Ανάμεσα στους τοίχους

Πόσες φωνές μπορούν να κρατηθούν ανάμεσα στους τοίχους; Πόσες κραυγές και μπόσες συγκρούσεις; Η καθημερινότητα σε ένα διαπολιτισμικό σχολείο στη Γαλλία φαντάζει επιφανειακά διασκεδαστική μα αποτελεί μια καθημερινή αναμέτρηση ανάμεσα σε μαθητές και εκπαιδευτικούς. Το χάσμα είναι μεγάλο και οι διαφωνίες αναπόφευκτες. Υπάρχει κάπου όμως και ένα πείσμα για αλλαγή, μια δημιουργική ώσμωση που δίνει ώθηση σε μικρούς και μεγάλους. Το "Ανάμεσα στους τοίχους" ή Entre les murs είναι μια ταινιία χωρίς πολλούς συναισθηματισμούς. Τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους και δεν αφήνουν περιθώρια για ερωτηματικά. Αξίζει να τη δείτε ιδίως αν είστε γονείς ή εκπαιδευτικοί.

ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΤΩΡΑ!!!!!

http://www.gazzetta.gr/article/item/226748-exo-apo-mauro-tora
Ένα εξαιρετικό άρθρο!!!Ίσως το καλύτερο που διάβασα εδώ καιπολύ καιρό!!!

ομορφες δρασεις!!!!!

Τρέχουμε για τον καρκίνο του μαστού ή αλλιώς Greece Race for the cure.Οι πορειες δρόμου ενάντια στον καρκίνο του μαστού έχουν μεγάλη ιστορία. Για να τη μάθουμε πρέπει να πάμε πίσω στο 1983 και συγκεκριμένα στις ΗΠΑ όπου διοργανώθηκε για πρώτη φορά μια τέτοια εκδήλωση. Στην Ελλάδα είναι η δεύτερη φορά που πραγματοποιείται αυτή η συμβολική κίνηση. Οι εθελοντές θα ξεκινήσουν την Κυριακή 2 Οκτωβρίου με αφετηρία το Ζάπειο. Για σχετικές πληροφορίες, μπορείτε να επισκεφτείτε την ιστοσελίδα: www.almazois.gr.

Άλλη μια αξιοσημείωτη δράση, αφορά την Παγκόσμια Ημέρα Αλτσχάιμερ. Την Κυριακή 25/9/11, στην Πλατεία Συντάγματος, στις 10 π.μ. θα πραγματοποιηθείΣυμβολική πορεία με κεντρικό σύνθημα "Νόσος Αλτσχάιμερ: την αντιμετωπίζουμε βήμα - βήμα", για τέταρτη συνεχή χρονιά. Η πορεία θα ξεκινήσει από το Σύνταγμα στις 10:00 το πρωί και θα τερματιστεί στο Ζάππειο, με τη συμμετοχή ασθενών, φροντιστών, εθελοντών, μελών ΚΑΠΗ και με τη συνοδεία της μπάντας του Δήμου Αθηναίων. Παρόμοιες εκδηλώσεις θα λάβουν χώρα και τις προηγούμενες μέρες με σκοπό την ευαισθητοποίηση του κόσμου γύρω από το εν λόγω ζήτημα.
Πιστεύω ότι αξίζει ,όσοι ενδιαφέρονται να συμμετάσχουν. Μπορεί να μην πάσχετε από τις συγκεκριμένες ασθένειες ωστόσο με τη συμμετοχή σας δίνετε κουράγιο και αυτοπεποίθηση στους πάσχοντες. Βαδίστε στην πιο όμορφη κούρσα της ζωή σας και χαρίστε χαμόγελα. Υπάρχει σίγουρα αρκετή πίστη σ' ένα καλύτερο μέλλον και οφείλουμε να το φωνάξουμε παντού!!!!!

Το κορίτσι που άφησε άφωνο τον κόσμο

Με μεγάλη μου χαρά αποφάσισα να σας γράψω για ένα βίντεο που πιθανότατα να έχετε δει. Μου το έστειλαν μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και πραγματικά αξίζει. Ονομάζεται: "Το κορίτσι που άφησε άφωνο τον κόσμο για 5 λεπτά".Πρόκειται για την εκπληκτική ομιλία ενός κοριτσιού σε διεθνή διάσκεψη για το περιβάλλον. Τα λόγια της είναι σκέψεις που ίσως όλοι να έχουμε κάνει, μπορεί να είναι λόγια που απλά απομνημόνευσε ωστόσο ο τρόπος που τα εκφωνεί, δείχνει πραγματικά να τα πιστεύει. Αν μη τι άλλο, αυτός ο κόσμος χρειάζεται πίστη για να γίνει καλύτερος!!!
http://www.youtube.com/watch?v=_MW46cu0UM8

www.vita.gr - Eco-art

www.vita.gr - Eco-art

www.vita.gr - Τα «όχι» της προσωπικής ισορροπίας!

www.vita.gr - Τα «όχι» της προσωπικής ισορροπίας!

