Κύριοι Ισπανοί, οι Έλληνες ξύπνησαν! Μακάρι να μην κοιμηθούμε ποτέ ξανά και να έχουμε τα μάτια μας δεκατέσσερα!

Παγκόσμια ημέρα περιβάλλοντος

2011-05-28T09:23:00.000+03:00

Έξω από το παράθυρό μου βλέπω ένα μεγάλο γέρο πλάτανο. Το χειμώνα είναι γυμνός. Από την άνοιξη και μετά όμως , η φυλλωσιά του απλώνεται παντού, σχεδόν σκεπάζει το δρόμο. Στα κλαδιά του τιτιβίζουν πουλιά και με το φύσημα του αέρα πέφτουν φύλλα και γύρη. Ανάλογα με το χρώμα του, καταλαβαίνω τις εποχές. Το ίδιο θα έκαναν και άλλοι πριν από εμένα, αν σκεφτεί κανείς ότι οι πλάτανοι είναι αιωνόβιοι. Άραγε θα μπορούμε σε λίγα χρόνια να έχουμε παρόμοιες εικόνες;.
Στην ιστοσελίδα της WWF ,διατυπώνεται εύστοχα το εξής: «αν όλες οι χώρες ζούσαν όπως ζούμε στην Ελλάδα, θα χρειαζόμασταν τρεις πλανήτες για να καλύψουμε τις ανάγκες μας». Επειδή όμως δε μπορούμε να μετοικήσουμε αλλού, είναι καιρός να αλλάξουμε κάποιες συνήθειες. Με αφορμή την Παγκόσμια ημέρα περιβάλλοντος (5 Ιουνίου), αποφάσισα να υπενθυμίσω σε όλους μας ότι υπάρχουν τρόποι να ζούμε διατηρώντας μια φιλική σχέση προς το περιβάλλον. Φυσικά, αυτό το γνωρίζουμε οι περισσότεροι αλλά τείνουμε να το ξεχνάμε. Ας κάνουμε λοιπόν μια επανάληψη!
Μιας που η βενζίνη ακρίβυνε, ας αφήσουμε το αυτοκίνητο στο σπίτι. Το περπάτημα είναι μια καλή διέξοδος τώρα που ο καιρός δεν είναι πια βροχερός. Συν τοις άλλοις, βελτιώνει τη σιλουέτα μας. Αν δε μπορείτε να περπατήσετε, μια καλή επιλογή είναι το ποδήλατο. Παρακολουθούσα τις προάλλες την εκπομπή της ΕΡΤ «Ποδήλατο Παντού» και με μεγάλη μου χαρά διαπίστωσα ότι η χρήση του ποδηλάτου συγκεντρώνει πολλούς θαυμαστές και ενδείκνυται για εξοικονόμηση χρόνου και χρήματος. Όσοι έχετε τη δυνατότητα του εν λόγω μέσου, αξίζει να την εκμεταλλευτείτε. Ειδάλλως, μπορείτε κάλλιστα να χρησιμοποιείτε την αστική συγκοινωνία που θα σας εξυπηρετήσει σε διάφορες περιστάσεις .
Συνεχίζουμε με τις εν οίκω αλλαγές. Το να αλλάξετε λέβητα ή κλιματιστικό, είναι κάτι που μπορεί να βοηθήσει αλλά κατανοώ πως μπορεί να αποβεί ιδιαίτερα δαπανηρό. Ωστόσο, υπάρχουν κι άλλες «οικονομικές» διέξοδοι που μπορείτε να οικειοποιηθείτε. Πρώτον, φροντίστε να καταναλώνετε λιγότερο νερό. Μπορείτε να ξυρίζεστε ή να πλένετε τα δόντια σας χωρίς να αφήνετε τη βρύση να τρέχει. Αναγκαίοι κρίνονται οι έλεγχοι για διαρροές. Δεύτερον, κλείνετε πάντα τις ηλεκτρικές συσκευές πατώντας το κουμπί της συσκευής και όχι από κάποιο χειριστήριο γιατί έτσι τις αφήνετε stand by. Τρίτον και σημαντικότερον, βάλτε την ανακύκλωση στις ζωές. Το τρίπτυχο «ελαττώνω- ανακυκλώνω- ξαναχρησιμοποιώ» είναι σωτήριο όχι μόνο για τη φύση αλλά και για το ίδιο σας το νοικοκυριό.
Όσοι έχετε κήπους, θα μπορούσατε να φυτέψετε ένα δέντρο . Ένα και μόνο δέντρο απορροφά στη ζωή του ένα τόνο διοξειδίου του άνθρακα. Αν πάλι ο χώρος δεν είναι αρκετός, φυτέψτε κάτι άλλο. Μπορείτε να δοκιμάσετε τα πάντα: τα καλλωπιστικά φυτά θα ομορφύνουν το χώρο σας ενώ μικρά οπωροφόρα θα εξασφαλίσουν και ένα μέρος της διατροφής σας.
Έξω από το σπίτι, θα πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί με το πού πετάμε αναμμένα τσιγάρα. Μια πυρκαγιά προκαλείται εύκολα όταν την ευνοούν οι καιρικές συνθήκες αλλά συχνά σβήνεται δύσκολα. Μεγάλη προσοχή επίσης χρειάζεται στις ακτές μας , τις οποίες πρέπει να διατηρούμε καθαρές με κάθε τρόπο. Σε περίπτωση μάλιστα που κοντά μας μεγαλώνουν είδη υπό εξαφάνιση, θα πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για να μη διαταράξουμε τη φυσική ισορροπία τους.
Οι επιλογές είναι πολλές. Ο καθένας από εμάς έχει αμέτρητες εναλλακτικές προκειμένου να αρχίσει να ζει ποιοτικά και φιλικά προς το περιβάλλον. Η ενημέρωση είναι το πρώτο βήμα που πρέπει να ακολουθήσουμε. Με ένα απλό κλικ , μπορούμε να γνωρίσουμε άμεσα τον τόπο μας και να αφουγκραστούμε τις ανάγκες του. Παραθέτω ενδεικτικά κάποιες ιστοσελίδες: www.wwf.gr, www.energia.gr , www.podilates.gr , www.greenpeace.org/greece . Αν ψάξει κανείς μπορεί να βρει ακόμη περισσότερα. Οι πληροφορίες δε βρίσκονται μόνο στο διαδίκτυο. Τα πάντα γύρω μας είναι ζωντανές πηγές γνώσεις. Ρωτήστε στο δήμο σας, ψάξτε στη γειτονιά σας για κάδους ανακύκλωσης, συζητήστε το με τους γνωστούς σας.
Ενημερωθείτε- Σκεφτείτε- Δραστηριοποιηθείτε!!!
Είναι υπόθεση όλων μας!

Φοιτητικές εκλογές 2011

2011-05-26T13:34:00.000+03:00

Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η πολιτική στην Ελλάδα μας απογοητεύει όλους. Συνηθίζουμε να λέμε ότι τα πράγματα πρέπει να αλλάξουν, πρέπει να χτυπήσουμε τη διαφθορά στη ρίζα της και να συμβάλλουμε στην υγιή πολιτικοποίηση των νέων. Εξάλλου, η γνωριμία της νεολαίας με κάποια μορφή πολιτικής πραγματοποιείται πλέον από τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση (πενταμελή, δεκαπενταμελή) για να κορυφωθεί στο πανεπιστήμιο. Ειδικά στο Πανεπιστήμιο, τα παραδείγματα είναι λαμπρά: Μάης του 68 και γενιά του Πολυτεχνείου έγραψαν ιστορία. Θα μπορούσαν σήμερα να επαναληφθούν παρόμοια κινήματα;
Την Τετάρτη 18 Μαϊου 2011 έλαβαν χώρα οι φοιτητικές εκλογές όλων των ελληνικών πανεπιστημίων. Οι εφημερίδες έγραψαν ότι οι εκλογές φέτος έλαβαν άλλο νόημα σε συνθήκες μνημονίου και οικονομικής κρίσης. Πράγματι , τα προβλήματα είναι πολλά: ανεργία, απεργίες, περικοπή κονδυλίων και λουκέτο σε πολλά πανεπιστημιακά ιδρύματα. Σε κάποιες περιπτώσεις, η πίεση που ασκείται είναι γόνιμη. Δυστυχώς, στις περισσότερες περιπτώσεις, διαιωνίζεται απλώς το ίδιο ασφυκτικό κλίμα.
Η πρώτη εντύπωση που αποκόμισα από τις πολιτικές παρατάξεις σε επίπεδο πανεπιστημιακό, συνοψίζεται σε μια φράση : «πολύς θόρυβος για το τίποτα». Άνθρωποι που προσπαθούν να σε προσεγγίσουν με κάθε τρόπο :δωρεάν σημειώσεις, κερασμένα ποτά και καφέδες, πάρτι και εκδρομές. Τραπεζάκια κάτω από πολύχρωμες αφίσες, βαβούρα και μουσική στη διαπασών. Κάποιες φορές η μουσική διακόπτεται για να ακουστούν τα γνωστά συνθήματα. Στέκομαι και κοιτάζω. Μερικές φορές απορώ: οι άνθρωποι αυτοί πιστεύουν αληθινά σε ό,τι κάνουν ή απλά αποβλέπουν σε κάποιο διορισμό ή άλλου είδους βοήθεια;
Δεν τους κατηγορώ σε καμιά από τις δύο περιπτώσεις. Όλοι έχουμε ανάγκη να πιστέψουμε σε κάτι (ακόμη και λανθασμένο) κι ακόμη περισσότερο έχουμε ανάγκη να βολευτούμε με κάποιο τρόπο στη δύσκολη εποχή που ζούμε. Νοιώθω όμως να με κοροϊδεύουν όταν κάποιοι προσπαθούν να με πείσουν για τις αγνές τους προθέσεις και ιδέες. Ειδικά όταν προσπαθούν να με πείσουν πως είναι ανεξάρτητοι ιδεολόγοι που νοιάζονται απλώς για το καλό μας και πρέπει να τους στηρίξω. Αισθάνομαι ότι βλέπω τους πολιτικούς που παρακολουθώ στην τηλεόραση. Μόνο που αυτοί εδώ είναι ακόμη εκκολαπτόμενοι.
Οι συνελεύσεις των σχολών , όταν φυσικά πραγματοποιούνται, είναι αγώνας ρινγκ. Το να πραγματοποιηθεί συνέλευση, είναι ένα εγχείρημα σχετικά δύσκολο. Έχει τύχει να υπάρχουν αιτήματα αλλά εξαιτίας των συμφερόντων της εκάστοτε παράταξης, οι μεν κάνουν πόλεμο στους δε για να μη συγκεντρωθεί κόσμος και έτσι η συνέλευση να μην έχει ισχύ. Ακόμη όμως κι όταν πραγματοποιηθεί, ο άμαχος πληθυσμός προσπαθεί να ξεφύγει μέσα από θύελλα χειρονομιών, βρισιών και γιατί όχι, ξύλου. Ποια δημοκρατία και ποιος διάλογος! Οι συνελεύσεις έχουν καταντήσει μια επίδειξη δύναμης μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών και των αγαπημένων τους λέξεων. Όλοι φωνάζουν ταυτόχρονα προσπαθώντας να ακουστούν πιο δυνατά και στο τέλος δεν ακούγεται τίποτα, όπως ακριβώς και στα τηλεοπτικά παράθυρα. Τα πραγματικά προβλήματα των σχολών φυσικά, έρχονται συχνά δεύτερα.
Πέρυσι, γνώρισα μέσα στο πλαίσιο έρευνας μια Αμερικανίδα από το Σηάτλ που έκανε εργασία για την παιδεία στην Ελλάδα. Τα όσα άκουσε για τις πολιτικές παρατάξεις των σχολών, την άφησαν άφωνη. «Στην Αμερική δε γίνεται τίποτα τέτοιο», μας είπε.
Θα βιαστούν κάποιοι να πουν πως ίσως στην Αμερική , οι φοιτητές είναι λιγότερο μαχητικοί απ ‘ ότι εδώ. Ίσως να έχουν δίκιο. Ίσως στην Ελλάδα, το χειμαρρώδες πνεύμα μας να κυριεύει τα πάντα. Για να είμαι απόλυτα αντικειμενική, υπάρχουν παρατάξεις που έχουν βοηθήσει τις σχολές με διάφορους τρόπους όπως διοργάνωση εκδηλώσεων και ημερίδων. Μια μόνο παράταξη όμως δε φέρνει την άνοιξη σ’ αυτό το βαρύ χειμωνιάτικο τοπίο.
Το βράδυ των εκλογών, μέλη των εν λόγω ομάδων, πανηγύριζαν έξω από το σπίτι μου. Σκέφτομαι μερικές φορές πως είναι δύσκολο να ξεχωρίσουμε την πολιτική από το ποδόσφαιρο. Και οι δύο χώροι είναι βρόμικοι, τα πάντα θυσιάζονται για το χρήμα και οι φανατισμός κλειδώνει την ικανότητά μας να δούμε καθαρά τα πράγματα. Με συγχωρείτε αλλά αυτές οι εικόνες με θλίβουν. Είναι απαράδεκτες.
Θα ήθελα να μπορούσαμε να αποδεσμευτούμε από τέτοιες καταστάσεις αλλά είναι πολύ δύσκολο. Δε με νοιάζει να φύγουν οι παρατάξεις. Ας μείνουν . Αυτό που επιθυμώ εγώ και πολλοί άλλοι είναι η δυνατότητα επιλογής ενός ανεξάρτητου φοιτητικού κινήματος μακριά από πολιτικά κόμματα και στερεότυπες ιδέες. Ζητάμε ένα κίνημα που να νοιάζεται μόνο για τις ανάγκες του φοιτητή, να πηγαίνει στις πορείες απαρτιζόμενο από φοιτητές και όχι σωματεία, να μην είναι κόκκινο, μπλε, πράσινο. Να είναι μια ομάδα σκεπτόμενων ανθρώπων που θέλουν να βοηθήσουν το φοιτητή και να προάγουν τους πανεπιστημιακούς θεσμούς . Ζητάμε πολλά;
(το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Μαχητής»)

