Έξω από το παράθυρό μου βλέπω ένα μεγάλο γέρο πλάτανο. Το χειμώνα είναι γυμνός. Από την άνοιξη και μετά όμως , η φυλλωσιά του απλώνεται παντού, σχεδόν σκεπάζει το δρόμο. Στα κλαδιά του τιτιβίζουν πουλιά και με το φύσημα του αέρα πέφτουν φύλλα και γύρη. Ανάλογα με το χρώμα του, καταλαβαίνω τις εποχές. Το ίδιο θα έκαναν και άλλοι πριν από εμένα, αν σκεφτεί κανείς ότι οι πλάτανοι είναι αιωνόβιοι. Άραγε θα μπορούμε σε λίγα χρόνια να έχουμε παρόμοιες εικόνες;.
Στην ιστοσελίδα της WWF ,διατυπώνεται εύστοχα το εξής: «αν όλες οι χώρες ζούσαν όπως ζούμε στην Ελλάδα, θα χρειαζόμασταν τρεις πλανήτες για να καλύψουμε τις ανάγκες μας». Επειδή όμως δε μπορούμε να μετοικήσουμε αλλού, είναι καιρός να αλλάξουμε κάποιες συνήθειες. Με αφορμή την Παγκόσμια ημέρα περιβάλλοντος (5 Ιουνίου), αποφάσισα να υπενθυμίσω σε όλους μας ότι υπάρχουν τρόποι να ζούμε διατηρώντας μια φιλική σχέση προς το περιβάλλον. Φυσικά, αυτό το γνωρίζουμε οι περισσότεροι αλλά τείνουμε να το ξεχνάμε. Ας κάνουμε λοιπόν μια επανάληψη!
Μιας που η βενζίνη ακρίβυνε, ας αφήσουμε το αυτοκίνητο στο σπίτι. Το περπάτημα είναι μια καλή διέξοδος τώρα που ο καιρός δεν είναι πια βροχερός. Συν τοις άλλοις, βελτιώνει τη σιλουέτα μας. Αν δε μπορείτε να περπατήσετε, μια καλή επιλογή είναι το ποδήλατο. Παρακολουθούσα τις προάλλες την εκπομπή της ΕΡΤ «Ποδήλατο Παντού» και με μεγάλη μου χαρά διαπίστωσα ότι η χρήση του ποδηλάτου συγκεντρώνει πολλούς θαυμαστές και ενδείκνυται για εξοικονόμηση χρόνου και χρήματος. Όσοι έχετε τη δυνατότητα του εν λόγω μέσου, αξίζει να την εκμεταλλευτείτε. Ειδάλλως, μπορείτε κάλλιστα να χρησιμοποιείτε την αστική συγκοινωνία που θα σας εξυπηρετήσει σε διάφορες περιστάσεις .
Συνεχίζουμε με τις εν οίκω αλλαγές. Το να αλλάξετε λέβητα ή κλιματιστικό, είναι κάτι που μπορεί να βοηθήσει αλλά κατανοώ πως μπορεί να αποβεί ιδιαίτερα δαπανηρό. Ωστόσο, υπάρχουν κι άλλες «οικονομικές» διέξοδοι που μπορείτε να οικειοποιηθείτε. Πρώτον, φροντίστε να καταναλώνετε λιγότερο νερό. Μπορείτε να ξυρίζεστε ή να πλένετε τα δόντια σας χωρίς να αφήνετε τη βρύση να τρέχει. Αναγκαίοι κρίνονται οι έλεγχοι για διαρροές. Δεύτερον, κλείνετε πάντα τις ηλεκτρικές συσκευές πατώντας το κουμπί της συσκευής και όχι από κάποιο χειριστήριο γιατί έτσι τις αφήνετε stand by. Τρίτον και σημαντικότερον, βάλτε την ανακύκλωση στις ζωές. Το τρίπτυχο «ελαττώνω- ανακυκλώνω- ξαναχρησιμοποιώ» είναι σωτήριο όχι μόνο για τη φύση αλλά και για το ίδιο σας το νοικοκυριό.
Όσοι έχετε κήπους, θα μπορούσατε να φυτέψετε ένα δέντρο . Ένα και μόνο δέντρο απορροφά στη ζωή του ένα τόνο διοξειδίου του άνθρακα. Αν πάλι ο χώρος δεν είναι αρκετός, φυτέψτε κάτι άλλο. Μπορείτε να δοκιμάσετε τα πάντα: τα καλλωπιστικά φυτά θα ομορφύνουν το χώρο σας ενώ μικρά οπωροφόρα θα εξασφαλίσουν και ένα μέρος της διατροφής σας.