Λογια μεγαλων ανδρων

Αν θέλεις να κάνεις κάποιον πλούσιο, μην του προσθέτεις χρήματα, να του αφαιρείς επιθυμίες. (Επίκουρος)
Η καλύτερη διακυβέρνηση είναι εκείνη όπου ο λαός υπακούει στους άρχοντες κι οι άρχοντες στους νόμους. (Σόλων)
Ανακάλυψα κάτι αστείο για τους ανθρώπους: Είναι έτοιμοι να πεθάνουν για μετάλλια και χρωματιστές κορδέλες.(Ναπολέων)
Είναι εγκληματικό να κλέψεις ένα πορτοφόλι, τολμηρό να κλέψεις μια περιουσία και μεγαλειώδες να κλέψεις ένα στέμμα. Η κατηγορία μειώνεται όσο η ενοχή μεγαλώνει. (Σίλερ)
Αν σε δεχτώ όπως είσαι, θα σε κάνω χειρότερο. Αν όμως σε αντιμετωπίσω σαν να είσαι αυτό που είσαι ικανός να γίνεις, θα σε βοηθήσω να το πετύχεις. (Γκαίτε)

Είκοσι χρόνια από τώρα θα είσαι πιο απογοητευμένος για τα πράγματα που δεν έκανες παρά για τα πράγματα που έκανες. Γι’ αυτό, λύσε τους κάβους. Σαλπάρισε μακριά από το σίγουρο λιμάνι. Εξερεύνησε, ονειρέψου, ανακάλυψε. (Μαρκ Τουαίην)