το τέρας των Πανελλαδικών

2011-05-18T16:54:00.000+03:00

Σε μια κοινωνία που η επαγγελματική αποκατάσταση μοιάζει χιλιοειπωμένο ανέκδοτο, το τέρας των πανελλαδικών ζει ακόμη και βασανίζει εκατοντάδες παιδιά αυτής της χώρας. Μια διαδικασία ψυχοφθόρα και δαπανηρή στην οποία εμπλέκονται οι Έλληνες εδώ και πολλές γενιές, ξεκίνησε ξανά αυτό το μήνα και τελειώνει σύντομα. Δε θέλω να κρίνω τους εκπαιδευτικούς θεσμούς. Κανείς μας, απ' ότι φαίνεται, δεν είναι σε θέση να αποφασίσει ποιο είναι το κατάλληλο και πρακτικά υλοποιήσιμο εκπαιδευτικό πρότυπο. Θέλω μόνο να ευχηθώ καλή δύναμη σε όλα αυτά τα παιδάκια και να τονίσω ότι η αποτυχία στις εξετάσεις δεν είναι αποτυχία στη ζωή. Υπάρχουν πολλές πόρτες και πολλά παράθυρα να ανοιχτούν ακόμη κι αν κάποιοι τείνουν να μας εγκλωβίσουν σε στενά καλούπια. Ας μην ξεχνάμε πως πέρα από κάθε χαρτί και κάθε δίπλωμα, η δια βίου μάθηση κρίνεται η πιο χρήσιμη και πιο εποικοδομητική βοήθεια που θα μπορούσαμε να έχουμε. Αν πορευτούμε με αυτό το σκεπτικό, δε θα χάσουμε ποτέ. Έχουμε μόνο να κερδίσουμε!

Η ωμή φρίκη της παιδεραστίας

2011-05-18T16:52:00.000+03:00

Ο γονιός του 21ου αιώνα έχει πολλά να φοβάται όσον αφορά την ασφάλεια των παιδιών του: ναρκωτικά, απαγωγές, εμπόριο οργάνων , εμπόριο λευκής σαρκός και η απαρίθμηση δεν έχει τέλος. Συγκεκριμένα η σωματεμπορία των μικρών παιδιών στις μέρες μας έχει φτάσει σε ιδιαίτερα υψηλά ποσοστά που σκορπούν θλίψη και αγανάκτηση. «Μα ποιος μπορεί να ορέγεται σεξουαλικά ένα οκτάχρονο ;», αναρωτιόμαστε. Η απάντηση σοκάρει και οι στατιστικές έρχονται να αναδείξουν την παιδεραστία ως μείζονα απειλή της εποχής μας.
Είχα ακούσει κατά καιρούς για διάφορα κυκλώματα παιδικής πορνογραφίας που ανακαλύφθηκαν και ξεσκεπάστηκαν. Δεν είχα, ωστόσο, ασχοληθεί περισσότερο με το ζήτημα μέχρι πριν λίγες μέρες όπου ένα τηλεοπτικό ερέθισμα κέντρισε το ενδιαφέρον μου.
Παρακολουθούσα κάποια αμερικανική τηλεοπτική εκπομπή που συνήθως φιλοξενεί συζητήσεις κοινωνικού ενδιαφέροντος. Η παρουσιάστρια είχε καλέσει τέσσερις νεαρές γυναίκες που είχαν όλες κακοποιηθεί σεξουαλικά στην εφηβεία και στα παιδικά τους χρόνια. Η ιστορία έχει ως εξής: στο Αρκάνσας των Η.Π.Α. δρούσε για χρόνια το θρησκευτικό ίδρυμα του Τόνι Αλάμο. Ήταν μια ισχυρή κοινότητα που απαριθμούσε πολλά μέλη εξαιτίας της ικανότητας του Αλάμο να πείθει τον κόσμο πως ήταν εκπρόσωπος του Θεού στη Γη. Με τη ρητορική του δεινότητα και τις θεολογικές του γνώσεις, είχε καταφέρει να πείσει ένα μεγάλο μέρος ανθρώπων που τον υπηρετούσαν και τον εμπιστεύονταν τυφλά.
Το να γίνει κάποια κοπέλα γυναίκα του, θεωρούταν μεγάλη τιμή εξαιτίας της θρησκευτικής πίστης που διακατείχε τα άτομα της κοινότητας. Οι μητέρες έστελναν τις κόρες τους στο σπίτι του από την ηλικία των 14 ή ακόμη και των 8 ετών. Ο Αλάμο κάνοντάς τους πλύση εγκεφάλου, τις έπειθε να κοιμηθούν μαζί του και τις ανάγκαζε να μείνουν εκεί. Αν κάποια επιχειρούσε να δραπετεύσει, την ξυλοκοπούσε βίαια. «Αυτό που μας κρατούσε ήταν η λεκτική βία και ο φόβος. Μας απειλούσε πως αν φύγουμε θα πάμε στην κόλαση εμείς και οι οικογένειές μας. Φαινόταν τόσο σίγουρος γι’ αυτά που έλεγε. Ασκούσε σε όλους τεράστια επιρροή και φοβόμασταν ότι όντως θα παθαίναμε κάτι κακό», εξομολογείται μια εκ των κακοποιημένων κοριτσιών.
Τα κορίτσια αυτά κατάφεραν να δραπετεύσουν και να καταθέσουν μήνυση εναντίον του. Υπήρχαν άνθρωποι που τις βοήθησαν και τις στήριξαν για να μπορέσουν να ξαναβρούν τον εαυτό τους. Υπήρχαν όμως και άνθρωποι , και μάλιστα συγγενείς τους που στράφηκαν εναντίον τους και υποστήριξαν τον Τ. Αλάμο. Όπως και να είχαν τα πράγματα, ήταν απρέπεια να κατηγορείς τον εκπρόσωπο του Θεού.
Δυστυχώς ακόμη και στις μέρες μας σε κοινωνίες που θεωρούνται προηγμένες, τέτοια περιστατικά συμβαίνουν καθημερινά. Ποιος μπορεί να ξεχάσει τις δεκάδες κατηγορίες για ανώτατα μέλη της Εκκλησίας του Βατικανού που κακοποιούσαν σεξουαλικά μικρά παιδιά! Τα αποδεικτικά στοιχεία ήταν αδιάσειστα αλλά ακόμη και τότε βρέθηκαν άτομα που αμφισβήτησαν τις κατηγορίες.
Η αλήθεια φαίνεται να ξαφνιάζει αλλά οι ειδικοί επισημαίνουν ότι ο υπαίτιος της σεξουαλικής κακοποίησης είναι συνήθως υπεράνω υποψίας και έτσι να μπορεί να δρα ανενόχλητος /η. Σε πολλές περιπτώσεις, είναι άτομο που προέρχεται από το οικείο οικογενειακό περιβάλλον (Συγκεκριμένα το 50% των παιδεραστών είναι φίλοι ή συγγενείς). Πολλοί μάλιστα εξασκούν επαγγέλματα που τους επιτρέπουν να είναι κοντά σε παιδιά (όπως δάσκαλοι, κλόουν κλπ) Η ψυχολογική βία που ασκούν στα θύματά τους είναι το κύριο όπλο που χρησιμοποιούν για να τα κρατούν δέσμια κοντά τους.
Κύριος χώρος δράσης τους θεωρείται το διαδίκτυο. Σύμφωνα με το τμήμα Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος , από το 2005 μέχρι το 2009, προέκυψαν 56 υποθέσεις παιδικής πορνογραφίας , από τις οποίες συνελήφθησαν 78 άτομα. Πρόκειται για μια ιδιαίτερα επικερδή δραστηριότητα καθώς ο τζίρος αυτών των σελίδων υπερβαίνει τα τρία δισεκατομμύρια ανά έτος.
Οι προσπάθειες να αποτραπεί αυτό το είδος τους σωματικού και ψυχικού βιασμού, πέφτουν συχνά στο κενό. Το φαινόμενο της παιδεραστίας οφείλεται σε διάφορους κοινωνικούς παράγοντες. Η εξάλειψή του δε σχετίζεται μόνο με νομοθετικές ρυθμίσεις. Οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι πρέπει να σκύψουμε πάνω από τον παιδόφιλο. Τις περισσότερες φορές πρόκειται για ενήλικα που είχε κακοποιηθεί στα παιδικά του χρόνια.
Κατά τη γνώμη μου, η παιδοφιλία δεν είναι μια απλή διαστροφή. Δε μπορούμε να μιλάμε για τέρατα και αγγέλους , κυρίες και κύριοι. Οι παιδεραστές κάνουν κόσμο να υποφέρει αλλά υποφέρουν και οι ίδιοι. Αναφέρω χαρακτηριστικά το παράδειγμα του Εβράρ (Γάλλου παιδεραστή) που έστειλε γράμμα στο Ν. Σαρκοζί για να ζητήσει να του επιτραπεί ο χειρουργικός ευνουχισμός (να σημειωθεί πως η συγκεκριμένη επέμβαση απαγορεύεται στη Γαλλία) προκειμένου να απαλλαγεί από την έλξη του για παιδιά.
Τι μπορούμε να κάνουμε λοιπόν όταν η Πολιτεία αδυνατεί να θεραπεύσει το φαινόμενο από τη ρίζα του; Το βάρος τότε πέφτει σίγουρα στο γονέα. Οι ειδικοί συνιστούν επαγρύπνηση: μην αφήνετε το παιδί μόνο με άτομα που δε γνωρίζετε ή που δε σας εμπνέουν εμπιστοσύνη. Να είστε επίσης αυστηροί με τη χρήση του Διαδικτύου όταν τα παιδιά είναι μικρά και να τα επιτηρείτε. Ο διάλογος κρίνεται αναγκαίος ώστε να μπορέσετε να αναγνωρίσετε τα πρώτα σημάδια.
Ζούμε σε έναν απάνθρωπο κόσμο και η πρόληψη είναι η αναγκαία οδός για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε. Μην αφήνετε τα παιδιά σας να πληγωθούν σε μια τόσο ευαίσθητη ηλικία. Γιατί κάποια τραύματα απαλύνονται .Κάποια άλλα δυστυχώς δεν κλείνουν ποτέ…..
(το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Μαχητής)