Έξω από το σπίτι, θα πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί με το πού πετάμε αναμμένα τσιγάρα. Μια πυρκαγιά προκαλείται εύκολα όταν την ευνοούν οι καιρικές συνθήκες αλλά συχνά σβήνεται δύσκολα. Μεγάλη προσοχή επίσης χρειάζεται στις ακτές μας , τις οποίες πρέπει να διατηρούμε καθαρές με κάθε τρόπο. Σε περίπτωση μάλιστα που κοντά μας μεγαλώνουν είδη υπό εξαφάνιση, θα πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για να μη διαταράξουμε τη φυσική ισορροπία τους.
Οι επιλογές είναι πολλές. Ο καθένας από εμάς έχει αμέτρητες εναλλακτικές προκειμένου να αρχίσει να ζει ποιοτικά και φιλικά προς το περιβάλλον. Η ενημέρωση είναι το πρώτο βήμα που πρέπει να ακολουθήσουμε. Με ένα απλό κλικ , μπορούμε να γνωρίσουμε άμεσα τον τόπο μας και να αφουγκραστούμε τις ανάγκες του. Παραθέτω ενδεικτικά κάποιες ιστοσελίδες: www.wwf.gr, www.energia.gr , www.podilates.gr , www.greenpeace.org/greece . Αν ψάξει κανείς μπορεί να βρει ακόμη περισσότερα. Οι πληροφορίες δε βρίσκονται μόνο στο διαδίκτυο. Τα πάντα γύρω μας είναι ζωντανές πηγές γνώσεις. Ρωτήστε στο δήμο σας, ψάξτε στη γειτονιά σας για κάδους ανακύκλωσης, συζητήστε το με τους γνωστούς σας.
Ενημερωθείτε- Σκεφτείτε- Δραστηριοποιηθείτε!!!
Είναι υπόθεση όλων μας!
Σάββατο 28 Μαΐου 2011
Πέμπτη 26 Μαΐου 2011
Φοιτητικές εκλογές 2011
Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η πολιτική στην Ελλάδα μας απογοητεύει όλους. Συνηθίζουμε να λέμε ότι τα πράγματα πρέπει να αλλάξουν, πρέπει να χτυπήσουμε τη διαφθορά στη ρίζα της και να συμβάλλουμε στην υγιή πολιτικοποίηση των νέων. Εξάλλου, η γνωριμία της νεολαίας με κάποια μορφή πολιτικής πραγματοποιείται πλέον από τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση (πενταμελή, δεκαπενταμελή) για να κορυφωθεί στο πανεπιστήμιο. Ειδικά στο Πανεπιστήμιο, τα παραδείγματα είναι λαμπρά: Μάης του 68 και γενιά του Πολυτεχνείου έγραψαν ιστορία. Θα μπορούσαν σήμερα να επαναληφθούν παρόμοια κινήματα;
Την Τετάρτη 18 Μαϊου 2011 έλαβαν χώρα οι φοιτητικές εκλογές όλων των ελληνικών πανεπιστημίων. Οι εφημερίδες έγραψαν ότι οι εκλογές φέτος έλαβαν άλλο νόημα σε συνθήκες μνημονίου και οικονομικής κρίσης. Πράγματι , τα προβλήματα είναι πολλά: ανεργία, απεργίες, περικοπή κονδυλίων και λουκέτο σε πολλά πανεπιστημιακά ιδρύματα. Σε κάποιες περιπτώσεις, η πίεση που ασκείται είναι γόνιμη. Δυστυχώς, στις περισσότερες περιπτώσεις, διαιωνίζεται απλώς το ίδιο ασφυκτικό κλίμα.
Η πρώτη εντύπωση που αποκόμισα από τις πολιτικές παρατάξεις σε επίπεδο πανεπιστημιακό, συνοψίζεται σε μια φράση : «πολύς θόρυβος για το τίποτα». Άνθρωποι που προσπαθούν να σε προσεγγίσουν με κάθε τρόπο :δωρεάν σημειώσεις, κερασμένα ποτά και καφέδες, πάρτι και εκδρομές. Τραπεζάκια κάτω από πολύχρωμες αφίσες, βαβούρα και μουσική στη διαπασών. Κάποιες φορές η μουσική διακόπτεται για να ακουστούν τα γνωστά συνθήματα. Στέκομαι και κοιτάζω. Μερικές φορές απορώ: οι άνθρωποι αυτοί πιστεύουν αληθινά σε ό,τι κάνουν ή απλά αποβλέπουν σε κάποιο διορισμό ή άλλου είδους βοήθεια;
Δεν τους κατηγορώ σε καμιά από τις δύο περιπτώσεις. Όλοι έχουμε ανάγκη να πιστέψουμε σε κάτι (ακόμη και λανθασμένο) κι ακόμη περισσότερο έχουμε ανάγκη να βολευτούμε με κάποιο τρόπο στη δύσκολη εποχή που ζούμε. Νοιώθω όμως να με κοροϊδεύουν όταν κάποιοι προσπαθούν να με πείσουν για τις αγνές τους προθέσεις και ιδέες. Ειδικά όταν προσπαθούν να με πείσουν πως είναι ανεξάρτητοι ιδεολόγοι που νοιάζονται απλώς για το καλό μας και πρέπει να τους στηρίξω. Αισθάνομαι ότι βλέπω τους πολιτικούς που παρακολουθώ στην τηλεόραση. Μόνο που αυτοί εδώ είναι ακόμη εκκολαπτόμενοι.