Ζήτημα ζωής και θανάτου

Όταν πήγαινα ακόμη σχολείο, είχαμε συζητήσει στο πλαίσιο του μαθήματος της Έκθεσης, το θέμα της θανατικής ποινής. Θυμάμαι καθαρά ότι η τάξη είχε διχαστεί. Υπήρχαν πολλά άτομα υπέρ αλλά και κατά. Προσωπικά είχα δηλώσει κατά της θανατικής ποινής. Ωστόσο, πολλά κορίτσια δήλωναν υπέρ, ιδιαίτερα σε περιπτώσεις που ο δράστης κατηγορείται για παιδεραστία. «Οι γυναίκες είναι πολύ σκληρές όταν πρόκειται για δικαιοσύνη», είχε πει τότε η καθηγήτρια χαμογελώντας.
Σήμερα, με μεγαλύτερη ωριμότητα και ψυχραιμία, σκέφτομαι πως δεν πρόκειται για σκληρότητα. Είναι ίσως αφέλεια , μπορεί και μια καλά καμουφλαρισμένη ψευδαίσθηση, η αντίληψη πως μέσω της θανατικής ποινής τιμωρούμε αυτούς που έφταιξαν και αποκαθιστούμε την τάξη.
Πολλοί μπορεί να διαφωνούν μαζί μου. Είναι δύσκολο κάποιες φορές να συγχωρούμε κι ακόμη πιο δύσκολο να κατανοούμε τις περιπτώσεις ανθρώπων που φτάνουν σε σημεία αποτρόπαιων πράξεων όπως η παιδεραστία ή ο φόνος. Είναι συχνά αβάσταχτο να γνωρίζουμε πως αυτοί οι άνθρωποι επιβιώνουν κάπου εκεί έξω. Πολλές φορές ακόμη και η παρουσία τους μας εξοργίζει. Δε μπορούμε να ικανοποιηθούμε με τη φυλάκισή τους και το δημόσιο χλευασμό. Μερικές φορές μας ενοχλεί ακόμη και ο αέρας που αναπνέουν.
Φυσικά, αυτά τα συναισθήματα δεν είναι κατακριτέα. Είναι απολύτως ανθρώπινα και κατανοητά. Ο πόνος μας οδηγεί συχνά σε σκέψεις και αποφάσεις απάνθρωπες. Χρειάζεται τεράστια δύναμη για να αντισταθούμε στα ένστικτά μας. Όταν όμως παραδοθούμε σε αυτά και τα ανάγουμε στην κοσμοθεωρία μας, ποιος μας λέει πως δεν εξισωθήκαμε με τους εγκληματίες που αποστρεφόμαστε;
Οι θεωρίες είναι περιττές μπροστά σε τόσο σύνθετα θέματα. Για τη θανατική ποινή θα μπορούσαν να μιλήσουν χιλιάδες άνθρωποι :κοινωνιολόγοι, εγκληματολόγοι, νομικοί, θεολόγοι, ψυχολόγοι και απλοί πολίτες. Ο καθένας βλέπει το ζήτημα από τη δική του σκοπιά και με βάση τα εφόδια που διαθέτει. Εγώ ασπάζομαι μονάχα δυο απόψεις :δε δικαιούμαστε να αφαιρέσουμε τη ζωή κανενός όπως και οι άλλοι δε δικαιούνται να αφαιρέσουν τη δική μας. Και κανείς σε αυτό τον κόσμο δε γεννιέται καλός ή κακός. Διαμορφώνουμε χαρακτήρα με βάση τα βιώματα και τις κοινωνικές συνθήκες.
Ας μην ξεχνάμε πως ζούμε σε μια παθογόνο κοινωνία που αναπαράγει προβλήματα και διαταραγμένες ψυχές. Αν λοιπόν αυτή η κοινωνία ψάχνει τρόπους να αντιμετωπίσει την εγκληματικότητα, τότε σαφώς μπορεί να βρει πολλές ευρηματικές λύσεις σε σχέση με τη θανατική ποινή. Δεν πρέπει μόνο να εξαλείψουμε τα τραύματα αλλά να τα επουλώσουμε όταν ακόμη είναι νωρίς.