2011-05-10T12:59:00.001+03:00

http://www.enfo.gr/index.php?page=article&article=538

myself.gr

2011-05-03T00:26:00.000+03:00

myself.gr

2011-05-02T15:43:00.000+03:00

http://www.enfo.gr/index.php?page=article&article=533

Προς τιμήν της χρεοκρατίας

2011-04-29T15:26:00.000+03:00

Λίγοι μήνες ήταν αρκετοί ακόμη και για τις νεότερες γενιές προκειμένου να κατανοήσουν όρους όπως «τρόικα», «ΔΝΤ» , «χρηματοπιστωτική και δημοσιονομική κρίση» . Εξάλλου, το οικονομικό κραχ αγγίζει κατεξοχήν τη νέα γενιά και δεν είναι δυνατόν να αγνοηθεί. Είναι το παρόν και το μέλλον που μας περιμένει εκεί έξω.
Στο πλαίσιο αναζήτησης, παρακολούθησα για πρώτη φορά το debtocracy. Κατόπιν, έψαξα πληροφορίες για την παραγωγή του ,διάβασα σχόλια και κριτικές. Για όσους δε γνωρίζουν, το debtocracy (χρεοκρατία) είναι ένα ντοκιμαντέρ που έχει αναρτηθεί στο διαδίκτυο και μπορεί να το παρακολουθήσει ο οποιοσδήποτε. Είναι μια παραγωγή των δημοσιογράφων Άρη Χατζηστεφάνου και Κατερίνας Κιτίδη , το οποίο πραγματεύεται το ζήτημα της οικονομικής ύφεσης, προσπαθώντας να βρει και να αιτιολογήσει τους λόγους εμπλοκής της Ελλάδας στην παγκόσμια οικονομική λαίλαπα.
Με φόντο τη Βουλή των Ελλήνων και ένα τσολιά που φυλά σκοπιά, ξεκινά το ταξίδι της χρεωκοπίας. Έχει προηγηθεί η εικόνα ενός οικογενειακού γεύματος, στη διάρκεια της οποίας ένα μέλος της οικογένειας καταρρέει. Στο νου του έρχονται, εικόνες βασανιστηρίων που συμβολίζουν τις μεγάλες θυσίες που πρέπει να υποστούν οι μέσοι πολίτες για να ανταπεξέλθουν στη βαριά οικονομική κρίση. Στη συνέχεια, θα εμφανιστεί ο τσολιάς. Με φόντο τις επιγραφές ηρωικών μαχών όπως του Καλπακίου, στις οποίες η Ελλάδα κατάφερε να σταθεί στα πόδια της, ακούγονται οι φωνές μεγάλων πολιτικών αντρών που γονάτισαν τη χώρα και την κατέστησαν ανήμπορη να ορθοποδήσει.
Η κεντρική ιδέα που αποκομίζει κανείς είναι πως τα χρέη της Ελλάδας και η οι ενέργειες αποπληρωμής τους, αποτελούν εν μέρει μια παράνομη διαδικασία μέσω της οποίας πλουτίζουν διάφοροι φορείς και τράπεζες. Αντίστοιχα, μάλιστα αναφέρονται τα παραδείγματα της Αργεντινής και του Ισημερινού όπου οι πολίτες ξεσηκώθηκαν ενάντια στη βάναυση αυτή τακτική και κατάφεραν να αποδείξουν ότι τα χρέη που βάραιναν τις πλάτες του λαού ήταν σε μεγάλο βαθμό άδικα .
Με το ίδιο σκεπτικό, μαθαίνουμε πως και στην Ελλάδα έχει συγκροτηθεί μια παρόμοια λογιστική επιτροπή που απαρτίζεται από καλλιτέχνες, διανοούμενους και οικονομολόγους προκειμένου να διενεργήσει ελέγχους πάνω στο πολυσυζητημένο χρέος της χώρας. Ισχύει ή πρόκειται για μια σκευωρία εις βάρος του ελληνικού λαού; Οι απόψεις που εκφράζονται είναι πολλές ενώ ενδιάμεσα εκθέτονται οι σκέψεις οικονομολόγων , κοινωνιολόγων , ακαδημαϊκών και εξεχόντων προσωπικοτήτων τόσο της ημεδαπής (Μανώλης Γλέζος) όσο και της αλλοδαπής (του γάλλου φιλοσόφου Αλέν Μπαντιού.)
Το βίντεο με εντυπωσίασε ως προς τη θεματολογία του καθώς έτυχε να αγνοώ αρκετά γεγονότα από αυτά που εξιστορούσε ,όπως για παράδειγμα την έννοια του «απεχθούς χρέους» και τον τρόπο που το χρησιμοποίησαν οι ΗΠΑ ενάντια στον πόλεμο του Ιράκ. Ωστόσο διαφώνησα, σε αρκετά σημεία με την μουσική επιμέλεια , που κατά την άποψή μου έδινε λάθος εντυπώσεις και άφηνε κάποια υπονοούμενα ως προς τη στάση που πρέπει να τηρήσει ο μέσος Έλληνας.
Δεν κατηγορώ όσους θεώρησαν πως λαϊκίζει. Πιστεύω πως ήταν εν μέρει λαϊκιστικό , χωρίς όμως αυτό να μειώνει την συνολική του σπουδαιότητα. Θετικό θεωρώ πάνω απ’ όλα το γεγονός ότι προβλήθηκε ελεύθερα στο διαδίκτυο και μάλιστα σε μια εποχή απεργιών και στάσεων εργασίας, όπου ο ελληνικός λαός διψά να μάθει τι συμβαίνει. Ίσως το λαϊκιστικό στοιχείο του να εξυπηρετεί τη μεγάλη κλίμακα ανθρώπων που έπρεπε να αγκαλιάσει. Δεν ξέρω αν τα κατάφερε. Πάντως προκάλεσε συζητήσεις και διχογνωμίες που σίγουρα θα αποδειχθούν γόνιμες στο άμεσο μέλλον.
Υπάρχει η πλευρά των Ελλήνων που το θεώρησαν ένα ακόμη ουτοπικό εγχείρημα. Είναι οι άνθρωποι που θεωρούν ότι το μνημόνιο αποτελεί μονόδρομο και δε μπορούμε να κάνουμε τίποτα άλλο παρά να πληρώσουμε τα σπασμένα. Από την άλλη, υπάρχει αυτή η μερίδα ανθρώπων που πίστεψε στο debtocracy και το υποστήριξε. Ποιος έχει δίκιο, ποιος άδικο;
Δυστυχώς, δε μπορώ να απαντήσω σε αυτή την ερώτηση. Από τη μία, θα ήθελα πολύ να είναι όλα μια άδικη μηχανορραφία που θα αποκαλυφθεί και έπειτα θα ζήσουμε όλοι καλά. Από την άλλη όμως, η συνωμοσιολογία δεν ήταν ποτέ το δυνατό μου σημείο. Κανείς δε μπορεί να μας εγγυηθεί 100 % ότι το χρέος είναι παράνομο. Ακόμη όμως κι αν αποκαλυφθεί κάτι τέτοιο, θα ισχύει για ένα μόνο βαθμό του χρέους. Έχουμε όλοι ευθύνες και δε μπορούμε να τους αποποιηθούμε.
Σας συστήνω να παρακολουθήσετε το debtocracy. Ίσως κάποιοι να συμφωνήσετε, ίσως όχι. Οφείλουμε πάντως να ενημερωθούμε και να ανοίξουμε τους ορίζοντές μας. Η γνώση είναι το μόνο όπλο που μας απέμεινε. ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να γίνουμε έρμαια σε οτιδήποτε/ οποιονδήποτε. Το μόνο που μπορούμε να διεκδικήσουμε είναι ένα ισχυρό και ελεύθερο πνεύμα. Κι αυτό μπορούμε να το καταφέρουμε!
(το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Μαχητής)

Μήπως φταίμε κι εμείς;