Οι συνελεύσεις των σχολών , όταν φυσικά πραγματοποιούνται, είναι αγώνας ρινγκ. Το να πραγματοποιηθεί συνέλευση, είναι ένα εγχείρημα σχετικά δύσκολο. Έχει τύχει να υπάρχουν αιτήματα αλλά εξαιτίας των συμφερόντων της εκάστοτε παράταξης, οι μεν κάνουν πόλεμο στους δε για να μη συγκεντρωθεί κόσμος και έτσι η συνέλευση να μην έχει ισχύ. Ακόμη όμως κι όταν πραγματοποιηθεί, ο άμαχος πληθυσμός προσπαθεί να ξεφύγει μέσα από θύελλα χειρονομιών, βρισιών και γιατί όχι, ξύλου. Ποια δημοκρατία και ποιος διάλογος! Οι συνελεύσεις έχουν καταντήσει μια επίδειξη δύναμης μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών και των αγαπημένων τους λέξεων. Όλοι φωνάζουν ταυτόχρονα προσπαθώντας να ακουστούν πιο δυνατά και στο τέλος δεν ακούγεται τίποτα, όπως ακριβώς και στα τηλεοπτικά παράθυρα. Τα πραγματικά προβλήματα των σχολών φυσικά, έρχονται συχνά δεύτερα.
Πέρυσι, γνώρισα μέσα στο πλαίσιο έρευνας μια Αμερικανίδα από το Σηάτλ που έκανε εργασία για την παιδεία στην Ελλάδα. Τα όσα άκουσε για τις πολιτικές παρατάξεις των σχολών, την άφησαν άφωνη. «Στην Αμερική δε γίνεται τίποτα τέτοιο», μας είπε.
Θα βιαστούν κάποιοι να πουν πως ίσως στην Αμερική , οι φοιτητές είναι λιγότερο μαχητικοί απ ‘ ότι εδώ. Ίσως να έχουν δίκιο. Ίσως στην Ελλάδα, το χειμαρρώδες πνεύμα μας να κυριεύει τα πάντα. Για να είμαι απόλυτα αντικειμενική, υπάρχουν παρατάξεις που έχουν βοηθήσει τις σχολές με διάφορους τρόπους όπως διοργάνωση εκδηλώσεων και ημερίδων. Μια μόνο παράταξη όμως δε φέρνει την άνοιξη σ’ αυτό το βαρύ χειμωνιάτικο τοπίο.
Το βράδυ των εκλογών, μέλη των εν λόγω ομάδων, πανηγύριζαν έξω από το σπίτι μου. Σκέφτομαι μερικές φορές πως είναι δύσκολο να ξεχωρίσουμε την πολιτική από το ποδόσφαιρο. Και οι δύο χώροι είναι βρόμικοι, τα πάντα θυσιάζονται για το χρήμα και οι φανατισμός κλειδώνει την ικανότητά μας να δούμε καθαρά τα πράγματα. Με συγχωρείτε αλλά αυτές οι εικόνες με θλίβουν. Είναι απαράδεκτες.
Θα ήθελα να μπορούσαμε να αποδεσμευτούμε από τέτοιες καταστάσεις αλλά είναι πολύ δύσκολο. Δε με νοιάζει να φύγουν οι παρατάξεις. Ας μείνουν . Αυτό που επιθυμώ εγώ και πολλοί άλλοι είναι η δυνατότητα επιλογής ενός ανεξάρτητου φοιτητικού κινήματος μακριά από πολιτικά κόμματα και στερεότυπες ιδέες. Ζητάμε ένα κίνημα που να νοιάζεται μόνο για τις ανάγκες του φοιτητή, να πηγαίνει στις πορείες απαρτιζόμενο από φοιτητές και όχι σωματεία, να μην είναι κόκκινο, μπλε, πράσινο. Να είναι μια ομάδα σκεπτόμενων ανθρώπων που θέλουν να βοηθήσουν το φοιτητή και να προάγουν τους πανεπιστημιακούς θεσμούς . Ζητάμε πολλά;
(το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Μαχητής»)
Την Τετάρτη 18 Μαϊου 2011 έλαβαν χώρα οι φοιτητικές εκλογές όλων των ελληνικών πανεπιστημίων. Οι εφημερίδες έγραψαν ότι οι εκλογές φέτος έλαβαν άλλο νόημα σε συνθήκες μνημονίου και οικονομικής κρίσης. Πράγματι , τα προβλήματα είναι πολλά: ανεργία, απεργίες, περικοπή κονδυλίων και λουκέτο σε πολλά πανεπιστημιακά ιδρύματα. Σε κάποιες περιπτώσεις, η πίεση που ασκείται είναι γόνιμη. Δυστυχώς, στις περισσότερες περιπτώσεις, διαιωνίζεται απλώς το ίδιο ασφυκτικό κλίμα.