Πέρα του ηθικού διλήμματος της θανατικής ποινής, πολλά ερωτήματα εγείρονται και σχετικά με την αξιοκρατία της. Ας μην ξεχνάμε ότι σε πολλές χώρες του κόσμου, υπάρχει διαφορετική νομοθεσία σε σχέση με την Ελλάδα. Σε χώρες της Ανατολής όπως το Ιράν, οι γυναίκες είναι εύκολο να καταδικαστούν σε θάνατο δια λιθοβολισμού απλά και μόνο επειδή σύναψαν ερωτικές σχέσεις εκτός γάμου (όπως στην περίπτωση της Sakineh Mohammadi Ashtiani) ενώ σε μη δημοκρατικά καθεστώτα, οι συλλήψεις και οι φόνοι δε χρειάζονται δικαιολογία. Αρκεί μια απόδειξη μόνο για αντικαθεστωτική δράση ώστε να συλληφθεί κάποιος και να θανατωθεί με το πρόσχημα της προδοσίας.
Πρόσφατα, μια φίλη μου κοινωνική λειτουργός , που ευαισθητοποιείται με τέτοια ζητήματα, μου έστειλε σε email κάποιο βίντεο της Διεθνούς Αμνηστίας σχετικά με την κατάργηση της θανατικής ποινής . Μπήκα στην ιστοσελίδα της οργάνωσης (www.amnesty.org.gr) και από σχετικό άρθρο σας παραθέτω τα εξής στοιχεία: μέχρι την ίδρυση της Διεθνούς Αμνηστίας το έτος 1961, μόνο 9 κράτη είχαν καταργήσει το βάρβαρο θεσμό της θανατικής ποινής. Σήμερα πάνω από τα 2/3 των κρατών παγκοσμίως έχουν καταργήσει την εν λόγω μέθοδο είτε με νόμο είτε πρακτικά. Ωστόσο, χώρες όπως η Κίνα, η Β. Κορέα, η Υεμένη, οι ΗΠΑ και το Ιράν συνεχίζουν να εκτελούν ανθρώπους. Υπολογίζεται πως στο Ιράν εκτελέστηκαν το 2010, 252 άτομα κι ανάμεσά τους ένα ανήλικος ενώ οι εκτελέσεις στην Κίνα του τελευταίου χρόνου ξεπερνούν συνολικά τις 1000. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι αριθμοί που δίνονται στη δημοσιότητα ενδέχεται να είναι μικρότεροι από τον ακριβή αριθμό ατόμων που εκτελούνται.
Στην Ευρώπη, η μόνη χώρα που εφαρμόζει ακόμη τη θανατική ποινή είναι η Λευκορωσία. Το email που μου έλαβα, αφορά συγκεκριμένα αυτή τη χώρα. Το προώθησα με τη σειρά μου σε άλλα άτομα καθώς σκοπός του είναι να ενημερωθούν όσο το δυνατόν περισσότεροι μέχρι τις 10 Οκτωβρίου. Στις 10 Οκτωβρίου, την Παγκόσμια ημέρα Δικαιωμάτων του ανθρώπου και εφόσον θα έχει συγκεντρωθεί ένας σεβαστός αριθμός υπογραφών, η Διεθνής Αμνηστία θα ασκήσει πίεση στον πρόεδρο της Λευκορωσίας προκειμένου να σταματήσει την αιματηρή αυτή διαδικασία.
Όποιος επιθυμεί να λάβει μέρος στην καμπάνια της Διεθνούς Αμνηστίας, μπορεί να επισκεφτεί τον ιστότοπο που προανέφερα και να διαβάσει περισσότερα. Με θέληση και καθαρή σκέψη, μπορούν να γίνουν αρκετά βήματα προς βελτίωση τόσο στη Λευκορωσία όσο και στον υπόλοιπο κόσμο. Μπορεί η θανατική ποινή να καταργήθηκε σε πολλές χώρες, ωστόσο πάντα θα υπάρχουν αδικίες σε βάρος των λιγότερο ισχυρών που μας χρειάζονται. Η αδράνεια δεν επιτρέπεται. Οφείλουμε να αγρυπνούμε και να γνωρίζουμε τι συμβαίνει γύρω μας. Κι ακόμη περισσότερο οφείλουμε να ξέρουμε τι συμβαίνει βαθιά μέσα μας. Η συνείδησή μας αποτελεί σίγουρα μια αβάσταχτη τροχοπέδη αλλά μας λέει πάντα την αλήθεια.
(το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημεριδα Μαχητης)