2011-04-24T20:22:00.000+03:00

Σε ένα δοκίμιό του, ο μεγάλος στοχαστής Κ. Αξελός αναρωτιέται ποιο θα είναι το μέλλον της σύγχρονης Ελλάδας. Με οξυδερκή παρατήρηση προβληματίζεται για τη χώρα αυτή των μεγάλων ηρώων. «Είμαστε στο ίδιο έδαφος που έζησαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι αλλά τίποτα δεν είναι πλέον το ίδιο.», σκέφτεται. «Τίποτα δε φαίνεται πια ένδοξο και ηρωικό», θα προσθέσω εγώ. Η σύγκριση μοιάζει θλιβερή και αναπόφευκτη.
Το «μαζί τα φάγαμε τα λεφτά» του Θεόδωρου Πάγκαλου, αποτελεί πλέον το σλόγκαν της χρονιάς. Παίζει σχεδόν σε όλα τα κανάλια και τις εκπομπές, χρησιμοποιείται στον Τύπο ενώ αποτέλεσε έμπνευση για τα καρναβάλια της χώρας την περίοδο Αποκριών που μας πέρασε. Η φράση αμέσως μπορεί να μας οδηγήσει σε δύο συμπεράσματα. Τι ήθελε να πει ο ποιητής: ότι την κατάχρηση την έκαναν οι πολιτικοί μαζί με το λαό ή πως η νοοτροπία του Έλληνα που προσπαθούσε να βολευτεί με κάθε τρόπο μας οδήγησε ως εδώ; Αν παίρναμε το δεύτερο ως πιθανή απάντηση ,ίσως σώζαμε λίγο την υπόληψη του πολιτικού. Η νοοτροπία μας ήταν και είναι υπαίτια ίσως όχι για την ίδια την οικονομική κρίση αλλά για τον κοινωνικό βούρκο στον οποίο κυλιόμαστε.
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου (εγώ και πολλοί άλλοι της γενιάς μου)υπάρχουν κάποιες φράσεις στερεότυπες που σημάδεψαν τη ζωή μας μεγαλώνοντας. «Τα πάν είναι να έχεις μέσον», «Μακάρι να βολευτείς κάπου στο δημόσιο», «Ψήφισε αυτόν για να σε βοηθήσει» είναι κουβέντες που ακούσαμε και χιλιοειπώθηκαν από τα στόματα των ίδιων μας των οικογενειών. Μερικοί ίσως ντρεπόμαστε να το πούμε αλλά κάποτε καταλήξαμε να λέμε και εμείς τις ίδιες φράσεις.
Τι φταίει; Ο εύκολος στόχος ήταν πάντα ένας: η κοινωνία. «Έτσι είναι η κοινωνία», ακούγαμε πολύ συχνά και ελαφρύναμε τη συνείδησή μας. Δε φταίγαμε εμείς που σκεφτόμασταν έτσι. Εμείς δεν κάναμε τίποτα λάθος. Η κοινωνία έφταιγε για όλα. Μόνο που εμείς είμαστε η κοινωνία. Αυτό φυσικά το είχαμε ξεχάσει.
Ζώντας λοιπόν μέσα σε μια ηθελημένη λήθη, θεωρούσαμε πως όλα τα κάναμε σωστά και συνεχίζαμε με αυτή τη νοσηρή νοοτροπία αρκεί να ικανοποιήσουμε τη ματαιοδοξία μας. Έπρεπε να ζούμε σύμφωνα με κάποια συγκεκριμένα στερεότυπα και αυτά ακολουθούσαμε. Φορούσαμε τα ακριβά μας ρούχα, οδηγούσαμε το πολυτελές μας αμάξι και όταν δε μας έβλεπε κανείς τότε μόνο κλαίγαμε τα δάνεια στα οποία είμαστε χρεωμένοι. Γιατί είπαμε, στην κοινωνία πρέπει να δίνει κανείς μια άλλη εικόνα.
Τα παιδιά μεγάλωναν με την αντίληψη ότι πρέπει οπωσδήποτε να σπουδάσουν. Προς Θεού, δε φταίει η μόρφωση σε τίποτα. Μπερδέψαμε όμως την εκπαίδευση με την παιδεία που είναι η εφ’ όρου ζωής καλλιέργεια του ατόμου. Το μόνο που μας ένοιαζε ήταν το χαρτί και ο τίτλος. Από το δημοτικό μέχρι το Πανεπιστήμιο, βαθμοθήρες παντός είδους αποστήθιζαν ακατανόητα κομμάτια με σκοπό να πάρουν τον πολυπόθητο βαθμό βάσης. Και έπειτα τι; Επιστήμονες άνεργοι και αρκετές φορές ανειδίκευτοι, στο αέναο κυνήγι μιας καρέκλας, κατά προτίμηση του Δημοσίου.
Η Παιδεία κατάντησε έτσι από λάθος δικό μας. Ξεχάσαμε να πιστεύουμε στη διαφορετικότητα του κάθε ατόμου. Ξεχάσαμε ότι δε γίνεται να μπούμε όλοι στο Πανεπιστήμιο. Δε μπορούν όλοι να σπουδάσουν. Χρειαζόμαστε τους εργάτες και τους τεχνίτες όπως χρειαζόμαστε τους γεωργούς και τους κτηνοτρόφους. Η οικονομία μας έχει ανάγκη από σωστές κτηνοτροφικές και αγροτικές μονάδες. Γιατί «πέθαναν» κάποια επαγγέλματα; Υπάρχουν πολλές εξηγήσεις γι’ αυτό όπως η μηχανοποίηση των εργασιών. Ένας ακόμη σοβαρός λόγος όμως είναι η δική μας συμπεριφορά.
Και η συμπεριφορά αυτή μας επηρέασε παντού. Ήμουν ακόμη μικρή όταν άκουγα για επιδοτήσεις. Λεφτά που έρχονταν συνεχώς στην Ελλάδα για να μας βοηθήσουν. Κι ένα «γιατί» με κυνηγάει συνέχεια. Γιατί χάθηκαν αυτά τα λεφτά; Γιατί δεν άλλαξε η Υγεία, η Παιδεία και η βιομηχανίες μας. Τώρα κλαίμε που δε μπορούμε να σπουδάσουμε και να νοσηλευτούμε με αξιοπρέπεια. Γκρινιάζουμε που χάθηκαν οι καλλιέργειες τόσων ειδών. Γιατί λοιπόν; Ας μου απάντησε κάποιος!
Φταίνε αυτοί που τα «φάγανε» αλλά φταίμε κι εμείς που παίξαμε και συνεχίζουμε να παίζουμε το παιχνίδι τους. Αν συνεχίσουμε με την ίδια μέθοδο, τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει. Τουλάχιστον όχι προς το καλύτερο. Χρειάζεται βαθιά αλλαγή και δε θα έρθει εύκολα.
Από το 1893 μέχρι σήμερα, δηλαδή από την πρώτη πτώχευση επί Τρικούπη έως την σημερινή, ο Έλληνας δεν έβαλε μυαλό. Συνεχίζει να μεμψιμοιρεί και να το βάζει στα πόδια. Το τραγούδι του πρόσφατα εκλιπόντος Μ. Ρασούλη «Αχ Ελλάδα σ’ αγαπώ» συνοψίζει ίσως την αγανάκτηση αυτή του Νεοέλληνα και συνάμα την ευθύνη του.

(το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Μαχητής")

Το θέμα του φοιτητικού ασύλου

2011-04-24T20:20:00.000+03:00

Το φοιτητικό άσυλο: ένα ζήτημα πάντοτε επίκαιρο. Οι μεν ζητούν την κατάργησή του και οι δε παλεύουν με κάθε τρόπο να μη φτάσουν τα πράγματα ως εκεί. Στη μέση , το φοιτητικό κίνημα που υπερασπίζεται το ανεκτίμητο δικαίωμα της ασυλίας.
Το άσυλο δεν παραχωρήθηκε ποτέ από καμιά κυβέρνηση. Είναι λάθος να πιστεύουμε κάτι τέτοιο. Αποκτήθηκε μετά από αγώνες των φοιτητών. Συνεπώς, το να καταργηθεί δεν είναι μια απλή υπόθεση και σίγουρα δεν αποτελεί προνόμιο κάποιας πολιτικής παράταξης.
Το Πανεπιστήμιο θα πρέπει να είναι ένας ελεύθερος χώρος διακίνησης ιδεών. Ο θεσμός του ασύλου έχει αυτό ακριβώς το συμβολισμό: διασφαλίζει την ελευθερία της διδασκαλίας και της έρευνας. Η κατάργησή του παραπέμπει σε περιόδους δικτατορικών καθεστώτων όπως την περίοδο της Χούντας . Και οι εποχές αυτές έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Οι παραβάσεις όμως δεν αφορούν μόνο το παρελθόν. Υφίστανται ακόμη και σήμερα.
Δεκέμβριος του 2010, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Τρεις άνδρες της ομάδας ΔΙΑΣ μπήκαν στο χώρο του πανεπιστημίου . Μόλις έγιναν αντιληπτοί, προκλήθηκε αναταραχή καθώς το υπό κατάληψη τμήμα των Πλαστικών Τεχνών , θεώρησε πως η συγκεκριμένη «έφοδος» έγινε εξαιτίας τους. Φωνές διαμαρτυρίας υψώθηκαν αμέσως και πραγματοποιήθηκε πορεία στο κέντρο της πόλης. Η Αστυνομία δικαιολόγησε τους αστυνομικούς ισχυριζόμενη πως ήθελαν να δανειστούν κάποιο βιβλίο από τη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου. Η δικαιολογία ωστόσο δεν ήταν αρκετή για να αμβλυνθεί η κατάσταση.
Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο. Κατά καιρούς, το άσυλο έχει δοκιμαστεί και μάλιστα με τρόπο εξοργιστικό. Σε ΑΣΟΕΕ, ΕΜΠ και Πάντειο έχουν εξελιχθεί παρόμοιες καταστάσεις μέσα στην τελευταία δεκαετία χωρίς να δίνεται καμιά ικανοποιητική απάντηση.
Αντίθετα, σε γεγονότα όπως το πρόσφατο περιστατικό της Νομικής , έχουμε πάντα την ίδια πρόταση: «Κατάργηση του ασύλου». Η κατάργηση του ασύλου δεν έχει κανένα απολύτως νόημα. Μήπως θα προστατεύεται καλύτερα το Πανεπιστήμιο; Αντιθέτως, με τη λύση του ασύλου, ο οποιοσδήποτε θα έχει πρόσβαση μέσα σε αυτό. Μήπως θα αποφεύγονται καταστάσεις όπως αυτές της Νομικής; Αναμφίβολο. Μήπως θα διασφαλίζεται η ομαλή λειτουργία των Σχολών; Ποιος μπορεί να μας εγγυηθεί ότι με την κατάργηση του ασύλου, θα λυθούν ξαφνικά τα προβλήματα των Ελληνικών Πανεπιστημίων; Μάλλον κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας.
Για την κατάντια των Ελληνικών Πανεπιστημίων, μόνο το άσυλο δεν φταίει. Στη χειρότερη περίπτωση, είναι ο τελευταίος τροχός της αμάξης. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε πως ο θεσμός προστατεύεται νομοθετικά αλλά οι ρυθμίσεις αυτές φυσικά δεν τηρούνται. Είναι πάνω απ’ όλα ζήτημα της Πολιτείας, ζήτημα των Πρυτανικών Αρχών και ζήτημα των ίδιων των φοιτητών που ορισμένα έκτροπα διαιωνίζονται.
Για παράδειγμα η Νομική. Οι μετανάστες δε βρέθηκαν μόνοι τους εκεί. Κάποιος τους οδήγησε σκόπιμα, βάζοντας σε κίνδυνο αυτό τον ίδιο το θεσμό και δίνοντας τροφή για σχόλια από τους συνήθεις γνωστούς- άγνωστους. Παρότι, οι μετανάστες δε δημιούργησαν κάποιο πρόβλημα στη διεξαγωγή των μαθημάτων και την ομαλή λειτουργία της Σχολής, δε θα έπρεπε σίγουρα να βρίσκονται εκεί. Δεν υπάρχει λόγος να υποστηρίξουμε κάτι διαφορετικό. Το θέμα είναι ποιος τους οδήγησε σε αυτό το χώρο και με τι προθέσεις. Ήθελε να προκαλέσει συγκρούσεις και τα κατάφερε. Μπορούν σε αυτή την περίπτωση να αποδοθούν ευθύνες;
Δυστυχώς , φίλοι μου, η ασυδοσία των Ελληνικών Πανεπιστημίων δε σχετίζεται με το άσυλο. Είναι ένα θέμα πολύ πιο μεγάλο και πολύπλοκο απ’ όσο φανταζόμαστε. Ακόμη κι αν καταργούσαμε το θεσμό του ασύλου, τα πράγματα θα έμεναν λίγο πολύ στάσιμα. Αυτό που πρέπει να αλλάξει είναι η νοοτροπία μας.
Θα μπορούσαμε για παράδειγμα να καταργήσουμε και την ασυλία των βουλευτών με τον ίδιο τρόπο. Κι αυτοί ασύδοτοι δεν είναι; Κι αυτοί δεν προκαλούν σκάνδαλα και μάλλον εις βάρος του λαού; Ακόμη κι αν το καταργούσαμε όμως, θα μπορούσαμε να πατάξουμε τη διαφθορά; Και βέβαια όχι.
Θα βιαστούν κάποιοι να πουν ότι η θέση των μεταναστών δεν αρμόζει μέσα σε ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα. Ωστόσο το πανεπιστήμιο είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας. Ένας χώρος κοινωνικών ζυμώσεων. Τόσο η παιδεία όσο και το μεταναστευτικό είναι δύο τεράστια προβλήματα αυτής της χώρας. Αυτό που χρειάζεται για να λυθούν είναι υπευθυνότητα και συζήτηση. Θα μπορούσαμε ωραιότατα να καταργήσουμε το άσυλο και τα πανεπιστήμια να προστατεύονται από αστυνομική φρουρά. Θα μπορούσαμε να διώχνουμε τους μετανάστες, ή να χτίζουμε φράχτες. Πόσους ανθρώπους όμως μπορούμε να φιμώσουμε; Κι αν το κάνουμε θα αλλάξει στ’ αλήθεια κάτι;
Το συγκεκριμένο περιστατικό μόνο να μας διδάξει μπορεί. Κι αυτή τη φορά θα πρέπει να αφήσουμε τις πρόχειρες λύσεις. Να σκύψουμε πάνω από τον άνθρωπο. Μπορούμε; Φοβάμαι πως όχι αλλά αξίζει να προσπαθήσουμε.