Η πρώτη εντύπωση που αποκόμισα από τις πολιτικές παρατάξεις σε επίπεδο πανεπιστημιακό, συνοψίζεται σε μια φράση : «πολύς θόρυβος για το τίποτα». Άνθρωποι που προσπαθούν να σε προσεγγίσουν με κάθε τρόπο :δωρεάν σημειώσεις, κερασμένα ποτά και καφέδες, πάρτι και εκδρομές. Τραπεζάκια κάτω από πολύχρωμες αφίσες, βαβούρα και μουσική στη διαπασών. Κάποιες φορές η μουσική διακόπτεται για να ακουστούν τα γνωστά συνθήματα. Στέκομαι και κοιτάζω. Μερικές φορές απορώ: οι άνθρωποι αυτοί πιστεύουν αληθινά σε ό,τι κάνουν ή απλά αποβλέπουν σε κάποιο διορισμό ή άλλου είδους βοήθεια;
Δεν τους κατηγορώ σε καμιά από τις δύο περιπτώσεις. Όλοι έχουμε ανάγκη να πιστέψουμε σε κάτι (ακόμη και λανθασμένο) κι ακόμη περισσότερο έχουμε ανάγκη να βολευτούμε με κάποιο τρόπο στη δύσκολη εποχή που ζούμε. Νοιώθω όμως να με κοροϊδεύουν όταν κάποιοι προσπαθούν να με πείσουν για τις αγνές τους προθέσεις και ιδέες. Ειδικά όταν προσπαθούν να με πείσουν πως είναι ανεξάρτητοι ιδεολόγοι που νοιάζονται απλώς για το καλό μας και πρέπει να τους στηρίξω. Αισθάνομαι ότι βλέπω τους πολιτικούς που παρακολουθώ στην τηλεόραση. Μόνο που αυτοί εδώ είναι ακόμη εκκολαπτόμενοι.
Οι συνελεύσεις των σχολών , όταν φυσικά πραγματοποιούνται, είναι αγώνας ρινγκ. Το να πραγματοποιηθεί συνέλευση, είναι ένα εγχείρημα σχετικά δύσκολο. Έχει τύχει να υπάρχουν αιτήματα αλλά εξαιτίας των συμφερόντων της εκάστοτε παράταξης, οι μεν κάνουν πόλεμο στους δε για να μη συγκεντρωθεί κόσμος και έτσι η συνέλευση να μην έχει ισχύ. Ακόμη όμως κι όταν πραγματοποιηθεί, ο άμαχος πληθυσμός προσπαθεί να ξεφύγει μέσα από θύελλα χειρονομιών, βρισιών και γιατί όχι, ξύλου. Ποια δημοκρατία και ποιος διάλογος! Οι συνελεύσεις έχουν καταντήσει μια επίδειξη δύναμης μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών και των αγαπημένων τους λέξεων. Όλοι φωνάζουν ταυτόχρονα προσπαθώντας να ακουστούν πιο δυνατά και στο τέλος δεν ακούγεται τίποτα, όπως ακριβώς και στα τηλεοπτικά παράθυρα. Τα πραγματικά προβλήματα των σχολών φυσικά, έρχονται συχνά δεύτερα.
Πέρυσι, γνώρισα μέσα στο πλαίσιο έρευνας μια Αμερικανίδα από το Σηάτλ που έκανε εργασία για την παιδεία στην Ελλάδα. Τα όσα άκουσε για τις πολιτικές παρατάξεις των σχολών, την άφησαν άφωνη. «Στην Αμερική δε γίνεται τίποτα τέτοιο», μας είπε.
Θα βιαστούν κάποιοι να πουν πως ίσως στην Αμερική , οι φοιτητές είναι λιγότερο μαχητικοί απ ‘ ότι εδώ. Ίσως να έχουν δίκιο. Ίσως στην Ελλάδα, το χειμαρρώδες πνεύμα μας να κυριεύει τα πάντα. Για να είμαι απόλυτα αντικειμενική, υπάρχουν παρατάξεις που έχουν βοηθήσει τις σχολές με διάφορους τρόπους όπως διοργάνωση εκδηλώσεων και ημερίδων. Μια μόνο παράταξη όμως δε φέρνει την άνοιξη σ’ αυτό το βαρύ χειμωνιάτικο τοπίο.
Το βράδυ των εκλογών, μέλη των εν λόγω ομάδων, πανηγύριζαν έξω από το σπίτι μου. Σκέφτομαι μερικές φορές πως είναι δύσκολο να ξεχωρίσουμε την πολιτική από το ποδόσφαιρο. Και οι δύο χώροι είναι βρόμικοι, τα πάντα θυσιάζονται για το χρήμα και οι φανατισμός κλειδώνει την ικανότητά μας να δούμε καθαρά τα πράγματα. Με συγχωρείτε αλλά αυτές οι εικόνες με θλίβουν. Είναι απαράδεκτες.