Μια ταινια απο τα παλια!!!

http://youtu.be/viYNlGoOQUE
steel magnolias!!!Μια ταινια γελιου που σε κανει και να κλαις, οπως συμβαινει στην αυθεντικη καθημερινη ζωη. Γλυκια και με νοημα, θα σας μεινει αξεχαστη!!!

το καλοκαίρι φεύγει!!!καλωσήρθες φθινόπωρο!!!

Το καλοκαίρι μας άσφησε και οι πρώτες βροχές έΦτασαν. Καλό χειμώνα σε όλους!!! Με γλυκιά προσμονή αναπολούμε τις στιγμές που έφυγαν και περιμένουμε ακόμη καλύτερες!!!!

Ο άγγελος που έφυγε νωρίς

«Δεν υπάρχει ανάγκη για ναούς, δεν υπάρχει ανάγκη για περίπλοκες φιλοσοφίες. Ο εγκέφαλος και η καρδιά μου είναι οι ναοί μου, η καλοσύνη είναι η φιλοσοφία μου.»
(Σωκράτης)
Σκεφτόμουν πολύ το θέμα μου για το άρθρο μετά από απουσία τόσων εβδομάδων και ομολογώ πως δεν έβρισκα τίποτα αρκετά αξιόλογο που να θέλω να μοιραστώ με κάποιον. Οι ειδήσεις των τελευταίων ημερών δε με κάλυπταν. Χρειαζόμουν κάτι ιδιαίτερο. Κάτι που όταν το έγραφα, θα με έκανε να αισθανθώ καλύτερα και να ελπίζω σε ένα όμορφο φθινόπωρο.
Το Δεκαπενταύγουστο παρακολουθούσα τους πιστούς που συνέρρεαν στην Παναγία της Τήνου και της Σουμελά να προσκυνήσουν και ήταν τόσο ευλαβικό το κλίμα που ακόμη κι αν δεν ήσουν θρήσκος, μπορούσε να σε συγκινήσει. Γιατί πόσοι σήμερα πιστεύουν στα θαύματα; Μάλλον ελάχιστοι. Κι ακόμη λιγότεροι παλεύουν για να τα προκαλέσουν. Γιατί απ’ όσο καταλαβαίνω, θαύματα είμαστε εμείς οι ίδιοι. Με τη θέλησή μας προκαλούμε τις αλλαγές. Τίποτα δεν έρχεται μόνο του από εκεί ψηλά αν εμείς οι ίδιοι δεν το κυνηγήσουμε.
Μπορεί να πείτε πως λέω κουταμάρες. Συχνά ακόμη κι εγώ αμφισβητώ τον εαυτό μου. υπάρχουν όμως κάποια φωτεινά παραδείγματα εκεί έξω που με ωθούν να πιστέψω στο ανθρώπινο μεγαλείο. Ένα από αυτά η εννιάχρονη Ρέιτσελ Μπέκγουιθ που πριν φύγει από τη ζωή, πάλεψε για να δώσει πόσιμο νερό σε χιλιάδες ανθρώπους.
Έμεινα έκπληκτη διαβάζοντας την ιστορία του μικρού κοριτσιού που δώριζε τα πάντα στους γύρω της προκειμένου να τους κάνει χαρούμενους. Όταν ήταν 5 χρονών, πληροφορήθηκε πως υπήρχε μια οργάνωση (η Locks of love, Κοτσίδες της αγάπης) που συγκέντρωνε κοτσίδες προκειμένου να φτιάξει περούκες για παιδιά που έπασχαν από καρκίνο. Η Ρέιτσελ δε δίστασε. Έβαλε τη μαμά της να της κόψει τα μαλλιά προκειμένου να βοηθήσει το έργο της οργάνωσης.
Στις 12 Ιουνίου, τη μέρα των ένατων γενεθλίων της, είπε στους συγγενείς της : «μη μου κάνετε δώρα. Δώστε 9 δολάρια για όσους δεν έχουν πόσιμο νερό και υποφέρουν.» Πριν λίγο καιρό είχε ακούσει στην Εκκλησία να μιλούν για τη λειψυδρία που μαστίζει πολλές χώρες του κόσμου όπως το Κονγκό και το Μπαγκλαντές. Η μικρή Ρέιτσελ ευαισθητοποιήθηκε. Μαζί με τη μητέρα της έψαξαν και έμαθαν περισσότερα. Υπήρχε μια οργάνωση η charity water , στην οποία απευθύνθηκαν για να ενισχύσουν το έργο της. Στον ιστότοπο της οργάνωσης (www.charitywater.org) υπάρχει ακόμη η σελίδα της Ρέιτσελ, όπου αναγράφεται η πρόθεσή της να συγκεντρώσει 300 δολάρια για την κατασκευή πηγαδιών σε περιοχές που δεν υπάρχει πόσιμο νερό.
Μικρά παιδάκια απ’ όλο τον κόσμο της έγραφαν ενθαρρυντικά μηνύματα και έστελναν το πενιχρό χαρτζιλίκι τους με σκοπό να βοηθήσουν. Αν επισκεφτείτε τον ιστότοπο θα μείνετε άφωνοι από τον αλτρουισμό και τη γενναιοδωρία των παιδιών που μάλιστα εξέφραζαν τη θλίψη τους γιατί δεν είχαν περισσότερα χρήματα να στείλουν.
Όταν στις 23 Ιουλίου, η Ρέιτσελ χτυπήθηκε θανάσιμα σε τροχαίο ατύχημα, ο στόχος είχε επιτευχθεί. Τις μέρες που έμεινε αναίσθητη στο κρεβάτι του νοσοκομείου, οι φίλοι της δεν έπαψαν στιγμή να της ψιθυρίζουν πως τα είχε καταφέρει. Η Ρέιτσελ τελικά απεβίωσε και οι γονείς της αποφάσισαν να δωρίσουν για μια ακόμη φορά τις κοτσίδες και τα υγιή όργανα του παιδιού τους. Ήταν σίγουροι πως η κόρη τους που δε σταματούσε λεπτό να νοιάζεται για τους άλλους, θα ήταν απόλυτα ικανοποιημένη με την κίνησή τους.
Η ιστορία του κοριτσιού έκανε το γύρο του κόσμου και συγκίνησε μικρούς και μεγάλους. Σαν αυτή, υπάρχουν πολλά άτομα εκεί έξω για τα οποία δυστυχώς σπάνια μαθαίνουμε καθώς το καθεστώς πληροφόρησης στο οποίο ζούμε σπάνια επιλέγει να προβάλλει και να επιβραβεύσει τις Ρέιτσελ αυτού του κόσμου.
Η επιβράβευση ωστόσο αφορά και τους ίδιους τους γονείς του κοριτσιού που κατάφεραν να εμφυσήσουν στο παιδί τους τόσο ευγενή συναισθήματα για το πλησίον του. Γιατί κακά τα ψέματα, πόσοι γονείς σήμερα ενισχύουν το ανθρωπιστικό πνεύμα των παιδιών τους; Οι πιο πολλοί αρκούνται στο να τους συμβουλεύουν να προσέχουν τον εαυτό τους και το συμφέρον τους. Είμαστε συχνά εμείς οι ενήλικες που οδηγούμε τα παιδιά σε σκέψεις ατομιστικές.
Η Ρέιτσελ απέδειξε πως το ατομικό συμφέρον δεν είναι μονόδρομος. Η καρδιά ενός παιδιού είναι αρκετά μεγάλη για να χωρά μέσα της όλο τον κόσμο. Τα παιδιά δε βάζουν όρια ούτε ξεχωρίζουν τους ανθρώπους όπως οι ενήλικες. Αγαπούν αυθεντικά και χαρίζονται. Αν κοιτάζαμε τη ζωή με τα παιδικά μας μάτια, θα ανακαλύπταμε χιλιάδες πράγματα που τώρα δε βλέπουμε. Πράγματα που η Ρέιτσελ είδε και υπερασπίστηκε ένθερμα λίγο πριν μας αφήσει για πάντα.