(το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Μαχητής")

Η ζωή μας ένα ριάλιτι

2011-04-24T20:18:00.002+03:00

«Truman Show» ,ταινία του 1998. Ένας άντρας γύρω στα 30, συνειδητοποιεί ότι ζει σ’ ένα ψεύτικο , πλαστικό σύμπαν. Παρακολουθείται συνεχώς από κάμερες από τη μέρα που γεννήθηκε. Ο κόσμος του είναι ένα μεγάλο κινηματογραφικό πλατό. Οι άνθρωποι γύρω του είναι ηθοποιοί. Και μάλιστα βγάζουν λεφτά από αυτόν. Αστείο ή τραγικό; Κι όμως συμβαίνει.
Big Brother, Fame Story, Top Chef , X-Factor. Γνωστά σε όλους ή τουλάχιστον στους περισσότερους. Οι εκπομπές ριάλιτι είναι εδώ. Πανταχού παρούσες και σταθερά αντικείμενα συζήτησης.
Η δημοτικότητά τους δείχνει πως ένα μεγάλο μέρος του τηλεοπτικού κοινού απολαμβάνει τέτοιου είδους σόου και –γιατί όχι, θα έπαιρνε μέρος κάποια στιγμή. Ένα μεγάλο μέρος επίσης κατακρίνει το χαρακτήρα των ριάλιτι. Οι απόψεις ποικίλουν όπως επίσης και οι προσεγγίσεις. Από κοινωνιολογικής ή ψυχολογικής σκοπιάς, τα ριάλιτι έχουν κατά καιρούς κριθεί και καταδικαστεί. Το τηλεκοντρόλ όμως δείχνει σταθερά τις προτιμήσεις του. Πού βρίσκεται η εξήγηση; Ποια πλευρά έχει δίκιο;
Δε θα απορρίψω κάτι ούτε θα υπερθεματίσω. Η ψυχαγωγία και η ηθική είναι ζητήματα προσωπικά. Ο καθένας διασκεδάζει με τον τρόπο του. Για παράδειγμα: Μια κουραστική μέρα φτάνει στο τέλος της και ο Χ τηλεθεατής γυρίζει στο σπίτι. Ο καλύτερος τρόπος να περάσει το βράδυ του είναι η τηλεόραση. Τι να επιλέξει λοιπόν; Πολιτικούς που τσακώνονται, ξενόγλωσσες μεταγλωττισμένες σειρές, οικολογικά ντοκιμαντέρ ή μια εκπομπή ριάλιτι; Ο μέσος τηλεθεατής θα επιλέξει μια εκπομπή ριάλιτι όπως δείχνουν τα στατιστικά. Κι αυτό δε συμβαίνει απαραίτητα επειδή ο Χ έχει χαμηλό μορφωτικό επίπεδο και μονόπλευρα ενδιαφέροντα. Σκεφτείτε λίγο τη δική σας καθημερινότητα. Ίσως είναι τόσο «βαριά» που να χρειάζεστε στο τέλος της μέρας ένα πιο «ελαφρύ» πρόγραμμα για να ηρεμήσετε.
Μίλησα για ηθική πριν λίγο. Δεν εννοώ βέβαια κάτι πιο πέρα από αυτό που θα ονομάζαμε αξιοπρέπεια, αυτοσεβασμό και διακριτικότητα. Τα ριάλιτι συχνά κατηγορούνται για έλλειψη των παραπάνω στοιχείων. Άνθρωποι που υποβάλλονται σε μια 24ωρη παρακολούθηση, καλούνται να προκαλέσουν ίντριγκες ή δήθεν έρωτες για να ανεβάσουν την τηλεθέαση . Εκατοντάδες φυλλάδες και μεσημεριανές εκπομπές κάνουν φύλλο και φτερό το παρελθόν τους, αναλύοντας κάθε πτυχή τους χαρακτήρα τους με βεβαιότητα. Το αστείο είναι πως δε γνωρίζουν καθόλου αυτό τον άνθρωπο για τον οποίο μιλάνε. Τους έδωσε όμως ο ίδιος κάθε δικαίωμα να τον κρίνουν.
Λεφτά ή δόξα; Και τα δύο παίζουν σίγουρα ρόλο. Αξίζει όμως το τίμημα; Η θυσία της ατομικότητάς μας και το ξεγύμνωμα του εγώ μας μπροστά σε χιλιάδες μάτια, ίσως φαντάζει κάτι απλό. Δε νομίζω όμως ότι συνειδητοποιούμε εύκολα το μέγεθος έκθεσης όλων αυτών των ανθρώπων. Ανεβαίνουν ψηλά και πέφτουν απότομα. Η διακύμανση αυτή λειτουργεί μάλλον σαν ψαλίδι που κόβει ένα λεπτό σκοινί. Κι αυτό το σκοινί είναι ο ψυχισμός τους.
Φταίμε κι εμείς όμως. Με τη στάση μας επιβραβεύουμε και συντηρούμε αυτές τις διαδικασίες. Βέβαια, η κλειδαρότρυπα είναι γοητευτική . Όλοι μπαίνουμε στον πειρασμό να κοιτάξουμε μέσα. Μας ενδιαφέρει η καθημερινότητα των άλλων ακόμη κι αν μας είναι άγνωστοι. Θέλουμε να βλέπουμε σκάνδαλα και αναταραχές επί της μικρής οθόνης. Να ταυτιζόμαστε και να υποστηρίζουμε κάποιους, ανεξάρτητα από το αν θα τους έχουμε ξεχάσει σε λίγες μέρες.
Η αλήθεια είναι πως λίγα παιδιά των ριάλιτι πλέον θυμόμαστε. Πρόκειται περισσότερο για τα παιδιά των talent shows (Fame Story, X-Factor κλπ) που κατάφεραν να έχουν μια πορεία πέραν της εκπομπής. Γι’ αυτούς τους ανθρώπους το ριάλιτι είναι μια ευκαιρία να ορθοποδήσουν και μάλιστα μια ευκαιρία από τις λίγες. Σκεφτείτε όμως πόσο αγαπούσαν τη δουλειά τους για να περάσουν όλη αυτή τη δοκιμασία: συγκατοίκηση με άλλους αγνώστους και προβολή ακόμη και των πιο προσωπικών τους στιγμών.
Κάθε στιγμή που γελάμε, κλαίμε ή φωνάζουμε είναι ιδιωτική και πολύτιμη. Προσωπικά δεν ξέρω αν αξίζει η σπατάλη της για μια περίοδο δημοσιότητας. Φυσικά στην άποψή μου υπάρχει και ο αντίλογος. Ίσως ένα ριάλιτι να έχει κρυμμένα οφέλη που εμείς οι έξω δε μπορούμε να φανταστούμε. Μια εμπειρία ζωής που πρέπει να τη βιώσεις για να καταλάβεις. Δεν το αρνούμαι. Ίσως να ισχύει. Θα προβάλλω ωστόσο μια τελευταία αντίρρηση: αν reality σημαίνει πραγματικότητα, είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε πως αυτή βρίσκεται επί της οθόνης ή εδώ έξω; Μάλλον το δεύτερο θα απαντούσαμε. Κι αυτό φυσικά σημαίνει πολλά.
(το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Μαχητής")