Θα ήθελα να μπορούσαμε να αποδεσμευτούμε από τέτοιες καταστάσεις αλλά είναι πολύ δύσκολο. Δε με νοιάζει να φύγουν οι παρατάξεις. Ας μείνουν . Αυτό που επιθυμώ εγώ και πολλοί άλλοι είναι η δυνατότητα επιλογής ενός ανεξάρτητου φοιτητικού κινήματος μακριά από πολιτικά κόμματα και στερεότυπες ιδέες. Ζητάμε ένα κίνημα που να νοιάζεται μόνο για τις ανάγκες του φοιτητή, να πηγαίνει στις πορείες απαρτιζόμενο από φοιτητές και όχι σωματεία, να μην είναι κόκκινο, μπλε, πράσινο. Να είναι μια ομάδα σκεπτόμενων ανθρώπων που θέλουν να βοηθήσουν το φοιτητή και να προάγουν τους πανεπιστημιακούς θεσμούς . Ζητάμε πολλά;
(το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Μαχητής»)
Τετάρτη 18 Μαΐου 2011
το τέρας των Πανελλαδικών
Σε μια κοινωνία που η επαγγελματική αποκατάσταση μοιάζει χιλιοειπωμένο ανέκδοτο, το τέρας των πανελλαδικών ζει ακόμη και βασανίζει εκατοντάδες παιδιά αυτής της χώρας. Μια διαδικασία ψυχοφθόρα και δαπανηρή στην οποία εμπλέκονται οι Έλληνες εδώ και πολλές γενιές, ξεκίνησε ξανά αυτό το μήνα και τελειώνει σύντομα. Δε θέλω να κρίνω τους εκπαιδευτικούς θεσμούς. Κανείς μας, απ' ότι φαίνεται, δεν είναι σε θέση να αποφασίσει ποιο είναι το κατάλληλο και πρακτικά υλοποιήσιμο εκπαιδευτικό πρότυπο. Θέλω μόνο να ευχηθώ καλή δύναμη σε όλα αυτά τα παιδάκια και να τονίσω ότι η αποτυχία στις εξετάσεις δεν είναι αποτυχία στη ζωή. Υπάρχουν πολλές πόρτες και πολλά παράθυρα να ανοιχτούν ακόμη κι αν κάποιοι τείνουν να μας εγκλωβίσουν σε στενά καλούπια. Ας μην ξεχνάμε πως πέρα από κάθε χαρτί και κάθε δίπλωμα, η δια βίου μάθηση κρίνεται η πιο χρήσιμη και πιο εποικοδομητική βοήθεια που θα μπορούσαμε να έχουμε. Αν πορευτούμε με αυτό το σκεπτικό, δε θα χάσουμε ποτέ. Έχουμε μόνο να κερδίσουμε!
Η ωμή φρίκη της παιδεραστίας
Ο γονιός του 21ου αιώνα έχει πολλά να φοβάται όσον αφορά την ασφάλεια των παιδιών του: ναρκωτικά, απαγωγές, εμπόριο οργάνων , εμπόριο λευκής σαρκός και η απαρίθμηση δεν έχει τέλος. Συγκεκριμένα η σωματεμπορία των μικρών παιδιών στις μέρες μας έχει φτάσει σε ιδιαίτερα υψηλά ποσοστά που σκορπούν θλίψη και αγανάκτηση. «Μα ποιος μπορεί να ορέγεται σεξουαλικά ένα οκτάχρονο ;», αναρωτιόμαστε. Η απάντηση σοκάρει και οι στατιστικές έρχονται να αναδείξουν την παιδεραστία ως μείζονα απειλή της εποχής μας.
Είχα ακούσει κατά καιρούς για διάφορα κυκλώματα παιδικής πορνογραφίας που ανακαλύφθηκαν και ξεσκεπάστηκαν. Δεν είχα, ωστόσο, ασχοληθεί περισσότερο με το ζήτημα μέχρι πριν λίγες μέρες όπου ένα τηλεοπτικό ερέθισμα κέντρισε το ενδιαφέρον μου.
Παρακολουθούσα κάποια αμερικανική τηλεοπτική εκπομπή που συνήθως φιλοξενεί συζητήσεις κοινωνικού ενδιαφέροντος. Η παρουσιάστρια είχε καλέσει τέσσερις νεαρές γυναίκες που είχαν όλες κακοποιηθεί σεξουαλικά στην εφηβεία και στα παιδικά τους χρόνια. Η ιστορία έχει ως εξής: στο Αρκάνσας των Η.Π.Α. δρούσε για χρόνια το θρησκευτικό ίδρυμα του Τόνι Αλάμο. Ήταν μια ισχυρή κοινότητα που απαριθμούσε πολλά μέλη εξαιτίας της ικανότητας του Αλάμο να πείθει τον κόσμο πως ήταν εκπρόσωπος του Θεού στη Γη. Με τη ρητορική του δεινότητα και τις θεολογικές του γνώσεις, είχε καταφέρει να πείσει ένα μεγάλο μέρος ανθρώπων που τον υπηρετούσαν και τον εμπιστεύονταν τυφλά.