(το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Μαχητής)

स्तेफाने hessel αγανακτήστε

Ακούω πάλι για τα ραντεβού των Αγανακτισμένων που ανανεώνονται και υπάρχουν πολλοί που χλευάζουν αυτή την κίνηση. Πιστεύουν πως δε βγαίνει τίποτα και πως όλα είναι μάταια. Ίσως το εν λόγω κίνημα να μην καταφέρει κάτι. Μας δείχνει ωστόσο κάποιο δρόμο: το δρόμο της αγανάκτησης που μπορεί να μας ωθήσει για νέα και μεγαλύτερα βήματα στο μέλλον.Από το βιβλίο του Στεφάν Εσέλ "Αγανακτήστε", μεταφέρω το παρακάτω απόσπασμα: "Η κινητήρια δύναμη της αντίστασης είναι η αγανάκτηση.
Τολμούν να μας λένε ότι το κράτος δε μπορεί να πληρώνει το κόστος των κοινωνικών μλετρων. Αλλά πώς συμβαίνει να του λείπουν σήμερα τα χρήματα για να διατηρήσει και να προεκτείνει τις κοινωνικές κατακτήσεις ,εφόσον η παραγωγή πλούτου έχει αυξηθεί σημαντικά από τα χρόνια της Απελευθέρωσης; Όταν θεσπίστηκαν τα κοινωνικά μέτρα, η Ευρώπη ήταν κατεστραμμένη από τον πόλεμο... Το κράτος δεν πληρώνει διότι η εξουσία του χρήματος, την οποία πολέμησε η Αντίσταση , δεν ήταν ποτέ τόσο μεγάλη, αυθάδης και εγωιστική όσο σήμερα. Η εξουσία του χρήματος έχει υπηρέτες σε όλες τις βαθμίδες και τις σφαίρες του κράτους. οι τράπεζες που στο μεταξύ ιδιωτικοποιήθηκαν, ανησυχούν για τα μερίσματά τους και για τους μισθούς των υψηλόβαθμων στελεχών τους αλλά δεν ενδιαφέρονται για το γενικό συμφέρον. Το χάσμα μεταξύ των πολύ πλουσίων και των πολύ φτωχών δεν ήταν ποτέ μεγαλύτερο. Και η κούρσα του χρήματος και του ανταγωνισμού δεν ενθαρρυνόταν ποτέ με τέτοια ένταση."
Και πιο κάτω αναφερόμενος στο αίσθημα της αγανάκτησης:
"Εύχομαι να έχει ή να αποκτήσει ο καθένας από σας αυτή την κινητήρια δύναμη της αγανάκτησης. Είναι πολύτιμη. Όταν κάτι μας κάνει να αγανακτούμε όπως αγανάκτησα εγώ με το ναζισμό, γινόμαστε δυνατοί,μαχητικοί, αφοσιωμένοι. Συναντάμε το ρεύμα της ιστορίας που πρέπει να συνεχιστεί χάρη στον καθένα από εμάς. Αυτό το ρεύμα οδηγεί προς περισσότερη δικαιοσύνη και περισσότερη ελευθερία [....] Αν συναντήσετε κάποιον που δεν απολαμβάνει αυτά τα δικαιώματα, βοηθήστε τον να τα αποκτήσει."