Εμπόριο παιδιών

2011-04-24T20:18:00.001+03:00

«Τα κτήνη είναι του Θεού και η κτηνωδία του ανθρώπου», είπε κάποτε ο Βίκτωρ Ουγκώ και το απόφθεγμα αυτό ταιριάζει γάντι στη σημερινή εποχή. Ανάμεσα σε χιλιάδες άλλες μελανές σελίδες, το εμπόριο παιδιών έρχεται κάθε τόσο να απασχολήσει το προσκήνιο, σοκάροντάς μας πραγματικά.
Αμέτρητες είναι οι καταγγελίες και άλλα τόσα τα στόματα που κλείνουν ανά τον κόσμο συνεχίζοντας το παιδομάζωμα. Μικρά και μεγάλα παιδιά γίνονται αντικείμενα συναλλαγής και στόχοι νοσηρών εγκεφάλων με απώτερο σκοπό τις παράνομες υιοθεσίες, την καταναγκαστική εργασία ή την παιδική πορνογραφία. Η πολλαπλότητα των κατευθύνσεων του εμπορίου παιδιών είναι υπεράνω φαντασίας και υποψίας.
Σε χώρες που πλήττονται οικονομικά (όπως για παράδειγμα η Αϊτή μετά το σεισμό) ο αριθμός των παράνομων υιοθεσιών αυξάνεται κατακόρυφα . Σοκ είχε προκαλέσει τον προηγούμενο Φεβρουάριο, το περιστατικό σύλληψης Αμερικανών στρατιωτών που μετέφεραν παιδιά ηλικίας 2-12 ετών παράνομα έξω από τη χώρα. Το πρόσχημά τους ήταν η ανθρωπιστική βοήθεια αλλά οι Αρχές δε φαίνεται να πείστηκαν για τις καλές τους προθέσεις. Πολλοί ήταν αυτοί που χαρακτήρισαν την μεταφορά «απαγωγή», άποψη που ενισχύθηκε όταν παιδιά ομολόγησαν ότι οι γονείς τους είναι ακόμη ζωντανοί και δε θέλουν να τους αφήσουν.
Παρόμοια είναι η κατάσταση σε πολλές χώρες του κόσμου. Ωστόσο το φαινόμενο δεν είναι αποκλειστικά σύγχρονο. Ανατριχιαστικό παράδειγμα η κατάσταση στη Γουατεμάλα κατά τη διάρκεια του 36ετούς εμφυλίου. Σύμφωνα με κυβερνητική έκθεση περίπου 333 παιδιά δόθηκαν παράνομα για υιοθεσία την περίοδο εκείνη. Για την ενίσχυση του «εμπορίου», λέγεται πως στρατιώτες και αστυνομικοί σκότωναν τους γονείς των παιδιών και έπειτα τα προωθούσαν στο εξωτερικό. Η επιχείρηση ενίσχυσε με ευκολία τα ταμεία της χώρας.
Οι καταστάσεις αυτές είναι πάντα επίκαιρες ιδιαίτερα όπου οι ανισότητες μεγαλώνουν και η πρόληψη υστερεί. Οι συνθήκες μπορούν να είναι άσχημες τόσο για υποανάπτυκτες περιοχές όσο και για μεγάλες πολιτισμένες χώρες. Ειδικά σε κοινωνίες των μεγαλουπόλεων όπου η εγκληματικότητα θερίζει και οι άνθρωποι δε γνωρίζονται καλά μεταξύ τους, το εμπόριο παιδιών διαγράφει μία ιδιαίτερα ανοδική πορεία.
Σύμφωνα με έρευνα της Unicef του 2001, η εμπορία παιδιών και η σεξουαλική τους εκμετάλλευση είναι ένα μεγάλο ζήτημα σε χώρες όπως οι ΗΠΑ, η Ινδία και η Ταϋλάνδη. Με έρευνα που είχαν τότε πραγματοποιήσει, αποκαλύφθηκε ότι στην παγκόσμια βιομηχανία του σεξ εισέρχονται περίπου 1.000.000 παιδιά το χρόνο. Τα πιο πολλά από αυτά είναι κορίτσια .Η έρευνα αφορούσε και τη χώρα μας όπου το 7% του γενικού κοινού των ερωτηθέντων δήλωσε πως γνωρίζει περιστατικά εκμετάλλευσης παιδιών ενώ το 33,8% από αυτούς αναφέρθηκε σε περιστατικά παιδικής πορνείας.
«Αμέτρητα παιδιά εξαφανίζονται καθημερινά και μόνο για λίγα μαθαίνουμε τι πραγματικά απέγιναν», αναφέρει το Χαμόγελο του Παιδιού που κινητοποιείται για να προλάβει τέτοια περιστατικά.
Πρόσφατα, παράρτημα της ομάδας ξεκίνησε να λειτουργεί δίπλα στην πόλη μας και συγκεκριμένα στα Καλύβια Αγρινίου. Με την παραχώρηση ειδικού χώρου, το «Χαμόγελο του παιδιού» απέκτησε ένα νέο σπίτι φιλοξενίας των κακοποιημένων και εγκαταλελειμμένων παιδιών. Παράλληλα μας κάλεσε να στηρίξουμε αυτά τα παιδιά ο καθένας με τον τρόπο του. Πρώτο βήμα η επαγρύπνηση. Μάτια ανοιχτά για να αφουγκραζόμαστε τους κινδύνους. Τα παιδιά μας ίσως κινδυνεύουν και η άρση της σιωπής είναι σίγουρα μια καλή αρχή για να τα βοηθήσουμε.
Ο εθελοντισμός είναι σίγουρα ένα δεύτερο βήμα αλλά είμαστε ακόμη μακριά από εκεί. Ζητούμενο της στιγμής: να δούμε και να πούμε την αλήθεια που φοβόμαστε. Έτσι μόνο θα σώσουμε τα παιδιά και το μέλλον μας.
(το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Μαχητής»)

2011-02-10T11:51:00.001+02:00

http://www.enfo.gr/index.php?page=article&article=500

οι φράχτες δε μπορούν να μας χωρίσουν!

2011-02-10T11:50:00.001+02:00

http://www.enfo.gr/index.php?page=article&article=500

Η έννοια της σάτιρας

2011-01-03T11:29:00.000+02:00

Η έννοια της σάτιρας

EΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ.mov

2010-12-20T16:13:00.001+02:00

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΙΜΑΤΟΛΟΓΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ -- ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ .mov

2010-12-20T16:13:00.000+02:00

θεολογική Σχολή

2010-11-27T13:48:00.000+02:00

Αξιοκρατία τι γελοία λέξη!!! Η ρουσφετοκρατία καλά κρατεί. Σε μια χώρα που οι δουλειές όλο και περισσότερο μειώνονται, πρέπει ασφαλώς να εξασφαλίσουμε το μέλλον των συγγενών μας. Αν δε φροντίσεις το σπίτι σου, θα πέσει να σε πλακώσει. Το θέμα είναι τι γίνεται με τους ορφανούς που δεν έχουν¨"σπίτια". Μιλάω για όσους στηρίζονται μόνο στις δυνάμεις τους. Για αυτούς τους αβοήθητους που σπουδάζουν με στερήσεις και τρέχουν να μαζέψουν χαρτιά. Ένα ατέλειωτο κυνήγι διπλωμάτων έγινε η ζωή μας και φως δε βλέπουμε πουθενά. Εντάξει για τους βολεμένους ξέρουμε. Με τους υπόλοιπους τι θα γίνει όμως; Ας μου απαντήσει κάποιος!!!

John Lennon - Give Peace A Chance

2010-11-27T13:47:00.000+02:00

Atenistas: οι ανήσυχοι Αθηναίοι

2010-11-08T13:21:00.000+02:00

Atenistas: οι ανήσυχοι Αθηναίοι

2010-10-21T23:46:00.000+03:00

Κι αν σκέφτομαι είναι, γιατί η συνήθεια είναι πιο προσιτή από την τύψη
Μανόλης Αναγνωστάκης

Στην άσφαλτο κουρσάροι

2010-10-21T23:19:00.000+03:00

Στην άσφαλτο κουρσάροι

Σε δεύτερη μοίρα τα σχολεία ειδικής Αγωγής

2010-10-20T20:18:00.000+03:00

Σε δεύτερη μοίρα τα σχολεία ειδικής Αγωγής

http://fakellaki.blogspot.com Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει.

2010-10-03T12:19:00.000+03:00

http://fakellaki.blogspot.com Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει.

Condition:Critical - Francoise's Story

2010-09-30T16:08:00.000+03:00

Πρεμιέρα για το Νησί στις 11/10

2010-09-30T15:51:00.000+03:00

Πρεμιέρα για το Νησί στις 11/10

Στο στόχαστρο ο Πύργος του Άιφελ

2010-09-29T16:43:00.000+03:00

Στο στόχαστρο ο Πύργος του Άιφελ

Η άλλη όψη του γυμνού

2010-09-20T18:36:00.000+03:00

Η άλλη όψη του γυμνού

ΟΤΑΝ ΔΙΕΓΕΙΡΟΝΤΑΙ

2010-09-15T15:38:00.000+03:00

Προσπάθησε να τα φυλάξεις, ποιητή,
όσο κι αν είναι λίγα αυτά που σταματιούνται.
Του ερωτισμού σου τα οράματα.
Βάλ'τα μισοκρυμμένα, μες στις φράσεις σου.
Προσπάθησε να τα κρατήσεις,ποιητή,
όταν διεγείρονται μες στο μυαλό σου
τη νύχτα ή μες στη λάμψη του μεσημεριού.
(Κ. Καβάφης)

Vivaldi, Autumn

2010-09-10T11:31:00.000+03:00

Επιβιώνοντας στα έγκατα της γης

2010-09-01T11:44:00.000+03:00

Επιβιώνοντας στα έγκατα της γης

Τι κάνουμε για την παιδεία;

2010-08-26T19:28:00.000+03:00

Τι κάνουμε για την παιδεία;

Αυγουστιάτικο φεγγάρι 2010

2010-08-23T14:35:00.000+03:00

Αυγουστιάτικο φεγγάρι 2010

The Boy In the Striped Pajamas trailer

2010-08-15T16:41:00.000+03:00

Μια συγκλονιστικη ταινια για τη θηριωδια των Γερμανων στους Εβραιους και τα παιχνιδια που παιζει η ζωη σε οσους νομιζουν οτι μπορουν να την ελεξγουν

Pollution in our Environment

2010-08-13T13:02:00.000+03:00

Δειτε αυτο το βιντεο και σκεφτειτε οσα γινονται στη Ρωσια τις τελευταιες μερες, τις πλημμυρες στην Κινα και την Κεντρικη Ευρωπη. Ολα συνδεονται μεταξυ τους κι εμεις ειμαστε αρκετα αναισθητοι για να το σκεφτουμε και ν' αλλαξουμε τον τροπο ζωης μας...

«Ιππής» με το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου

2010-08-09T16:32:00.000+03:00

«Ιππής» με το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου

Free Sakineh!!!

2010-08-09T16:31:00.000+03:00

Free Sakineh!!!

Ενυδρείο Κρήτης

2010-08-08T17:31:00.000+03:00

Ενυδρείο Κρήτης

Κάλλιο αργά παρά ποτέ…..

2010-07-30T01:05:00.000+03:00

Κάλλιο αργά παρά ποτέ…..