Το να γίνει κάποια κοπέλα γυναίκα του, θεωρούταν μεγάλη τιμή εξαιτίας της θρησκευτικής πίστης που διακατείχε τα άτομα της κοινότητας. Οι μητέρες έστελναν τις κόρες τους στο σπίτι του από την ηλικία των 14 ή ακόμη και των 8 ετών. Ο Αλάμο κάνοντάς τους πλύση εγκεφάλου, τις έπειθε να κοιμηθούν μαζί του και τις ανάγκαζε να μείνουν εκεί. Αν κάποια επιχειρούσε να δραπετεύσει, την ξυλοκοπούσε βίαια. «Αυτό που μας κρατούσε ήταν η λεκτική βία και ο φόβος. Μας απειλούσε πως αν φύγουμε θα πάμε στην κόλαση εμείς και οι οικογένειές μας. Φαινόταν τόσο σίγουρος γι’ αυτά που έλεγε. Ασκούσε σε όλους τεράστια επιρροή και φοβόμασταν ότι όντως θα παθαίναμε κάτι κακό», εξομολογείται μια εκ των κακοποιημένων κοριτσιών.
Τα κορίτσια αυτά κατάφεραν να δραπετεύσουν και να καταθέσουν μήνυση εναντίον του. Υπήρχαν άνθρωποι που τις βοήθησαν και τις στήριξαν για να μπορέσουν να ξαναβρούν τον εαυτό τους. Υπήρχαν όμως και άνθρωποι , και μάλιστα συγγενείς τους που στράφηκαν εναντίον τους και υποστήριξαν τον Τ. Αλάμο. Όπως και να είχαν τα πράγματα, ήταν απρέπεια να κατηγορείς τον εκπρόσωπο του Θεού.
Δυστυχώς ακόμη και στις μέρες μας σε κοινωνίες που θεωρούνται προηγμένες, τέτοια περιστατικά συμβαίνουν καθημερινά. Ποιος μπορεί να ξεχάσει τις δεκάδες κατηγορίες για ανώτατα μέλη της Εκκλησίας του Βατικανού που κακοποιούσαν σεξουαλικά μικρά παιδιά! Τα αποδεικτικά στοιχεία ήταν αδιάσειστα αλλά ακόμη και τότε βρέθηκαν άτομα που αμφισβήτησαν τις κατηγορίες.
Η αλήθεια φαίνεται να ξαφνιάζει αλλά οι ειδικοί επισημαίνουν ότι ο υπαίτιος της σεξουαλικής κακοποίησης είναι συνήθως υπεράνω υποψίας και έτσι να μπορεί να δρα ανενόχλητος /η. Σε πολλές περιπτώσεις, είναι άτομο που προέρχεται από το οικείο οικογενειακό περιβάλλον (Συγκεκριμένα το 50% των παιδεραστών είναι φίλοι ή συγγενείς). Πολλοί μάλιστα εξασκούν επαγγέλματα που τους επιτρέπουν να είναι κοντά σε παιδιά (όπως δάσκαλοι, κλόουν κλπ) Η ψυχολογική βία που ασκούν στα θύματά τους είναι το κύριο όπλο που χρησιμοποιούν για να τα κρατούν δέσμια κοντά τους.
Κύριος χώρος δράσης τους θεωρείται το διαδίκτυο. Σύμφωνα με το τμήμα Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος , από το 2005 μέχρι το 2009, προέκυψαν 56 υποθέσεις παιδικής πορνογραφίας , από τις οποίες συνελήφθησαν 78 άτομα. Πρόκειται για μια ιδιαίτερα επικερδή δραστηριότητα καθώς ο τζίρος αυτών των σελίδων υπερβαίνει τα τρία δισεκατομμύρια ανά έτος.
Οι προσπάθειες να αποτραπεί αυτό το είδος τους σωματικού και ψυχικού βιασμού, πέφτουν συχνά στο κενό. Το φαινόμενο της παιδεραστίας οφείλεται σε διάφορους κοινωνικούς παράγοντες. Η εξάλειψή του δε σχετίζεται μόνο με νομοθετικές ρυθμίσεις. Οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι πρέπει να σκύψουμε πάνω από τον παιδόφιλο. Τις περισσότερες φορές πρόκειται για ενήλικα που είχε κακοποιηθεί στα παιδικά του χρόνια.
Κατά τη γνώμη μου, η παιδοφιλία δεν είναι μια απλή διαστροφή. Δε μπορούμε να μιλάμε για τέρατα και αγγέλους , κυρίες και κύριοι. Οι παιδεραστές κάνουν κόσμο να υποφέρει αλλά υποφέρουν και οι ίδιοι. Αναφέρω χαρακτηριστικά το παράδειγμα του Εβράρ (Γάλλου παιδεραστή) που έστειλε γράμμα στο Ν. Σαρκοζί για να ζητήσει να του επιτραπεί ο χειρουργικός ευνουχισμός (να σημειωθεί πως η συγκεκριμένη επέμβαση απαγορεύεται στη Γαλλία) προκειμένου να απαλλαγεί από την έλξη του για παιδιά.
Τι μπορούμε να κάνουμε λοιπόν όταν η Πολιτεία αδυνατεί να θεραπεύσει το φαινόμενο από τη ρίζα του; Το βάρος τότε πέφτει σίγουρα στο γονέα. Οι ειδικοί συνιστούν επαγρύπνηση: μην αφήνετε το παιδί μόνο με άτομα που δε γνωρίζετε ή που δε σας εμπνέουν εμπιστοσύνη. Να είστε επίσης αυστηροί με τη χρήση του Διαδικτύου όταν τα παιδιά είναι μικρά και να τα επιτηρείτε. Ο διάλογος κρίνεται αναγκαίος ώστε να μπορέσετε να αναγνωρίσετε τα πρώτα σημάδια.
Ζούμε σε έναν απάνθρωπο κόσμο και η πρόληψη είναι η αναγκαία οδός για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε. Μην αφήνετε τα παιδιά σας να πληγωθούν σε μια τόσο ευαίσθητη ηλικία. Γιατί κάποια τραύματα απαλύνονται .Κάποια άλλα δυστυχώς δεν κλείνουν ποτέ…..
(το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Μαχητής)
Είχα ακούσει κατά καιρούς για διάφορα κυκλώματα παιδικής πορνογραφίας που ανακαλύφθηκαν και ξεσκεπάστηκαν. Δεν είχα, ωστόσο, ασχοληθεί περισσότερο με το ζήτημα μέχρι πριν λίγες μέρες όπου ένα τηλεοπτικό ερέθισμα κέντρισε το ενδιαφέρον μου.
Παρακολουθούσα κάποια αμερικανική τηλεοπτική εκπομπή που συνήθως φιλοξενεί συζητήσεις κοινωνικού ενδιαφέροντος. Η παρουσιάστρια είχε καλέσει τέσσερις νεαρές γυναίκες που είχαν όλες κακοποιηθεί σεξουαλικά στην εφηβεία και στα παιδικά τους χρόνια. Η ιστορία έχει ως εξής: στο Αρκάνσας των Η.Π.Α. δρούσε για χρόνια το θρησκευτικό ίδρυμα του Τόνι Αλάμο. Ήταν μια ισχυρή κοινότητα που απαριθμούσε πολλά μέλη εξαιτίας της ικανότητας του Αλάμο να πείθει τον κόσμο πως ήταν εκπρόσωπος του Θεού στη Γη. Με τη ρητορική του δεινότητα και τις θεολογικές του γνώσεις, είχε καταφέρει να πείσει ένα μεγάλο μέρος ανθρώπων που τον υπηρετούσαν και τον εμπιστεύονταν τυφλά.
Το να γίνει κάποια κοπέλα γυναίκα του, θεωρούταν μεγάλη τιμή εξαιτίας της θρησκευτικής πίστης που διακατείχε τα άτομα της κοινότητας. Οι μητέρες έστελναν τις κόρες τους στο σπίτι του από την ηλικία των 14 ή ακόμη και των 8 ετών. Ο Αλάμο κάνοντάς τους πλύση εγκεφάλου, τις έπειθε να κοιμηθούν μαζί του και τις ανάγκαζε να μείνουν εκεί. Αν κάποια επιχειρούσε να δραπετεύσει, την ξυλοκοπούσε βίαια. «Αυτό που μας κρατούσε ήταν η λεκτική βία και ο φόβος. Μας απειλούσε πως αν φύγουμε θα πάμε στην κόλαση εμείς και οι οικογένειές μας. Φαινόταν τόσο σίγουρος γι’ αυτά που έλεγε. Ασκούσε σε όλους τεράστια επιρροή και φοβόμασταν ότι όντως θα παθαίναμε κάτι κακό», εξομολογείται μια εκ των κακοποιημένων κοριτσιών.
Τα κορίτσια αυτά κατάφεραν να δραπετεύσουν και να καταθέσουν μήνυση εναντίον του. Υπήρχαν άνθρωποι που τις βοήθησαν και τις στήριξαν για να μπορέσουν να ξαναβρούν τον εαυτό τους. Υπήρχαν όμως και άνθρωποι , και μάλιστα συγγενείς τους που στράφηκαν εναντίον τους και υποστήριξαν τον Τ. Αλάμο. Όπως και να είχαν τα πράγματα, ήταν απρέπεια να κατηγορείς τον εκπρόσωπο του Θεού.