Το πνεύμα υπεράνω όλων

2010-07-30T01:03:00.000+03:00

Το πνεύμα υπεράνω όλων

2010-07-29T18:54:00.001+03:00

Τι κριμα για σενα αν πιστευεις πως οτι υπαρχει ειναι μονο ο,τι μπορει να μετρηθει στατιστικα. Πραγματικα σε λυπαμαι αν διευθυνει τη ζωη σου μονο αυτο που μπορει να μετρηθει,γιατι εμενα με κεντριζει το απροσμετρητο. Με κεντριζουν τα ονειρα, οχι μονο αυτο που ειναι μπροστα μου. Δε δινω δεκαρα για αυτο που βρισκεται μπροστα μου. Αυτο το βλεπω. Αν θελεις να περασεις τη ζωη σου μετρωντας το, ειναι δικαιωμα σου. Εμενα ομως με ενδιαφερει αυτο που βρισκεται πιο εξω. Υπαρχουν τοσα που δε βλεπουμε, δεν πιανουμε. δε νιωθουμε, δεν καταλαβαινουμε.
Υποθετουμε πως η πραγματικοτητα ειναι αυτο το κουτι που μας βαλανε μεσα κι ομως σας διαβεβαιω δεν ειναι ετσι. Ανοιξτε την πορτα και κοιταξτε τι υπαρχει εκει εξω. Το ονειρο του σημερα ειναι η πραγματικοτητα του αυριο. Κι ομως εχουμε ξεχασει να ονειρευομαστε.
Σοροκιν (Οι δρομοι και η δυναμη της αγαπης)

Το φαινόμενο « Τσάρλι Τσάπλιν»

2010-07-14T16:50:00.000+03:00

Το φαινόμενο « Τσάρλι Τσάπλιν»

Σαν παλιό σινεμά…

2010-07-14T16:49:00.000+03:00

Σαν παλιό σινεμά…

Εμείς οι πρωταγωνιστές

2010-07-14T16:48:00.000+03:00

Εμείς οι πρωταγωνιστές

ताबुला rasa

2010-07-14T16:19:00.001+03:00

Tabula Rasa
Όλοι ενδεχομένως θελήσαμε πολλές φορές να ξεχάσουμε τα όσα άσχημα έχουμε ζήσει, να βάλουμε ένα τέλος σε θλιβερές αναμνήσεις και να προχωρήσουμε. Όλοι ίσως θελήσαμε να σβήσουμε από το μυαλό μας ενοχές και σκέψεις του παρελθόντος που δηλητηρίαζαν το παρόν μας. Ποιος μπορεί όμως;
Στην ταινία «Η αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού», οι πρωταγωνιστές επιχειρούν μια τέτοια προσπάθεια. Υφίστανται μια διαδικασία «καθαρίσματος» της μνήμης τους και όσων έχουν ζήσει, γυρνώντας σε μια ζωή όπου τα πάντα είναι καινούρια. Κάθε εσωτερικό αγκάθι έχει εξαλειφθεί. Δεν υπάρχει κανένα βέλος για να τους τρυπήσει.
Σίγουρα η επιστήμη έχει προχωρήσει πολύ και ίσως μετά από κάποιες δεκαετίες να είμαστε σε θέση να προχωρήσουμε σε τέτοιες επεμβάσεις έναντι κάποιας χρηματικής αμοιβής. Ένα «άδειασμα του μυαλού» θα ήταν οπωσδήποτε μια διέξοδος μέσα σ’ ένα κόσμο που γεμίζει ασφυκτικά με σκουπίδια και το αντίκτυπό του βαραίνει πάνω μας.
Ωστόσο είναι λειτουργικό στ’ αλήθεια ένα τέτοιο εγχείρημα; Και δε μιλώ μόνο για φανταστικές επεμβάσεις αλλά και για εμάς τους ίδιους που πάντα προσπαθούμε να διαγράψουμε σελίδες από το ημερολόγιο του νου μας.
Αναμφισβήτητα, σε κάποιες περιπτώσεις, ο πόνος είναι αβάσταχτος. Δε μπορούμε να προχωρήσουμε χωρίς να γυρίσουμε την πλάτη στο παρελθόν. Αυτό όμως δε σημαίνει πως το αναιρούμε κιόλας. Γυρνώντας την πλάτη σε κάτι είτε συμβιβαζόμαστε μ’ αυτό είτε πάμε μπροστά για να το αλλάξουμε. Κι αυτό συμβαίνει υπό τη μαθητεία των λαθών που διαπράξαμε. Με όπλο τη γνώση των καταστάσεων και του ίδιου μας του εαυτού. Μόνο έτσι μπορεί κάποιος να πετύχει κάτι καλύτερο. Ειδάλλως θα πέφτει και θα ξαναπέφτει μέσα στον ίδιο βούρκο. Μια ματαιότητα. Ένας ατέλειωτος φαύλος κύκλος.
Πέρα όμως από τη συμβολή της μνήμης στην αντιμετώπιση πρακτικών αναγκών της καθημερινότητας, πώς μπορεί κανείς να ξεχάσει στ’ αλήθεια; Το υποσυνείδητο θα είναι πάντα πιο δυνατό από τη θέληση μιας συνείδησης που πολύ συχνά κοιμάται ανενόχλητη. Κανείς δε γεννιέται tabula rasa. Όλοι κάτι κουβαλάμε μέσα μας και πάντα θα το κουβαλάμε. Αυτό είναι που μας κάνει να έχουμε συναίσθηση του εαυτού μας. Εξάλλου όπως έλεγε ο Πλάτων «οι ιδέες προϋπάρχουν του σώματος».
Κανείς δε μπορεί να εμποδίσει τη σκέψη και ακόμη περισσότερο κανείς δε μπορεί να εμποδίσει την καρδιά. Κάποια πράγματα είναι και θα είναι έμφυτα παρά την επιστημονική εξέλιξη. Και είναι καλύτερα έτσι. Η φύση φροντίζει καλύτερα από εμάς να υπάρχει ισορροπία. Όσο κι αν πονά η μνήμη και τα όσα κάποτε ζήσαμε, είναι ποικιλοτρόπως αναγκαία :για να αποδίδουμε δικαιοσύνη, να διεκδικούμε ,να φροντίζουμε τους εαυτούς μας από τις κακοτοπιές και ίσως κάποιες φορές για να παίρνουμε δύναμη.
Σκεφτείτε πόση αδικία θα επικρατούσε στον κόσμο αν ο καθένας μας ξεχνούσε τόσο εύκολα αυτά που είχε κάνει ή αυτά που του είχαν κάνει. Η λήθη είναι μια εύκολη λύση για τις δύσκολες στιγμές αλλά σπάνια είναι αξιόπιστος δρόμος για ένα ταξίδι με σωστό δρόμο. Αντίσταση είναι το να θυμόμαστε. Όχι το να ξεχνάμε.
Ένα άγραφο χαρτί (tabula rasa) δεν έχει αξία και μπορεί εύκολα να πεταχτεί. Ένα γραμμένο χαρτί όμως περιέχει πάντα κάτι που ίσως είναι σημαντικό. Ακόμη και όταν έχει μουντζούρες ή λάθη. Γι’ αυτό ίσως θα έπρεπε τελικά να το διαβάσουμε.

2010-07-12T19:56:00.000+03:00

Υπαρχει ακομη λιγος ουρανος για παρηγορια

Replay - Amazing Animated Short Film

2010-07-07T21:22:00.000+03:00

Ασπρο και μαυρο

2010-06-30T14:10:00.000+03:00

Ακουω να λενε πως πρεπει να παρουμε θεση ,οτι τα πραγματα δυσκολευουν. Παντα ομως δυσκολα ηταν αλλα εμεις εκει να φαγωνομαστε και να χωριζομαστε σε παραταξεις. Απο εδω οι λυκοι κι απο εδω τα προβατα :ασπρα και μαυρα, καθε λογης. Εχω κουραστει με ολους αυτους που το παιζουν προφητες και οσιομαρτυρες. Δεν υπαρχουν τετοια πραγματα. Δεν ξερω αν υπαρχουν μεγαλοι οραματιστες πια. Κι αν καποιοι απο εμας πιστεψουμε πως γιναμε, τοτε φιλοι μου πεσαμε μεσα στην ιδια την παγιδα που νομιζαμε θα αποφυγουμε. Δεν ειναι ασπρο- μαυρο η ζωη οπως προσπαθουν να μας πουν. Η ζη ειναι πολυχρωμη. Εχει εντονα χρωματα, εχει και σκουρα. Το θεμα ειναι τι χρωμα βλεπεις εσυ και ποσο προσπαθεις. Το ουρανιο τοξο ειναι παντα ομορφο αλλα η μπορα ερχεται και φευγει το ιδιο απροσδοκητα...

Στάδιο ύπνου REM: εκεί που βλέπουμε τα όνειρα

2010-06-29T00:31:00.000+03:00

Στάδιο ύπνου REM: εκεί που βλέπουμε τα όνειρα

2010-06-28T11:44:00.001+03:00

http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=177087

GetOut - Best Animated Short Film 2009

2010-06-28T00:49:00.000+03:00

Father & Daughter

2010-06-27T21:30:00.000+03:00

«Τις πιο όμορφες θάλασσες δεν τις είδαμε ακόμη…»

2010-06-24T12:33:00.000+03:00

«Τις πιο όμορφες θάλασσες δεν τις είδαμε ακόμη..». Στίχος ενός ποιήματος; Μπορεί κάποιου συνθέτη. Το δημιούργημα ενός καταξιωμένου καλλιτέχνη ή ενός εκκολαπτόμενου. Εγώ το είδα απλά γραμμένο σ’ ένα τοίχο. Πόσο λίγη σημασία δίνουμε σε μια επιγραφή ενός τοίχου! Κι όμως αυτή η τέχνη του δρόμου προσφέρει κατά καιρό πολλά χαμόγελα σε ανύποπτους περαστικούς.
«Τις πιο όμορφες θάλασσες δεν τις είδαμε ακόμη..». Το διάβασα σ’ ένα τοίχο περιμένοντας στην ουρά το λεωφορείο. Χαμογέλασα άθελά μου. Ύστερα σκέφτηκα αυτόν που το έγραψε. Πόσο ανάγκη είχε να πιστέψει ότι καθετί καλό βρίσκεται ακόμη εκεί έξω και μας περιμένει. Τίποτα δεν είδαμε ακόμη. Είμαι βέβαιη γι’ αυτό. Η παραμικρή έκπληξη παραμονεύει κάπου εκεί έξω να μας προσφέρει κάτι διαφορετικό.
Ζω σε ψευδαισθήσεις, θα μου πείτε. Η ελπίδα όμως δεν είναι ψευδαίσθηση. Εμείς τείνουμε να τη θεωρούμε κάτι το ψεύτικο γιατί έτσι μοιάζει πια στη λαίλαπα που ζούμε. Ένα κουτάκι νεραϊδόσκονης που ρίχνουμε πάνω από τα κεφάλια μας για να μπορούμε να επιβιώσουμε.
Κι αυτό γιατί τα πάντα θυμίζουν ένα σκοτεινό και μακρύ τούνελ που δεν ξέρουμε ποτέ αν θα βγούμε. Ένα πελώριο, αδιέξοδο τούνελ που μας πνίγει. Τα αυτοκίνητα ουρλιάζουν, έρχονται καταπάνω μας και πουθενά δε βλέπουμε φως. Περιμένουμε μάταια κάτι ν’ αλλάξει και κρυβόμαστε μέσα στα μοιρολατρικά πανωφόρια μας αναμένοντας την καταστροφή. Κάποιοι προσπαθούν. Τρέχουν και φωνάζουν αλλά δε βλέπουν. Είναι κι εκείνοι μόνοι σ’ αυτή την προσπάθεια. Θέλουν να πλησιάσουν ο ένας τον άλλο αλλά δε γίνεται. Η ηχώ της φωνής τους χτυπάει λυπητερά πάνω σε κάποιο τοίχο και ξαναγυρίζει με τον ίδιο τρόπο σ’ αυτούς. Ανώφελη και αναπόφευκτη μοναξιά.
Μοιάζει με το Λαβύρινθο του Μινώταυρου. Μόνο που το τέρας δεν ξέρουμε ποιο είναι. Δεν ξέρουμε αν είναι μόνο ένα ούτε τι μορφή έχει. Και ίσως…-λέω ίσως- το τέρας να είμαστε κι εμείς οι ίδιοι….
Όποιος προσπαθήσει περισσότερο θα βρει και το μίτο της Αριάδνης. Κάποτε θ’ ανάψει κάποιο φως και ο πιο επίμονος θα βρει το δρόμο του. Εκεί προς το τέλος, θ’ ακούσει τα κύματα να σκάνε στη γη. Θα αντικρύσει τη θάλασσα ήρεμη και γαλήνια. Θα την παρομοιάσει με τη ζωή του. Την ιδεατή ζωή, αυτή που θα ήθελε να έχει. Πάνω σε κάποιο ξεχασμένο βράχο που τον έφαγε η αλμύρα θα αναπολήσει τις καλές στιγμές. Θα καταλάβει ότι η ομορφιά της ζωής είναι σαν τη θάλασσα: πότε γαλήνια και ποτέ αγριεμένη . Πάντα όμως ακαταμάχητη. Θα χαθεί λίγο στην απεραντοσύνη του τοπίου και ύστερα θα γυρίσει την πλάτη στο τούνελ για να συνεχίσει την πορεία του.