Δυστυχώς ακόμη και στις μέρες μας σε κοινωνίες που θεωρούνται προηγμένες, τέτοια περιστατικά συμβαίνουν καθημερινά. Ποιος μπορεί να ξεχάσει τις δεκάδες κατηγορίες για ανώτατα μέλη της Εκκλησίας του Βατικανού που κακοποιούσαν σεξουαλικά μικρά παιδιά! Τα αποδεικτικά στοιχεία ήταν αδιάσειστα αλλά ακόμη και τότε βρέθηκαν άτομα που αμφισβήτησαν τις κατηγορίες.
Η αλήθεια φαίνεται να ξαφνιάζει αλλά οι ειδικοί επισημαίνουν ότι ο υπαίτιος της σεξουαλικής κακοποίησης είναι συνήθως υπεράνω υποψίας και έτσι να μπορεί να δρα ανενόχλητος /η. Σε πολλές περιπτώσεις, είναι άτομο που προέρχεται από το οικείο οικογενειακό περιβάλλον (Συγκεκριμένα το 50% των παιδεραστών είναι φίλοι ή συγγενείς). Πολλοί μάλιστα εξασκούν επαγγέλματα που τους επιτρέπουν να είναι κοντά σε παιδιά (όπως δάσκαλοι, κλόουν κλπ) Η ψυχολογική βία που ασκούν στα θύματά τους είναι το κύριο όπλο που χρησιμοποιούν για να τα κρατούν δέσμια κοντά τους.
Κύριος χώρος δράσης τους θεωρείται το διαδίκτυο. Σύμφωνα με το τμήμα Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος , από το 2005 μέχρι το 2009, προέκυψαν 56 υποθέσεις παιδικής πορνογραφίας , από τις οποίες συνελήφθησαν 78 άτομα. Πρόκειται για μια ιδιαίτερα επικερδή δραστηριότητα καθώς ο τζίρος αυτών των σελίδων υπερβαίνει τα τρία δισεκατομμύρια ανά έτος.
Οι προσπάθειες να αποτραπεί αυτό το είδος τους σωματικού και ψυχικού βιασμού, πέφτουν συχνά στο κενό. Το φαινόμενο της παιδεραστίας οφείλεται σε διάφορους κοινωνικούς παράγοντες. Η εξάλειψή του δε σχετίζεται μόνο με νομοθετικές ρυθμίσεις. Οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι πρέπει να σκύψουμε πάνω από τον παιδόφιλο. Τις περισσότερες φορές πρόκειται για ενήλικα που είχε κακοποιηθεί στα παιδικά του χρόνια.
Κατά τη γνώμη μου, η παιδοφιλία δεν είναι μια απλή διαστροφή. Δε μπορούμε να μιλάμε για τέρατα και αγγέλους , κυρίες και κύριοι. Οι παιδεραστές κάνουν κόσμο να υποφέρει αλλά υποφέρουν και οι ίδιοι. Αναφέρω χαρακτηριστικά το παράδειγμα του Εβράρ (Γάλλου παιδεραστή) που έστειλε γράμμα στο Ν. Σαρκοζί για να ζητήσει να του επιτραπεί ο χειρουργικός ευνουχισμός (να σημειωθεί πως η συγκεκριμένη επέμβαση απαγορεύεται στη Γαλλία) προκειμένου να απαλλαγεί από την έλξη του για παιδιά.
Τι μπορούμε να κάνουμε λοιπόν όταν η Πολιτεία αδυνατεί να θεραπεύσει το φαινόμενο από τη ρίζα του; Το βάρος τότε πέφτει σίγουρα στο γονέα. Οι ειδικοί συνιστούν επαγρύπνηση: μην αφήνετε το παιδί μόνο με άτομα που δε γνωρίζετε ή που δε σας εμπνέουν εμπιστοσύνη. Να είστε επίσης αυστηροί με τη χρήση του Διαδικτύου όταν τα παιδιά είναι μικρά και να τα επιτηρείτε. Ο διάλογος κρίνεται αναγκαίος ώστε να μπορέσετε να αναγνωρίσετε τα πρώτα σημάδια.
Ζούμε σε έναν απάνθρωπο κόσμο και η πρόληψη είναι η αναγκαία οδός για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε. Μην αφήνετε τα παιδιά σας να πληγωθούν σε μια τόσο ευαίσθητη ηλικία. Γιατί κάποια τραύματα απαλύνονται .Κάποια άλλα δυστυχώς δεν κλείνουν ποτέ…..
(το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Μαχητής)
Τρίτη 10 Μαΐου 2011
Τρίτη 3 Μαΐου 2011
Δευτέρα 2 Μαΐου 2011
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)