Γιατί ποτέ και κανέναν δε θα καταπιεί το μαύρο τούνελ. Τουλάχιστον όχι όσο σκεφτόμαστε τη θάλασσα που υπάρχει εκεί έξω και μας περιμένει να ταξιδέψουμε….

Κοινωνία ώρα μηδέν :η ανάγκη της συσπείρωσης

2010-06-21T17:05:00.000+03:00

Κοινωνία ώρα μηδέν :η ανάγκη της συσπείρωσης

2010-06-15T00:29:00.000+03:00

Όλοι μας ονειρευόμαστε πολύ κάθε νύχτα αλλά το πρωί έχουμε ξεχάσει το 90% απ' όσα έγιναν.Γι' αυτό είναι σημαντικοί οι ποιητές στην κοινωνία. Θυμούνται τα όνειρά μας για λογαριασμό μας.
Tom Robbins

2010-05-31T11:15:00.000+03:00

"Δε γεννηθηκα για να μισω μαζι σας αλλα για να αγαπω"(Αντιγονη, Σοφοκλης)

ενα πρωι...

2010-05-26T10:21:00.000+03:00

Ξυπναμε με την ελπιδα οτι η καθε μερα ειναι διαφορετικη και ειναι οντως. Ανοιγουμε το παραθυρο και προσπαθουμε να κανουμε μονο θετικες σκεψεις. Επικεντρωνουμε οι περισσοτεροι σε ενα μονο στοχο: αυτο που μας βασανιζει πιο πολυ. Κι οταν γυρναμε στα σπιτια μας το βραδυ, αυτο μονο σκεφτομαστε: Πετυχε ο στοχος; Αν ναι, ειμαστε ευτυχισμενοι, αν οχι πεφτουμε σε μαυρη καταθλιψη. Κι ομως σκεφτηκαμε ποτε ποσα υπολοιπα καλα μπορει να συνεβησαν κατα τη διαρκεια της μερας; Ποσοι ανθρωποι μας νοιαστηκαν, μας χαμογελασαν, μας μιλησαν ομορφα; Ποσες εμπειριες καινουριες αποκτησαμε; Ειμαστε παντα πλουσιοι κι ας μην το χωραει ο νους μας. Ειναι δυσκολο να πηγαινει το ματι σου μονο στα καλα.Μακαριοι ειναι αυτοι που βλεπουν συνεχεια την ομορφια μες στην ασχημια κι αναλογα την αξιοποιουν για να προστατευσουν τους εαυτους τους. Δε μιλω για φαντασματα. Υπαρχουν κι αυτοι οι ανθρωποι. Ανοιξτε το παραθυρο σας ενα πρωι! Ισως περνουν κατω απο την πορτα σας...!!!

Η ποίηση στη ζωή μας

2010-05-24T13:29:00.000+03:00

Η ποίηση στη ζωή μας

The Piano - Amazing Short

2010-05-20T01:25:00.000+03:00

Ποσο δυσκολο μας φαινεται πια σ' αυτη την εποχη δυο ανθρωποι να γερνουν παρεα! Ποσο δυσκολο πια και ποσο δυσευρετο: να ζεις με τον αλλο για τον αλλο!!!

Edith Piaf - Non, Je ne regrette rien

2010-05-20T01:21:00.000+03:00

Good Bye, Lenin! - Trailer

2010-05-17T16:56:00.000+03:00

Μια εξαιρετικη ταινια για την πτωση του Βερολινου γεματη χιουμορ και συγκινηση. Πτυχες της ιστοριας που δινονται μεσα απο μια ευαισθητη οπτικη του στενου οικογενειακου πλαισιου. Εξαιρετικες ερμηνειες οπως και οι μελωδιες του Tiersen

Συντροφιά με τη ΘΕΣΠΙ

2010-05-14T10:21:00.000+03:00

Συντροφιά με τη ΘΕΣΠΙ

Δεν είναι αυτή η Ελλάδα….

2010-05-06T17:51:00.000+03:00

Δεν είναι αυτή η Ελλάδα….

Πατρίδα - Αλκίνοος Ιωαννίδης

2010-05-05T19:54:00.000+03:00

Ισως ο Αλκινοος τα λεει ολα μ' αυτο το τραγουδι για τα οσα ζουμε τις τελευταιες μερες. Δεν ειμαι απαισιοδοξη απλα ειλικρινα αναρωτιεμαι τι μας επιφυλασσει το αυριο και ποιος στ' αληθεια ειναι ο δικος μας ρολος. Ας μου πει καποιος!

moon river-breakfast at tiffany´s

2010-05-02T16:42:00.000+03:00

Δεν είχα ποτέ κάποια ιδιαίτερη αδυναμία σε ταινίες αλλά τον τελευταίο καιρό έχει αρχίσει να με συγκινεί πολύ ο κινηματογράφος του 50' με 60'. Έχουν μια μαγεία αυτές οι παραγωγές που σήμερα έχει εκλείψει. Μια παλιομοδίτικη ομορφιά που ίσως κάποιοι θα θέλαμε να έχουμε ακόμα στη ζωή μας, έναν αέρα νοσταλγίας για μια εποχή που κάποια πράγματα είχαν άλλο νόημα και χρώμα.

Ας σοβαρευτουμε λιγο!!!!

2010-04-26T12:47:00.001+03:00

Δεν υπήρξα ποτέ φανατική αντιεξουσιάστρια και ίσως ούτε καν αντιεξουσιάστρια. Δε μου αρέσει να κατηγορώ τους ανθρώπους απλά για να λέω πως αμφισβητώ τα κακώς κείμενα. γιατί η αμφισβήτηση έχει πολλές μορφές και παραλλαγές ανάλογα με τα κίνητρα που την κατευθύνουν. είναι και γόνιμη αλλά είναι και στείρα. Το άδικο όμως δεν το δέχομαι. Κι όσο κι αν θέλω να μη μιλήσω δε μπορώ. Χτυπάει άσχημα στο μάτι μου. Σαν ένα έργο που προσβάλλει την αισθητική μου κι ακόμα περισσότερο την αξιοπρέπειά μου.
Πριν λίγο καιρό, καθ' οδόν για το σπίτι μου, αντίκρισα ένα θέαμα που μόνο καλή εντύπωση δε μου έκανε. Τυχαίνει να μένω δίπλα στο Δικαστικό Μέγαρο και συχνά βλέπω περιπολικά, μετακινήσεις κρατουμένων κλπ. Αυτή τη φορά έτυχε να δω δύο αστυνομικούς να βγαίνουν από το κτίριο μ' ένα μεσήλικα αλλοδαπό, δεμένο με χειροπέδες. Τον κρατούσαν κι αυτοί από το μπράτσο και ετοιμάζονταν να μπουν στο περιπολικό όχημα. Ετοιμάστηκα να προσπεράσω αδιάφορη όταν τυχαία γύρισα το κεφάλι μου και προς μεγάλη μου έκπληξη είδα ότι είχαν φορτώσει τον κρατούμενο στο πορτ-μπαγκάζ του αστυνομικόύ τζιπ. Δε μπορούσα να το πιστέψω!
Ειλικρινά ούτε τότε αλλά και ούτε τώρα κατάλαβα τη λογική αυτής της κίνησης. Έμεινα να τους κοιτάζω μέχρι που απομακρύνθηκαν προπσπαθώντας να καταλάβω. Ο κρατούμενος ήταν ήδη δεμένος και αν είχα υπολγίσει καλά την ηλικία του, δε θα μπορούσε εύκολα να ξεφύγει. Θα μπορούσαν τουλάχιστον να τον βάλουν στα πίσω καθίσματα και να τον επιτηρεί κάποιος ή να καθίσει ένας αστυνομικός μαζί του. Με δεμένα χέρια και τις ασφάλειες του αυτοκινήτου ενεργοποιημένες, πώς θα έφευγε; Μήπως τελικά με ξεγελούσε η κρίση μου και επρόκειτο για έναν επικίνδυνο εγκληματία, ένα φοβερό serial killer που ο νους του κατέβαζε χιλιάδες διαστροφικά σχέδια; Δε νομίζω φίλοι μου. Ας σοβαρευτούμε!
Υπήρξα γνήσια Ελληνοπούλα. Αγαπάω τη χώρα μου και καταλαβαίνω ότι η ανεξέλεγκτη εισροή αλλοδαπών προκαλεί προβλήματα και η εγκληματικότητα έχει εκτοξευτεί στα ύψη. Συμφωνώ να βρεθεί μια λύση. Πρέπει να σταματήσουν όλα αυτά. Μα για το Θεό! Μη σταματήσουμε να είμαστε άνθρωποι! Αυτό είναι το στοίχημα που πρέπει να κερδίσουμε. Ψυχαραιμία χρειάζεται και πάνω απ' όλα λίγο σεβασμός στο συνάνθρωπο όποιας φυλής κι αν είναι.
Η "αυτοκριτική" είναι προφανώς μια λέξη δύσκολη για όλους μας. Ακόμη κι αν έκλεψε ή σκότωσε , ποιος από εμάς μπορεί στ' αλήθεια να του φερθεί όπως του αξίζει; Δεν δικαιολογώ κανέναν. Ούτε εγκληματία ούτε αθώο. Αρνούμαι όμως να το παίζω "αλάνθαστη" ή "τιμωρός". "Ο αναμάρτητος πρώτος το λίθο βαλέτω".

«Πότε θα κάνει ξαστεριά…»

2010-04-24T22:55:00.000+03:00

«Πότε θα κάνει ξαστεριά…»

2010-04-23T17:23:00.000+03:00

Αυτος ο κοσμος στον οποιο ζουμε και αποτελουμε μερος του, ειναι μια τεραστια φαρσα (Ιονεσκο)

2010-04-23T15:46:00.000+03:00

Οταν δε ζεις τη δυστυχια, να σκεφτεσαι πως παντα υπαρχει. Και οταν εισαι ευτυχισμενος να προσεχεις*ολα μπορει ν' αλλαξουν σε μια μερα. (Φιλοκτητης, Σοφοκλη)